Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δυστοπία ή αλληγορία, δυστοπική αλληγορία ή αλληγορική δυστοπία, το βιβλίο αυτό ξεκινά από μια απίθανη συνθήκη για να φτιάξει -καθώς τον διαλύει σταδιακά- έναν ολόκληρο κόσμο, όχι μόνο στις σελίδες του, αλλά και μέσα μας.

Σε ένα απροσδιόριστο νησί της Ιαπωνίας λοιπόν κάθε τόσο ξεχνιούνται συλλογικά διάφορα τυχαία πράγματα, τόσο ως αντικείμενα όσο και ως έννοιες -και όταν λέμε «ξεχνιούνται» μιλάμε για την απόλυτη λησμονιά: οι άνθρωποι ξυπνούν ένα πρωί και έχουν πάψει να γνωρίζουν πια τι είναι πχ. τα τριαντάφυλλα οπότε ξεριζώνουν τις τριανταφυλλιές, μαζεύουν όλα τα τριαντάφυλλα και τα πετάνε στο ποτάμι.

Το ίδιο συμβαίνει με τα καπέλα, τα πλοία, τα φρούτα και πάει λέγοντας, με τον κόσμο τους όλο και πιο φτωχό και τους ανθρώπους -με εξαίρεση κάποιους που έχουν ένα γονίδιο που δεν τους επιτρέπει να ξεχνούν- να μη νιώθουν καν την απώλεια όλων αυτών των πραγμάτων.

Η δε νεοπαγής Αστυνομία της Μνήμης κάνει διαρκώς και πιο βάναυσες έρευνες για να βρει είτε αντικείμενα που θα έπρεπε να έχουν καταστραφεί, αλλά κάποιοι τα κρατούν στα σπίτια της, είτε ανθρώπους που δεν ξεχνούν, για να κάνουν πειράματα πάνω τους, όπως φημολογείται.

Και η αφηγήτρια, μυθιστοριογράφος και κόρη μιας γυναίκας που θυμόταν τα πάντα όσο ζούσε, ξέρει ότι ξεχνάει αυτά τα πράγματα, αλλά δεν της λέει τίποτα αυτό, δεν αισθάνεται κάποιο κενό στη θέση τους, παρότι γράφει ένα μυθιστόρημα -μεγάλο μέρος του οποίου διαβάζουμε εγκιβωτισμένο στο βιβλίο- με ηρωίδα μια δακτυλογράφο που έχει χάσει τη φωνή της.

Κάποια στιγμή ο επιμελητής της θα της εκμυστηρευτεί ότι είναι από αυτούς που δεν έχουν ξεχάσει τίποτα και η αφηγήτρια, θα αποφασίσει με έναν γέρο, παλιό οικογενειακό φίλο, να τον κρύψουν στο σπίτι της, σε ένα κρυφό δωμάτιο, για να μην τον βρει η Αστυνομία της Μνήμης.

Η μνήμη είναι το κεντρικό θέμα του βιβλίου και η συγγραφέας χτίζει το υλικό της με δεξιοτεχνία πάνω σε αυτό, αφήνοντάς μας να διατυπώσουμε εμείς τα ερωτήματα: τι σημαίνει «θυμάμαι»; Πώς και τι μπορούμε να ξεχάσουμε; Μπορούμε να ανακαλέσουμε κάτι που ξεχάσαμε και πώς; Και φυσικά, στο αλληγορικό επίπεδο, η λησμονιά μπορεί να αφορά πράγματα που ως κοινωνίες τα αφήνουμε πίσω μας ή κινδυνεύουμε να τα αφήσουμε πίσω μας, φτιάχνοντας έναν κόσμο όλο και πιο ομοιόμορφο, όλο και πιο γκρίζο, όπως τον κόσμο του βιβλίου (όπου από ένα σημείο και μετά χιονίζει διαρκώς). Βαθιά φιλοσοφικό μυθιστόρημα από τα ωραιότερα σχόλια στο ζήτημα της μνήμης που έχω διαβάσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους