1η Σεπτεμβρίου 2001. Στεκόμουν κάτω από τους Δίδυμους Πύργους. Είχα εντυπωσιαστεί από το μέγεθός τους. Τους φωτογράφιζα σαν να ήταν τα μόνα κτίρια, αφού οι γύρω ουρανοξύστες έμοιαζαν μικροσκοπικοί...
1η Σεπτεμβρίου 2001. Στεκόμουν κάτω από τους Δίδυμους Πύργους. Είχα εντυπωσιαστεί από το μέγεθός τους.
Τους φωτογράφιζα σαν να ήταν τα μόνα κτίρια, αφού οι γύρω ουρανοξύστες έμοιαζαν μικροσκοπικοί μπροστά τους.
Ένα ελικόπτερο πετούσε από πάνω μας...πάνω από τον τόσο πολύ κόσμο και ανάμεσα στα θηριώδη κτίρια...με τρόμαζε λίγο αυτό.
Έφυγα με αυτή την εικόνα εντυπωμένη στο μυαλό μου καθώς επέστρεφα στο Sheffield λίγες μέρες μετά. 11η Σεπτεμβρίου 2001.
Διάλειμμα από το γραφείο του Χημικού Τμήματος.
Έτρωγα μεσημεριανό στη West Street, όταν μου έστειλε μήνυμα η αδερφή μου: «Ένα αεροπλάνο έπεσε σε έναν από τους Πύργους». Λίγα λεπτά μετά, ξανά μήνυμα «Δεύτερο αεροπλάνο έπεσε στον άλλο Πύργο...τρέλα». Σηκωθήκαμε αμέσως και τρέξαμε στο Χημικό, ανεβήκαμε στον πάνω όροφο που είχε τηλεόραση, εκεί που κάναμε μικρά διαλείμματα για τσάι κάθε μέρα στις 10 και στις 3. Στην τηλεόραση έβλεπα τους Πύργους να καταρρέουν και δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Από τις σπάνιες φορές που κυριολεκτικά δεν πιστεύεις στα μάτια σου.
Ήταν όλα τόσα πρόσφατα στο μυαλό μου...ήταν το μέγεθος τους ακόμα τόσο εντυπωμένο.
Πλησίασα την οθόνη για να βεβαιωθώ ότι αυτό που έβλεπα συνέβαινε πραγματικά.
Στο μεταξύ, η μητέρα μου δεν γνώριζε ή πάνω στον πανικό των ειδήσεων ξέχασε αν είμαι ακόμα εκεί ή αν είχα επιστρέψει στην Αγγλία.
Την τελευταία φορά που είχαμε μιλήσει, της έλεγα για τους Πύργους.
Βρισκόταν σε ένα καράβι χωρίς σήμα, προσπαθώντας απεγνωσμένα να επικοινωνήσει μαζί μου.
Εκείνη τη μέρα τα γραφεία έκλεισαν νωρίς, γυρίσαμε όλοι σπίτια μας...πριν φύγουμε θυμάμαι τον συνήθως ήπιο καθηγητή μας σε μια κατάσταση έντονου θυμού για τους όποιους, ακόμα δεν γνωρίζαμε, υπαίτιους.
Ανοίξαμε την τηλεόραση στο σπίτι...σε κάθε σύνδεση ακούγονταν φωνές και κλάματα.
Στο μυαλό μου έρχονταν αναλαμπές από όλους εκείνους τους χιλιάδες ανθρώπους που έβλεπα λίγες μέρες πριν να μπαινοβγαίνουν στα τεράστια κτίρια που μόλις είχαν μετατραπεί σε άμορφη μάζα. Δάκρυσα.
Για την άδικη απώλεια τόσων ζωών...για αυτή την πρωτοφανή τραγωδία. Οι ζωές μας από εκείνη τη μέρα άλλαξαν για πάντα.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους