Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο παιάνας του Ghosting. Δοξαστικού χαρακτήρα μουσικό είδος, αλλά και με την αρχαιότερη σημασία του, του θεράποντα ιατρού.

Μπαίνει μελαγχολική μουσική.

Ένα πιάνο παίζει μόνο του.

Μπροστά στον μικρό καθρέφτη της, στην κρεβατοκάμαρά της, στέκεται ο άγνωστος στρατιώτης της επιθυμίας και του ενθουσιασμού, η Κική.

Πλήρως εξοπλισμένη.

Φοράει τα σκουλαρίκια της και το κραγιόν της, βρίσκεται στην πιο ναρκισσιστική φάση της νύχτας που ξεκινάει.

Από το παράθυρό της τα τάγματα των θυμάτων ghosting σκουντουφλάνε σε μια επική και τραγελαφική παρέλαση βγαλμένη από σκετσάκι των Monty Python.

Ντροπαλοί, τρυφεροί καληνυχτάκηδες πέφτουν ο ένας μετά τον άλλον από τις κορυφές των σπιτιών.

Από πίσω τους περιμένουν την σειρά τους να πέσουν οι ερασιτέχνες ποιητές της νύχτας που νόμιζαν γυρίζοντας στο δωμάτιο τους ότι βρήκαν τη μούσα των τραγουδιών που δεν έγραψαν ακόμα, μα όταν ξημερώσει όλη τους η ύπαρξη θα έχει μετατραπεί σε αναπάντητα μηνύματα σε τηλεφωνητές και άχαρα «διαβάστηκε» στο Messenger.

Μα ούτε μια γρατζουνιά, καθώς κάθε πρωί στις 9 θα κελαηδούν σταθερά τα σπουργίτια.

Αγόρια που τα βλέπουν σαν φίλους νοικιάζουν ταινίες Western, κορίτσια της συγγνώμης χώνουν τα κουτάλια τους σε οικογενειακό παγωτό, καφκικοί αναμένοντες μιας συνάντησης που δε θα γίνει ποτέ χαζεύουν τον τελικό Liverpool – Manchester, αποκαμωμένοι προσκυνητές φωτογραφιών στα social media σε μεγάλες ουρές καβάντζας βγάζουν εισιτήρια για Ρώμη ή Χαλκιδική.

Προφανώς, η Κική δεν τους έγραψε ακόμα.

Πλέον τα μπουρδέλα είναι εφαρμογές γνωριμιών στο κινητό.

Το νου σου.

Μην το πεις πουθενά.

Η διαδικτυακή Σπεράντζα Βρανά οδηγεί τους ερημωμένους σε κοπέλες κι αγόρια και μετά τους ζητάει να βαθμολογήσουν την εμπειρία τους με 5 αστεράκια.

Φοβικοί, (αστρο)ναύτες, -γεννημένοι- γέροι κι άλλοι μου συγγενείς, μα κανείς την Κική του δεν βρήκε, την Κική μου δεν ξέρει.

Οι συλλέκτες μεγαλόστομων υποσχέσεων και μεθυσμένων εξομολογήσεων σπάνια γράφουν ρεφρέν, όσο για τους αγνοούμενους εραστές, όταν φορεθήκαν τα σουτιέν, δεν θα τους βρεις στο Αϊντάχο, μα σε μίζερα ακριβοπληρωμένα δωμάτια στην Καλλιθέα.

Η μουσική γίνεται πιο επική, η φωνή ανεβαίνει.

Σε αυτό το Βιετνάμ των ερωτικών σχέσεων, στην τιντεροποιήση των γνωριμιών, που ο καθένας μας χωρίζει εκ Δεξιών κι εξ Αριστερών του τους ανθρώπους, κάνοντας τον Θεό σε μια post-apocalyptic ναρκισσιστική φάρσα, στο τέλος, συγγνώμη για το spoiler, νικάει μόνο η μοναξιά.

Δεν είμαστε εραστές, είμαστε προϊόντα.

Νταβατζήδες του εαυτού μας, ξεπουλητές των σωμάτων μας, αυτοαναφορικοί ενός αόριστου μεγάλου Τίποτα που είμαστε και που δείχνουμε.

To ghosting σε αυτό το παζάρι των ληστών είναι η τοπική γλώσσα, η γλώσσα του εμπορίου. Φοίνικες, Πέρσες, Έλληνες, Αιγύπτιοι, Αιθίοπες ανεβαίνουν στα καράβια τους συναντιούνται σε διάφορα λιμάνια της Μεσογείου και συναλλάσσονται στην κοινή ghostingική και φέρνουν πίσω στην πατρίδα υφάσματα, λάδια, αρώματα, πληγές, τραύματα, φοβίες, πόνο, ψέματα, χρησιμοποιημένα προφυλακτικά.

Μα μην πτοείστε.

Όλοι είμαστε θύματα.

Όλοι έχουμε υπάρξει και θύτες.

Αρκεί να μένουμε ακόμα στην Καλλιθέα και να συνεχίσουμε να αγαπάμε μια Κική, την άγνωστη Κική.

Σαν τον άγνωστο Θεό των αρχαίων.

Αν αγαπάμε ακόμα, αν μπορούμε να νιώσουμε αυτό το συναίσθημα, σημαίνει ότι νικάμε.

Όταν πέσει η νύχτα ας βγούμε όλοι σε μπαλκόνια, παράθυρα και ταράτσες να συντονιστούν οι φωνές μας, οι μοναξιές μας και να φωνάξουμε προς το φεγγάρι: Η ΖΩΗ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους