"Ξυπνήστε επιτέλους!" Γράφει ο Dimitrios Pontikas Όσο ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τον χαμό του Μαζωνάκη, λίγες χιλιάδες χιλιόμετρα μακρύτερα...

Πλήρες Κείμενο:

"Ξυπνήστε επιτέλους!" Γράφει ο Dimitrios Pontikas Όσο ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τον χαμό του Μαζωνάκη, λίγες χιλιάδες χιλιόμετρα μακρύτερα συμβαίνουν πράγματα που ενδέχεται να καθορίσουν τι θα πληρώνουμε για ενέργεια, τρόφιμα, φάρμακα και σχεδόν για κάθε εισαγόμενο προϊόν τους επόμενους μήνες.

Σήμερα οι Χούθι κατέλαβαν τη Μόκα, ένα από τα σημαντικότερα στρατηγικά σημεία στις ακτές της Υεμένης και πριν λίγες ώρες υπήρξε νεότερη αναφορά ότι δυνάμεις τους αποβιβάστηκαν και στην Περίμ, το νησί που βρίσκεται κυριολεκτικά μέσα στο Bab el-Mandeb.

Δεν μιλάμε για έναν τυχαίο βράχο στη θάλασσα αλλά για το στενό που ενώνει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Κόλπο του Άντεν και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εμπορικές αρτηρίες του πλανήτη.

Reuters και AP επιβεβαιώνουν ήδη την κατάληψη της Μόκα και τη δραματική αύξηση της απειλής για τη ναυσιπλοΐα στην περιοχή.

Και στην άλλη πλευρά της Αραβικής Χερσονήσου τι έχουμε; Τα Στενά του Ορμούζ που βρίσκονται ήδη υπό σοβαρότατη πίεση και η κυκλοφορία των δεξαμενόπλοιων έχει περιοριστεί δραματικά λόγω της σύγκρουσης με το Ιράν.

Με άλλα λόγια, έχουμε ταυτόχρονα πρόβλημα και στα ανατολικά και στα δυτικά της Αραβικής Χερσονήσου.

Hormuz από τη μία, Bab el-Mandeb από την άλλη και ανάμεσά τους βρίσκεται ένα τεράστιο μέρος της ενεργειακής τροφοδοσίας του πλανήτη.

Σήμερα το Brent έφτασε περίπου στα 107 δολάρια το βαρέλι, με άνοδο σχεδόν 6% μέσα σε μία ημέρα.

Δεν είναι πρόβλεψη.

Είναι η αγορά που ήδη αρχίζει να τιμολογεί τον κίνδυνο.

Για να έρθουμε και στην Ελλάδα.

Αυτές τις ημέρες εγώ ψάχνω πρώτες ύλες και για όποιον πραγματικά παράγει κάτι, η νέα χρονιά δεν ξεκινά την 1η Ιανουαρίου αλλά στις αρχές Σεπτέμβρη, τότε που ζητάς νέες προσφορές, τότε που κλείνεις πρώτες ύλες, τότε που κοιτάς μηχανήματα, αναλυτές, υλικά συσκευασίας, μεταφορές και ενέργεια, τότε που αρχίζεις να καταλαβαίνεις πόσο θα σου κοστίζει να ανοίξεις την πόρτα της επιχείρησής σου την επόμενη χρονιά.

Και τις τελευταίες ημέρες έπεσαν πολλά τηλέφωνα μεταξύ των ανθρώπων της παραγωγικής οικονομίας, από αγρότες, κτηνοτρόφους, μεταποιητές, βιομηχανίες, εργαστήρια, ανθρώπους του φαρμάκου και της βιοτεχνολογίας.

Δεν κάναμε κομματική συγκέντρωση, ούτε έχουμε όλοι τις ίδιες πολιτικές απόψεις, ούτε συμφωνούμε συνήθως εύκολα μεταξύ μας.

Σε ένα πράγμα όμως συμφωνήσαμε σχεδόν όλοι, καλά όλα αυτά που ακούμε από τα κόμματα που θέλουν να κυβερνήσουν με παροχές, επιδόματα, μελλοντικές αυξήσεις, μειώσεις φόρων, έκτακτες ενισχύσεις, δισεκατομμύρια εδώ, δισεκατομμύρια εκεί, μόνο που υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι, το έργο δεν βγαίνει κύριοι των κομμάτων! Ξέρετε γιατί; Διότι εμείς δεν ακούμε ακόμη τις οικονομικές προβλέψεις των τηλεοπτικών παραθύρων (και μεταξύ μας πότε έπεσαν μέσα) αλλά ανοίγουμε τα email με τις προσφορές των προμηθευτών και αυτό που βλέπουμε εκεί μέσα δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική ευφορία που ακούγεται στις εκάστοτε πολιτικές ομιλίες.

Στις πραγματικές προσφορές που φτάνουν αυτή την περίοδο σε επιχειρήσεις του δικού μας κύκλου βλέπουμε, ανάλογα με το προϊόν, την προέλευση και τον προμηθευτή, περιπτώσεις αυξήσεων που φτάνουν στα πετρελαϊκά προϊόντα έως 300%, στις πρώτες ύλες φαρμακευτικών και βιοτεχνολογικών προϊόντων έως 150%, στα μηχανήματα και στους αναλυτές έως 200%, στις πρώτες ύλες αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής έως 200%. Προσέξτε καλά τι γράφω! Δεν ισχυρίζομαι ότι αύριο το πρωί όλα τα προϊόντα της αγοράς θα έχουν αυξηθεί κατά 150%, 200% ή 300%, λέω κάτι συγκεκριμένο και πολύ πιο ανησυχητικό, αυτά είναι νούμερα που αρχίζουν ήδη να εμφανίζονται σε πραγματικές προσφορές προς πραγματικές επιχειρήσεις και εκεί αρχίζει το πρόβλημα που ελάχιστους στην κοινωνία ακούω να συζητούν.

Μπορείς να δώσεις στον πολίτη 300 ευρώ, μπορείς να του δώσεις 500, μπορείς να του μειώσεις έναν φόρο, μπορείς να του υποσχεθείς έναν καλύτερο μισθό, εάν όμως ταυτόχρονα ακριβύνουν δραματικά το πετρέλαιο, το ηλεκτρικό ρεύμα, η μεταφορά, το λίπασμα, η ζωοτροφή, το γυαλί, το πλαστικό, το αλουμίνιο, το αντιδραστήριο, ο διαλύτης, το ανταλλακτικό και το μηχάνημα, τότε υπάρχει μια πολύ απλή οικονομική πραγματικότητα! Τα χρήματα που του έδωσες θα τα πάρεις πίσω από την άλλη τσέπη μέσω των τιμών και πιθανότατα με τόκο.

Αυτό δεν είναι πλέον απλώς πρόβλημα "ακρίβειας" αλλά σοκ κόστους παραγωγής και όταν το κόστος παραγωγής εκτινάσσεται, ο παραγωγός έχει τρεις δρόμους, ή απορροφά το κόστος μέχρι να μη βγαίνει και να κλείσει ή περιορίζει την παραγωγή ή περνά την αύξηση στην τιμή του προϊόντος.

Δεν υπάρχει μαγική τέταρτη επιλογή, και στις τρεις περιπτώσεις κάποιος θα πληρώσει.

Στην πρώτη περίπτωση η επιχείρηση, στη δεύτερη η εθνική οικονομία, στην τρίτη ο καταναλωτής και συνήθως, διαχρονικά, πληρώνουν και οι τρεις.

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει τόσο να ακούσω από τον τωρινό ή από τον επόμενο υποψήφιο πρωθυπουργό πόσα επιδόματα θα μοιράσει, θέλω να του κάνω όμως μερικές πολύ απλούστερες ερωτήσεις.

Πώς θα κρατήσεις όρθιο αυτόν που παράγει; Πώς θα εξασφαλίσεις φθηνότερη και επαρκή ενέργεια; Πώς θα εξασφαλίσεις πρώτες ύλες όταν οι παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες αρχίσουν να στραγγαλίζονται; Πώς θα χρηματοδοτηθεί το κεφάλαιο κίνησης μιας επιχείρησης όταν για την ίδια ποσότητα πρώτης ύλης χρειάζεται ξαφνικά τα διπλάσια χρήματα; Πώς θα παραμείνει ανταγωνιστικό το ελληνικό προϊόν; Πώς θα επιβιώσει ο αγρότης; Ο κτηνοτρόφος; Η μικρή μεταποίηση; Η βιομηχανία; Ο εξαγωγέας; Και, κυρίως, ποιο είναι το σχέδιό σας εάν η σημερινή ενεργειακή κρίση δεν κρατήσει δέκα ημέρες αλλά έξι μήνες, έναν χρόνο ή δύο χρόνια; Κράτος δεν είναι να παίρνεις δανεικά, να τα μοιράζεις δεξιά και αριστερά και μετά να φωτογραφίζεσαι δίπλα στην επιταγή που δεν είναι καν βγαλμένη από την τσέπη σου.

Οικονομική πολιτική είναι να φροντίζεις να υπάρχει και αύριο κάποιος που παράγει, κάποιος που εξάγει, κάποιος που πληρώνει μισθούς, κάποιος που δημιουργεί πραγματική προστιθέμενη αξία, κάποιος που φέρνει χρήμα μέσα στη χώρα αντί απλώς να ανακυκλώνει το ήδη υπάρχον.

Αν καταρρεύσει η παραγωγική βάση, μπορείς να υποσχεθείς όσες παροχές θέλεις, εύκολο και ανέξοδο είναι αλλά θα αποτελεί απλώς μοίρασμα μιας πίτας που συνεχώς μικραίνει και τότε θα συμβεί αυτό που συμβαίνει πάντα.

Θα ανακαλύψουμε όλοι ξαφνικά την κρίση όταν φτάσει στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, θα βγουν οι υπουργοί στα κανάλια, θα ψάχνουμε αισχροκερδείς, θα ψάχνουμε μεσάζοντες, θα ψάχνουμε ποιος φταίει και θα κάνουμε ότι δεν γνωρίζαμε.

Ε λοιπόν, αυτή τη φορά γνωρίζουμε.

Τα πρώτα νούμερα είναι ήδη πάνω στα γραφεία μας, το πετρέλαιο ήδη αντιδρά, οι θαλάσσιες αρτηρίες ήδη πιέζονται, οι πρώτες ύλες ήδη επανατιμολογούνται.

Η κοινωνική κουβέντα δεν πρέπει να αρχίσει όταν το πρόβλημα φτάσει στο ράφι αλλά να αρχίσει τώρα.

Προς όλους εκείνους που ζητούν την ψήφο μας για να κυβερνήσουν έχω μία μόνο ερώτηση, ωραία όσα σκοπεύετε να μοιράσετε, πείτε μας τώρα πώς ακριβώς σκοπεύετε να κρατήσετε ζωντανούς εκείνους που θα τα παράγουν.

Χωρίς παραγωγή, κύριοι, δεν υπάρχει κοινωνική πολιτική παρά μόνο κενές υποσχέσεις και οι υποσχέσεις, δυστυχώς, δεν παράγουν ούτε ένα κιλό σιτάρι, ούτε ένα λίτρο γάλα, ούτε ένα φάρμακο, ούτε ένα ευρώ εθνικού πλούτου. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος) (Via Juliette Gata)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους