Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Πατρίσιο Γκουσμάν και η επίμονη μνήμη της Χιλής Ο Χιλιανός κινηματογραφιστής Πατρίσιο Γκουσμάν μίλησε για όλα όσα μας κάνουν σπουδαίους ως ανθρώπους, μίλησε για την ομορφιά ακόμα και αν βίωσε την απόλυτη ασχήμια του είδους μας.

Χρειάζεται μεγάλη γενναιότητα και κουράγιο να έχει ένας καλλιτέχνης ώστε να επιλέξει να βρεθεί στον κυκλώνα της ιστορίας και να μην χάσει τις ελπίδες του, να μας δώσει έργα στο μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων.

Εκείνα τα έργα ώστε κανείς να μην μπορεί να πει πως «δεν ήξερε» ή πως «δεν θυμόταν». Η επίμονη μνήμη θα βρίσκει τρόπους και διόδους να βγει στην επιφάνεια, καθώς πάντα θα νοσταλγεί το φως. “Y ahora el pueblo Que se alza en la lucha Con voz de gigante Gritando: ¡adelante! El pueblo unido, jamás será vencido El pueblo unido, jamás será vencido!” Inti-Illimani, “El Pueblo Unido” Το ημερολόγιο έδειχνε 11 Σεπτεμβρίου του 1973 όταν τα τανκς του αρχηγού του στρατού της Χιλής, Αουγκούστο Πινοσέτ, ξεχύνονταν στους δρόμους του Σαντιάγκο και γάζωναν όποιον έβρισκαν στο πέρασμά τους κατόπιν εντολής της Αμερικανικής κυβέρνησης. Το Προεδρικό Μέγαρο, το Παλάτσιο ντε Λα Μονέδα, πολιορκείται από τις πρώτες πρωινές ώρες από βομβαρδιστικά αεροπλάνα και μέλη του στρατού που το έχουν περικυκλώσει ασφυκτικά.

Μέσα στο Λα Μονέδα, ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο πρώτος εκλεγμένος σοσιαλιστής πρόεδρος, γνωρίζει καλά πως η Δημοκρατία στη Χιλή έχει πια χαθεί.

Δεν θα σταματήσει, όμως, να την υπερασπίζεται μέχρι την τελευταία πνοή του μαζί με την προσωπική του φρουρά που απαρτίζεται από αγωνιστές της Unidad Popular, του κόμματος του Αλιέντε. «Από εδώ μέσα θα βγω μόνο νεκρός» είχε δηλώσει ο Σαλβαδόρ Αλιέντε στο διάγγελμα που απηύθυνε προς τον Χιλιανό λαό.

Μια φωτογραφία αγνώστου πατρότητας θα βγει λίγο καιρό αργότερα στη δημοσιότητα. Ο Αλιέντε, φορώντας ένα στρατιωτικό κράνος βρίσκεται περιστοιχισμένος από ένοπλους άνδρες της προσωπικής του φρουράς την ώρα που το Λα Μονέδα δέχεται την επίθεση του στρατού.

Λίγοι θα βγουν ζωντανοί από το Λα Μονέδα εκείνη τη σκοτεινή ημέρα του πραξικοπήματος, και ανάμεσα σε αυτούς τους νεκρούς θα είναι και ο Χιλιανός πρόεδρος. «Ζήτω η Χιλή! Ζήτω ο Λαός! Ζήτω η Εργατική Τάξη!» θα είναι τα τελευταία λόγια του Σαλβαδόρ Αλιέντε προς τον λαό του, του οραματιστή προέδρου που ήθελε να αλλάξει τη Χιλή, να δώσει φωνή και ορμή στην εργατική τάξη, στους αυτόχθονες, στους φτωχούς και τους κατατρεγμένους.

Τα σπασμένα γυαλιά του που, παραδόξως, διασώθηκαν μέσα σε αυτή τη θύελλα, έγιναν αιώνιο σύμβολο της Δημοκρατίας. (Via Mika Agrafiotou - thepressproject.gr)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους