Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ανάρτηση με την οποία θα στενοχωρήσω πολύ κόσμο, αλλά όλες αυτές οι τάχα μου αναρτήσεις γιατρών και ειδικών μου φαίνονται ανώφελες.

Δεν είναι μία, δεν είναι δύο, αλλά πολλάκις οι φορές που, είτε ιδιωτικά είτε δημόσια, ακούμε γιατρούς να προπαγανδίζουν υπέρ του Χριστούλη, πηγαίνοντας αντίθετα από κάθε επιστημονική πρόοδο.

Ο χριστιανισμός δεν επιβάλλει μόνο ομοιόμορφη ραφή στην ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά αποτελεί έναν σύνθετο στοιχειακό δομικό πυρήνα: επιβολή, μεταφυσική επιβουλή, καρικατούρα και επαναμάγευση, ανάθεση, τελετουργία.

Η θρησκεία, είτε σου αρέσει είτε όχι, επιδιώκει τη μορφή που ξεπηδάει από το συντριβάνι της πολτοποίησης των εγκεφαλικών κυττάρων, δεν αποτελεί έναν εσωτερικό ανεμοστρόβιλο για να επανεφεύρουμε τον εαυτό μας, μια προσπάθεια να συλλάβουμε εκ νέου τον εαυτό μας, μια προσπάθεια να επανεκδώσουμε τον εαυτό μας, όπως θα έλεγε ο Σοπενχάουερ, αλλά μας σπρώχνει σε παγιωμένα στεγανά χιλιάδων χρόνων.

Σε άκριτη «αρμονία», σε πολωτική μονομανία, σε μια άτυπη λειτουργική στρατοπεδοποίηση η οποία διαστέλλεται επ’ άπειρον και μας θέλει αφόρητα ίδιους, αφομοιώνοντάς μας ολοένα και περισσότερο σαν εφήμερα καταναλωτικά υποπροϊόντα μεταλλαγμένης χοληστερίνης, απορρίμματα κατίσχυσης μιας καπιταλιστικής φυσιογνωμίας αναγωγιστικά δομημένης στη χριστιανική μεταφυσική παράνοια ανθρώπων, οι οποίοι προσκυνούν κάστανα και παντόφλες.

Η δυνατότητα να συλλάβουμε την πραγματικότητα, όχι μόνο στην επιφάνεια των πραγμάτων, σ’ ένα πηχτό τώρα, αλλά σε ρήξη, μ’ έναν εσωτερικό μονόλογο που μας φέρνει σε επαφή με αυτό που δεν μας αρέσει, βρίσκεται στην απομάκρυνση από το θεολογικό «φαρμακείο» της λήθης.

Μόνο έτσι κάθε ροή μπορεί να δώσει σχήμα στην αισθητική και να πάρει σχήμα η κοινωνία, μόνο έτσι μπορούμε να αλλάξουμε το σχεσιακό δυναμικό, παραλλάσσοντας το ανθρώπινο υλικό που ευνοεί το ξεκλείδωμα της ενεργητικότητας, αντί να υποβαστάζει κάθε ακροδεξιά παραφυάδα, η οποία θέλει να επιβάλλει κάποια θρησκευτική σκοταδιστική ευυποληψία.

Η θρησκεία δεν είναι κέντρο του εξελισσόμενου ανθρώπου, αλλά fake υδατανθρακικός πρόδρομος που τον αποστεώνει και γεμίζει με αποστήματα κάθε καταστατική αρχή της πραγματικότητας, με αποτέλεσμα να τη στέλνει να μεταβολισθεί στο σάπιο σκήνωμα της εξουσίας, η οποία έχει αναλάβει εργολαβικά το εμρυακό κοινωνικό καμαρίνι, προκαλώντας στους ανθρώπους αγχολυτική συστολή.

Δεν σχηματίζει κανένα ένζυμο που να εμφυσά στην καρδιά έναν απελευθερωμένο ρυθμό, μια απελευθερωμένη ικανότητα δυνητικής άρνησης: την πεμπτουσία της ανθρώπινης ύπαρξης ως συνθήκη πολλαπλού αναμεταδότη που αποκομίζεται από τους άλλους και για τους άλλους, έναν αλληλόκοσμο ιδεών, όπου ο καθένας σχηματίζει τον εαυτό του ως υποκείμενο της δικής του σκέψης, αντί να εναρμονίζεται αγεληδόν με τους υφιστάμενους κανόνες και τα κυρίαρχα κριτήρια κάθε αναβαπτισμένης θρησκευτικής ατζέντας.

Ο χριστιανισμός, και κάθε θρησκεία, δεν συνιστά κάποιο μεταβαλλόμενο μήνυμα, δεν προβληματοποιεί, ούτε συνθέτει το ωκεάνιο κοινωνικό ηχείο της ελεύθερης σκέψης, μέσα στο οποίο διακλαδίζονται όλες οι όμορφες και αντιθετικές «παραφωνίες» της ανθρώπινης ύπαρξης.

Είναι λυπηρό, λοιπόν, να ακούω από γιατρούς, μετά από μια απαιτητική εγχείρηση, για θαύματα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ξεφυτρώνουν δίπλα μας συνεχώς νέοι άνθρωποι, με σταυρούς στον λαιμό και έτοιμους να λιντσάρουν όποιον δεν ασπάζεται τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.

Κάθε στάση θρησκευτικής ευπρέπειας, η οποία σε υπακούει σε τυποποιημένους κανόνες ή καθαγιασμένα μοτίβα, δεν είναι τίποτε περισσότερο από την ανάγκη να ενισχύσεις την υπόληψή σου και να γίνεις αποδεκτός ανάμεσα σε μια κοινωνία που απαρτίζεται από απατεώνες.

Αργά ή γρήγορα θα σε κάνει να νιώσεις ότι είσαι κάποιος εκλεκτός του Θεού, επιφορτισμένος με την αποστολή να καις βιβλία στις πλατείες ή, εν προκειμένω, να διενεργείς επικίνδυνες πλασμαφαιρέσεις σε χώρους οι οποίοι θυμίζουν περισσότερο μοναστήρια παρά ιατρεία.

Όταν οι ίδιοι οι γιατροί εγκαταλείπουν την επιστημονική τεκμηρίωση για να αναπαράγουν χριστιανικές μεταφυσικές αντιλήψεις, τότε η ιατρική ξεπέφτει σε όχημα θρησκευτικής προπαγάνδας.

Όταν η θρησκευτική πεποίθηση υποκαθιστά την επιστημονική μέθοδο, δεν έχουμε γνώση, έχουμε δογματισμό με επιστημονικό περιτύλιγμα, το οποίο διυλίζεται κοινωνικά και θέτει σε ετοιμότητα αφιονισμένους ανθρώπους.

Δεν λέω, φυσικά, ότι κάθε άνθρωπος που πιστεύει σε μια θρησκεία είναι εξ ορισμού κακός.

Με απασχολεί η συμβολή της θρησκείας στη δημιουργία αφιονισμένων πιστών, οι οποίοι θέλουν να καταλύσουν την ελευθεριακή δομή της κοινωνίας, υπάγοντας στον έλεγχό τους τις μήτρες των γυναικών, εκπαιδεύοντας τα παιδιά να ελκύονται από την άσκοπη βία εναντίον κάθε διαφορετικότητας ή μειονότητας, προωθώντας τον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό και την αγάπη για τα όπλα, κυνηγώντας αλλόπιστους κ.ο.κ. Η ευκολία με την οποία εκλαμβάνουν κάθε αμυντική μας στάση ως αδυναμία, ως εύφορο έδαφος, ώστε να εκδηλώσουν ανεμπόδιστα βίαια ένστικτα και να μετασχηματίσουν την κοινωνία μέσα από μια εθνικιστική ιδεολογία που κρατάει τις μάζες δέσμιες στο πολεμικό άρμα μερικών φρενοβλαβών.

Οι φανατισμένοι κάθε θρησκείας δεν επιδιώκουν τον σεβασμό, αλλά χρησιμοποιούν ως δούρειο ίππο τη θρησκεία για να θέσουν πολιτικά προτάγματα και να οδηγήσουν τους ανθρώπους στο να περιφέρουν νεκρούς ιερείς, να κατεβάζουν θεατρικές παραστάσεις και να συγκαλύπτουν ρασοφόρους παιδόφιλους.

Χρησιμοποιούν τη θρησκεία ως εμβρυουλκό πολιτικής πραγμάτωσης.

Η θρησκεία ήταν εκείνη, για παράδειγμα, η οποία χρησιμοποιήθηκε με τη μάσκα της εθνικής ανάγκης από τους μεγαλοβιομήχανους το 1910 στα εργοστάσια Πουτίλοφ και οδήγησε στη συνεργασία Ρώσων, Γάλλων και Γερμανών, με αποτέλεσμα τον εξοπλισμό της Ρωσίας σε όπλα βαρέος πυροβολικού — όπλα με τα οποία αργότερα θα αλληλοσφαγιάζονταν οι ίδιοι οι πολίτες αυτών των χωρών.

Η θρησκεία υπήρξε πάντοτε ο θεμέλιος λίθος της υποταγής, το πρόπλασμα της ακρισίας: εκείνο το εκούσιο πνευματικό καλούπισμα της σκέψης του ανθρώπου που, αδυνατώντας να μορφοποιήσει τα φτερά του, άρχισε να καταπνίγει και να αγνοεί το σώμα του στα όρια του ευνουχισμού.

Η σχέση θρησκείας-πολιτικής συνιστά μια σύμφυση με εθνικιστικά προτάγματα που αναζητούν κοινωνικούς δορυφόρους, είναι δομική, αποτελεί αδιαχώριστη σκελέα κάθε νέου «αλμπάνη», και συνιστά τον πυρήνα της εθνοπατριαρχίας, όπως αυτή η τελευταία έχει δομηθεί μέχρι σήμερα στον καπιταλιστικό κόσμο και στην αναλλοίωτη προϊστορική φόρμα ενός αποπλανητικού και μηχανιστικού ενστίκτου, μέσω του οποίου προσλαμβάνει —σε κάθε εποχή— διαφορετικές διαστάσεις υποτακτικής ευλάβειας, με αποτέλεσμα να ριζώνεται στη σκέψη των ανθρώπων μια προκατασκευασμένη λογική για τη ζωή που αποψιλώνει και καταστέλλει τα συναισθήματα που έχουν την τάση για ενοποίηση σε μια ελευθεριακή πεδιάδα πάλλουσας αλληλεπίδρασης και συνεξέλιξης.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι άνθρωποι, ακόμη και σήμερα, αποδέχονται την εξαθλίωσή τους σιωπηλά ως παθητικοί δίαυλοι μιας συντηρητικής οργάνωσης της κοινωνίας, που είναι καρφωμένη με την επίγεια έκφραση της υπακοής και του ηθικομεταφυσικού λόγου: ένα μείγμα θρησκευτικής υστερίας, εξουσίας και εθνικιστικής αλληλοπάθειας, στην κοινωνική επιφάνεια της οποίας πυορροεί η υπνώτουσα συγκροτητική μικρογραφία των εκμεταλλευτικών σχέσεων, που φτάνει μέχρι το σημείο να βρίσκει άλλοθι σε βιασμούς, αποκεφαλισμούς, κακοποιήσεις μικρών παιδιών και δολοφονίες γυναικών.

Διαβάζουμε στον Ρόκερ: «Οι νομικές αυθεντίες και οι θεολόγοι του κράτους, με τη σειρά τους, ποτέ δεν σταμάτησαν να εγχαράσσουν στον άνθρωπο την επαίσχυντη πεποίθηση ότι στον πυρήνα της υπάρξεώς του ήταν προσβεβλημένος από τα μοχθηρά ορμέμφυτα του εκ γενετής παραβάτη, που θα μπορούσε να οδηγηθεί στον δρόμο της επίσημα καθορισμένης αρετής μόνο από τον δρόμο του κράτους».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους