Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιώργαρε… Δεν ήμουν ποτέ αυτό που λέμε φανατικός θαυμαστής σου. Δεν ήμουν από εκείνους που ήξεραν όλα τα τραγούδια σου απ’ έξω ή που σε είχαν ως πρότυπο.

Όμως κάποια τραγούδια σου τα αγάπησα πολύ.

Θυμάμαι ακόμα τα χρόνια που ήμουν ραδιοφωνικός παραγωγός, λίγο πριν το 2000, κυρίως στο Ράδιο Όλυμπος.

Έπαιζα τραγούδια σου εκείνης της εποχής και ένα από αυτά είχε μείνει μέσα μου περισσότερο από όλα.

Το «Ανήκω σε εμένα». Ένα τραγούδι που αγαπήθηκε από χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια ανθρώπους.

Πριν από δύο-τρία χρόνια σε ξαναείδα τηλεοπτικά και κάθισα να σε παρακολουθήσω περισσότερο ως άνθρωπο παρά ως καλλιτέχνη.

Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που μιλούσες, ο τρόπος που σκεφτόσουν, ο τρόπος που χειριζόσουν τον λόγο.

Έβλεπα απέναντί μου ένα καθαρό παιδί.

Έναν άνθρωπο αυθεντικό, που δεν προσπαθούσε να γίνει κάτι άλλο από αυτό που ήταν.

Το πώς έζησες τη ζωή σου δεν είναι δική μου δουλειά να το κρίνω.

Ο καθένας μας κουβαλάει τις επιλογές του, τα σωστά του, τα λάθη του, τις αδυναμίες του, τις δύσκολες στιγμές του.

Δεν ξέρω τι έκανες, τι δεν έκανες, ποιους δρόμους πήρες και γιατί.

Και δεν με ενδιαφέρει να γίνω δικαστής κανενός ανθρώπου.

Αυτό που έμαθα όμως τις τελευταίες ώρες με άγγιξε βαθιά.

Έμαθα για παιδιά που βοήθησες να σπουδάσουν.

Για ηλικιωμένους ανθρώπους που στάθηκες δίπλα τους όταν κινδύνευαν να χάσουν το σπίτι τους.

Για ανθρώπους που είχαν πραγματική οικονομική ανάγκη και βρήκαν εσένα μπροστά τους.

Έναν άνθρωπο που μπορούσε να βοηθήσει και βοήθησε.

Και το σημαντικότερο; Το έκανες χωρίς να το διαφημίζεις.

Ιδιαίτερα εκεί, στις γειτονιές σου, στη Νίκαια, στην Κοκκινιά, στον Πειραιά.

Μέρη που γνωρίζω κι εγώ καλά, γιατί έζησα εκεί επτά χρόνια.

Γειτονιές λαϊκές, με ανθρώπους περήφανους, ανθρώπους που ακόμη και στα δύσκολα προσπαθούν να κρατούν το κεφάλι ψηλά.

Και τελικά, Γιώργαρε, αυτό είναι μαγκιά.

Ήσουν μάγκας, αδελφέ.

Όχι επειδή ήσουν γνωστός.

Όχι επειδή τραγουδούσες μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους.

Όχι επειδή είχες επιτυχίες.

Ήσουν μάγκας γιατί, ενώ μπορούσες να κοιτάξεις μόνο τον εαυτό σου, κοίταξες και λίγο δίπλα σου.

Τον άνθρωπο.

Τον συνάνθρωπό σου.

Και το έκανες αθόρυβα.

Σε μια εποχή που τόσοι άνθρωποι φωνάζουν ακόμη και για το ελάχιστο καλό που κάνουν, εσύ φαίνεται πως έκανες πολύ περισσότερα χωρίς να χρειάζεσαι χειροκρότημα.

Και αυτό, για μένα, είναι μεγαλείο ψυχής.

Δεν ξέρω τι συνέβη τις τελευταίες ημέρες της ζωής σου.

Δεν ξέρω τι έγινε με την οικογένειά σου, δεν ξέρω τι έγινε με τους γιατρούς, δεν ήμουν εκεί και δεν έχω κανένα δικαίωμα να βγάλω συμπεράσματα για πράγματα που δεν έζησα.

Δεν θέλω όμως να μείνω σε αυτά.

Αυτό το κείμενο το γράφω μόνο για εκείνο που θεωρώ ότι αξίζει να μείνει.

Την ψυχή σου.

Μπράβο σου, αδελφέ.

Μπράβο σου για κάθε παιδί που βοήθησες.

Μπράβο σου για κάθε ηλικιωμένο που ένιωσε λίγο πιο ασφαλής επειδή βρέθηκες δίπλα του.

Μπράβο σου για κάθε άνθρωπο που ίσως κάποια δύσκολη νύχτα κοιμήθηκε λίγο πιο ήσυχος επειδή του άπλωσες το χέρι.

Και αν σήμερα μαθαίνουμε μερικές μόνο από αυτές τις ιστορίες, αναρωτιέμαι πόσες ακόμη υπάρχουν που δεν θα μάθουμε ποτέ.

Ίσως αυτό να είναι και το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας σου.

Ότι δεν χρειαζόταν να τις μάθουμε.

Εύχομαι τώρα να ηρεμήσει η ψυχούλα σου.

Να ξεκουραστείς.

Και μακάρι από όλη αυτή την ιστορία να μη μείνει η κακία, η κριτική, τα σχόλια και οι εύκολοι δικαστές.

Μακάρι να μείνει αυτό.

Η αγάπη σου για τον άνθρωπο.

Η βοήθεια που έδωσες χωρίς αντάλλαγμα.

Το μεγαλείο μιας ψυχής που, όπως φαίνεται, ήταν πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο γνωρίζαμε.

Και θα σου πω και κάτι τελευταίο.

Δεν σε γνώρισα ποτέ.

Δεν ήσουν ο καλλιτέχνης που είχα ως πρότυπο.

Δεν ήμουν ο άνθρωπος που θα έλεγε «πω πω, ο Γιώργος…». Αλλά από εδώ και πέρα, κάθε φορά που θα ακούω εκείνο το «Ανήκω σε εμένα», θα σε ακούω λίγο διαφορετικά.

Και ναι… Νομίζω ότι κάθε φορά θα βουρκώνω λίγο.

Γιατί πίσω από τη φωνή θα θυμάμαι πλέον και τον άνθρωπο. Καλό Παράδεισο, Γιώργαρε.

Να ξεκουραστεί η ψυχούλα σου. Και μακάρι να πάρουμε κι εμείς, έστω λίγο, από την ανθρωπιά που άφησες πίσω σου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους