Πόσο δική σου είναι η φωνή που σε κρίνει; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν ο τρόπος με τον οποίο μιλάς στον εαυτό σου είναι πραγματικά δικός σου; Αν η φωνή που σου λέει ότι δεν είσαι αρκετά όμορφη, αρκετά...

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο δική σου είναι η φωνή που σε κρίνει; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν ο τρόπος με τον οποίο μιλάς στον εαυτό σου είναι πραγματικά δικός σου; Αν η φωνή που σου λέει ότι δεν είσαι αρκετά όμορφη, αρκετά ικανός, αρκετά άξια να αγαπηθείς, γεννήθηκε μέσα σου ή αν κάποτε σου παραδόθηκε από έναν άνθρωπο που δεν μπόρεσε να διαχειριστεί τη δική του δυστυχία; Υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι ευθύνονται για τα συναισθήματα των γονιών τους.

Ότι στενοχώρησαν τη μητέρα τους επειδή αγαπήθηκαν από τον πατέρα τους.

Ότι απογοήτευσαν τον πατέρα τους επειδή δεν έγιναν αυτό που ονειρεύτηκε.

Ότι το σώμα, η εμφάνιση, ο χαρακτήρας ή οι επιλογές τους προκάλεσαν τη δυσφορία του σπιτιού.

Κανένα παιδί δεν μπορεί να σκεφτεί: «Ο γονιός μου υποφέρει από όσα δεν έχει επεξεργαστεί στη δική του ζωή». Σκέφτεται: «Εγώ φταίω». Και για να μη χάσει την αγάπη του, αρχίζει να μικραίνει.

Να μη χαίρεται πολύ, να μη φαίνεται πολύ, να μη ζητά πολλά.

Μαθαίνει να παρατηρεί διαρκώς τις διαθέσεις των άλλων, να αναλαμβάνει την ευθύνη για την απογοήτευσή τους και να αισθάνεται ένοχο όταν αγαπιέται περισσότερο απ’ όσο εκείνοι μπορούν να αντέξουν.

Μεγαλώνοντας, μπορεί να μην αναγνωρίζει πια από πού ξεκίνησε όλο αυτό.

Απλώς, όταν κάποιος το αγαπά, αναρωτιέται τι θα χρειαστεί να πληρώσει.

Όταν χαίρεται, φοβάται μήπως κάποιος πληγωθεί.

Όταν διακρίνεται, υποτιμά τον εαυτό του για να μη φέρει τους άλλους σε δύσκολη θέση.

Όταν το απορρίπτουν, δεν θυμώνει με εκείνον που το αδικεί, αναζητά τι έκανε λάθος το ίδιο.

Ο γονιός μπορεί κάποτε να απομακρυνθεί ή να φύγει από τη ζωή.

Η φωνή του, όμως, μπορεί να παραμείνει ζωντανή μέσα στο παιδί.

Να συνεχίσει να το κρίνει με το δικό του στόμα, να το κοιτάζει μέσα από τα δικά του μάτια και να αποφασίζει ποια θέση δικαιούται να έχει στον κόσμο.

Δεν αρκεί να έχει φύγει ο άνθρωπος.

Χρειάζεται να πάψει να ορίζει μέσα σου ποιος είσαι.

Κάποια στιγμή μπορεί να εμφανιστεί θυμός.

Ένας θυμός παλιός, δυσανάλογος φαινομενικά με το παρόν, αλλά απόλυτα συνδεδεμένος με όσα δεν μπόρεσαν να ειπωθούν τότε.

Μην τρομάξεις από αυτόν.

Δεν είναι απόδειξη ότι δεν αγάπησες.

Είναι η φωνή του μέρους σου που δεν αντέχει άλλο να κατηγορείται για κάτι που δεν προκάλεσε.

Ο θυμός μπορεί να γίνει το πρώτο σου όριο.

Δεν χρειάζεται όμως να γίνει το καινούργιο σου σπίτι.

Η ελευθερία δεν έρχεται όταν μένεις για πάντα δεμένος με εκείνον που σε πλήγωσε μέσα από την οργή σου.

Έρχεται όταν αναγνωρίζεις τι σου ανήκει και τι όχι.

Μπορεί να χρειαστεί να πενθήσεις δύο φορές: τον γονιό που έχασες και τον γονιό που χρειαζόσουν αλλά δεν συνάντησες ποτέ.

Να θρηνήσεις τις λέξεις που δεν άκουσες, την αποδοχή που περίμενες, το βλέμμα που θα σου έλεγε ότι μπορούσες να υπάρχεις χωρίς να ενοχλείς.

Δεν χρειάζεται να συγχωρήσεις βιαστικά για να προχωρήσεις.

Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τα πάντα για να δικαιολογήσεις εκείνον που σε πλήγωσε.

Χρειάζεται να επιστρέψεις εκεί όπου ανήκει η ευθύνη και να κρατήσεις για εσένα μόνο τη δική σου ζωή.

Δεν ήσουν η αιτία της δυστυχίας κανενός.

Δεν έφταιγες επειδή αγαπήθηκες, επειδή ξεχώρισες, επειδή είχες ανάγκες ή επειδή δεν ανταποκρίθηκες στις προσδοκίες τους.

Δεν χρειάζεται πια να μικραίνεις για να χωρούν οι άλλοι δίπλα σου.

Μπορείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου με τα δικά σου μάτια.

Να δεχτείς την αγάπη χωρίς ενοχή.

Να χαρείς χωρίς να απολογηθείς.

Και να πάψεις να τιμωρείς τον εαυτό σου για μια δυστυχία που δεν δημιούργησες ποτέ. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους