Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για το Τελ Αβίβ το ερώτημα δεν είναι εάν η Τουρκία εξελίσσεται σε πρόβλημα αλλά μέχρι πού πρέπει να φθάσει η ανάσχεσή της, χωρίς να δημιουργηθεί ένας νέος εχθρός - ΜΑ #ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ? - για το Ισραήλ, μετά το Ιράν.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Υπάρχουν δύο ισραηλινές σχολές σκέψης και στρατηγικής που εκφράζουν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί η ταχύτατη διεύρυνση του τουρκικού αποτυπώματος στη Συρία, αλλά και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή.

Η “σχολή των σκληρών”. Η πρώτη, περισσότερο επιθετική, εκφράζεται κυρίως από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον υπουργό Άμυνας, Ισραέλ Κατς, οι οποίοι θεωρούν ότι η Τουρκία δεν πρέπει να αφεθεί να δημιουργήσει στρατιωτικά τετελεσμένα, που, εάν και όταν παγιωθούν, θα περιορίσουν τις κινήσεις του Ισραήλ.

Αυτή η άποψη – νέο δόγμα – μπήκε στην πράξη φέτος τον Αύγουστο, με τα ισραηλινά αεροπορικά πλήγματα στη συριακή αεροπορική βάση, Abu al-Duhur, μόλις 60 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. Το Ισραήλ έπληξε τους διαδρόμους προσγείωσης όταν, σύμφωνα με το γραφείο Ισραηλινού πρωθυπουργού, υπήρχαν πληροφορίες ότι η Δαμασκός ήταν έτοιμη να δώσει το πράσινο φως στην ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων εκεί, παρά τις επανειλημμένες ισραηλινές προειδοποιήσεις.

Το ισραηλινό think tank, INSS (Institute for National Security Studies) χαρακτήρισε την επιχείρηση ασυνήθιστη και σημείωσε ότι ουσιαστικά αποκάλυψε μια νέα ισραηλινή «κόκκινη γραμμή» απέναντι στα σχέδια για εδραίωση και ενίσχυση της τουρκικής παρουσίας στη Συρία. Ο Κατς ήταν σαφέστερος, κατηγορώντας τον Ερντογάν ότι παρασύρει την Τουρκία σε «επικίνδυνες περιπέτειες» στη Συρία, ενώ προειδοποίησε ότι το Ισραήλ δεν θα επιτρέψει σε κανέναν περιφερειακό παίκτη να απειλήσει την ασφάλειά του.

Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στην επίθεση.

Βρίσκεται στο ότι, σύμφωνα με τον Κατς, οι ισραηλινές Ενοπλες Δυνάμεις (IDF) είχαν εισηγηθεί στρατιωτική δράση με βάση συγκεκριμένες πληροφορίες για σχεδιαζόμενη ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων.

Αυτό σημαίνει ότι το θέμα της Τουρκίας, έχει περάσει από το επίπεδο της διπλωματικής ανησυχίας στο πεδίο της επιχειρησιακής παρακολούθησης και του στρατιωτικού σχεδιασμού, όπως επισημαίνει η Israel National News.

Ωστόσο, δεν έχει επιβεβαιωθεί ότι οι ισραηλινές στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών, AMAN, και οι ΕΔ κατατάσσουν την Τουρκία στην ίδια κατηγορία απειλής με το Ιράν.

Η δεύτερη σχολή Κεντρικός εκφραστής της είναι ο Tamir Hayman, πρώην επικεφαλής της AMAN και σήμερα εκτελεστικός διευθυντής του INSS.

Η θέση του μπορεί να συνοψιστεί σε μία φράση: η Τουρκία πρέπει να ανασχεθεί αλλά δεν πρέπει να «ιρανοποιηθεί» στη στρατηγική σκέψη του Ισραήλ. Ο Hayman δεν υποτιμά την τουρκική ισχύ.

Αντιθέτως, θεωρεί αναγκαία τη μακροπρόθεσμη ενίσχυση της ισραηλινής ναυτικής ισχύος, των πληροφοριών και των δυνατοτήτων πλήγματος σε μεγάλη απόσταση.

Εκεί που διαφωνεί είναι στην επίσημη μετατροπή της Τουρκίας σε βασικό στρατιωτικό εχθρό.

Η λογική του είναι ότι μια τέτοια επιλογή μπορεί να λειτουργήσει ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία: εάν οι ισραηλινές ΕΔ αρχίσουν να σχεδιάζουν πόλεμο με την Τουρκία, η Άγκυρα θα κάνει το ίδιο.

Κάθε στρατιωτική προετοιμασία της μιας πλευράς θα παρουσιάζεται από την άλλη ως απόδειξη επιθετικών προθέσεων και ο κύκλος θα τροφοδοτείται μόνος του.

Στην ίδια κατεύθυνση κινείται η Gallia Lindenstrauss, από τις σημαντικότερες Ισραηλινές αναλύτριες για την Τουρκία. Το INSS έχει επισημάνει χαρακτηριστικά ότι η φράση «η Τουρκία είναι το νέο Ιράν» είναι προβληματική: υποβαθμίζει αφενός την ιδιαιτερότητα της ιρανικής απειλής και αφετέρου αγνοεί ότι η Τουρκία παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ και βαθιά ενταγμένη σε δυτικούς οικονομικούς και θεσμικούς μηχανισμούς. Η Συρία το μήλο της έριδος Χαρακτηριστική είναι η στάση της μυστικής υπηρεσίας, Mossad.

Στις 14 Αυγούστου, λίγες ημέρες πριν από την επίθεση στην Abu al-Duhur, ο επικεφαλής της, Roman Gofman, είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Σύρο υπουργό Εξωτερικών, Asaad al-Shaibani.

Σύμφωνα με το Reuters, στο επίκεντρο της συνομιλίας βρέθηκαν ακριβώς η αύξηση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας, η μεταφορά οπλισμού και drones στη Συρία και το ενδεχόμενο ανάπτυξης τουρκικών δυνάμεων. Το Ισραήλ, δηλαδή, χρησιμοποίησε και τα δύο εργαλεία σχεδόν ταυτόχρονα: τη μυστική διπλωματία και τις στρατιωτικές μεθόδους.

Η πιο ακριβής, ίσως, εικόνα του δόγματος που διαμορφώνεται σήμερα στο Τελ Αβίβ, είναι η εξής: Ισχυρές κόκκινες γραμμές όταν θεωρεί ότι απειλούνται ζωτικά συμφέροντα, αλλά παράλληλα πολιτικοί και υπηρεσιακοί δίαυλοι ώστε η αντιπαράθεση να μη μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη ισραηλινοτουρκική σύγκρουση. Η Συρία είναι το σημείο διασταύρωσης των δύο. Η Άγκυρα έχει αποκτήσει καθοριστική επιρροή στη νέα συριακή κυβέρνηση του Αχμέντ Χουσεΐν αλ Σαράα και επιδιώκει στρατιωτική, οικονομική και πολιτική εδραίωση. Το Ισραήλ, αντίθετα, θέλει να διατηρήσει ελευθερία στρατιωτικής δράσης και να αποτρέψει την εμφάνιση νέων στρατιωτικών δυνατοτήτων κοντά στα βόρεια σύνορά του.

Αυτή η επικάλυψη συμφερόντων καθιστά τη Συρία ίσως το πιθανότερο σημείο μιας μελλοντικής ισραηλινοτουρκικής κρίσης.

Ταυτόχρονα, η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή μεταβάλλεται ταχύτερα.

Η στρατιωτική “συμφωνία της Μέκκας” που υπέγραψαν στις 7 Αυγούστου Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν, και η πρώτη συνεδρίαση του νέου μηχανισμού στο τέλος του Αυγούστου ενισχύουν την αίσθηση στο Ισραήλ ότι η Άγκυρα επιχειρεί να μεταφράσει τη στρατιωτική της ισχύ σε ευρύτερο ηγετικό ρόλο στον σουνιτικό κόσμο.

Η συμφωνία προβλέπει ότι επίθεση σε κάποιο από τα τρία κράτη θα αντιμετωπιστεί ως επίθεση εναντίον όλων.

Πάντως, παραμένει ερώτημα ως προς το πόσο συνεκτικός και επιχειρησιακά αποτελεσματικός θα αποδειχθεί ο μηχανισμός.

Οι δύο σχολές δεν είναι τόσο διαφορετικές όσο φαίνονται Τα παραπάνω, ναι μεν ενισχύουν τις απόψεις των “σκληρών” στο Ισραήλ, αλλά ταυτόχρονα και την προειδοποίηση Hayman ότι μια Τουρκία που διαθέτει το δεύτερο μεγαλύτερο στράτευμα του ΝΑΤΟ, αυξανόμενη περιφερειακή επιρροή και νέες σχέσεις ασφαλείας με τη Σαουδική Αραβία και το πυρηνικό Πακιστάν είναι πολύ διαφορετικός αντίπαλος από το Ιράν και μια ανοικτή στρατιωτική σύγκρουση μαζί της θα είχε απρόβλεπτες συνέπειες.

Στην πραγματικότητα, όμως, οι δύο σχολές δεν είναι τόσο διαφορετικές όσο φαίνονται.

Οι δύο σχολές του Ισραήλ, τελικά, διαφωνούν περισσότερο στα μέσα παρά στον στόχο.

Η πρώτη λέει ότι η Τουρκία πρέπει να συναντά έγκαιρα και, όταν χρειάζεται, στρατιωτικά εμπόδια πριν δημιουργήσει τετελεσμένα.

Η δεύτερη προειδοποιεί ότι η ανάσχεση πρέπει να γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε ένας δύσκολος στρατηγικός ανταγωνιστής να μην καταλήξει σε έναν νέο υπαρξιακό εχθρό.

Η ισραηλινή πολιτική φαίνεται προς το παρόν να επιχειρεί και τα δύο: να περιορίσει την Τουρκία χωρίς να οδηγηθεί σε πόλεμο μαζί της.

Και ακριβώς μέσα σε αυτή τη λεπτή ισορροπία αυξάνεται η γεωπολιτική αξία της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους