Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Μαζώ έφυγε. Και μαζί του, πριν από εκείνον και δυστυχώς μετά από εκείνον, θα φύγουν κι άλλοι.

Άνθρωποι γνωστοί, σπουδαίοι, αγαπημένοι από χιλιάδες.

Άνθρωποι άγνωστοι στους πολλούς, αλλά ολόκληρος κόσμος για κάποιους λίγους.

Και κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, για λίγες ώρες θυμόμαστε πόσο εύθραυστη είναι η ζωή.

Μετά ανοίγουμε πάλι τα πληκτρολόγια, γινόμαστε ειδικοί, δικηγόροι, γιατροί, δικαστές.

Ξέρουμε τι έπρεπε να κάνει ο ένας, τι δεν έκανε ο άλλος, ποιος έφταιξε, ποιος είχε δίκιο.

Έχουμε άποψη για ζωές που δεν ζήσαμε και για μάχες που δεν δώσαμε.

Ίσως κάποια στιγμή πρέπει να αφήσουμε στην άκρη όλη αυτή την ανάγκη να ξέρουμε και να κρίνουμε τα πάντα και να θυμηθούμε κάτι πολύ πιο απλό.

Να είμαστε άνθρωποι.

Να έχουμε λίγη περισσότερη ενσυναίσθηση.

Να αγκαλιάζουμε όταν μπορούμε.

Να λέμε το «σ’ αγαπώ» όσο υπάρχει απέναντί μας άνθρωπος να το ακούσει.

Να πίνουμε εκείνον τον καφέ που όλο αναβάλλουμε.

Να κάνουμε εκείνο το τηλεφώνημα.

Να γελάμε δυνατά.

Να συγχωρούμε λίγο πιο εύκολα.

Να μη χαλάμε μέρες ολόκληρες για ανθρώπους και πράγματα που αύριο μπορεί να μη σημαίνουν απολύτως τίποτα.

Γιατί τα πράγματα δεν γυρνάνε πίσω.

Ό,τι έγινε, έγινε.

Κι όταν έρθει το κακό, όσο άδικο κι αν είναι, όσο κι αν μας τσακίσει, κάποια στιγμή πρέπει να βρούμε μέσα μας έναν τρόπο να συνεχίσουμε.

Όχι γιατί ξεχάσαμε.

Όχι γιατί πόνεσε λιγότερο.

Αλλά γιατί όσο είμαστε εδώ, η ζωή συνεχίζει να μας ζητά να τη ζήσουμε.

Κανείς μας δεν ξέρει τι γράφει το αύριο. Κανείς.

Γι’ αυτό ζήστε το σήμερα.

Τη στιγμή που έχετε τώρα.

Τους ανθρώπους που είναι τώρα δίπλα σας.

Χαμογελάστε όσο μπορείτε.

Αγαπήστε χωρίς τόσους εγωισμούς.

Και αφήστε λίγο στην άκρη τα πληκτρολόγια και τις μεγάλες κουβέντες. Αυτή είναι η ρημάδα η ζωή. Και όσο την έχουμε, ας τη ζήσουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους