Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο κόσμος αυτός δυσκολεύτηκε πάντοτε να χωρέσει τους πολύ ευαίσθητους ανθρώπους.

Η τους τρέλανε ή τους σταύρωσε.

Ο καλλιτέχνης δεν νικά πάντοτε το χάος μέσα του.

Μαθαίνει να του δίνει μορφή.

Να κάνει τον πόνο τραγούδι, την απώλεια λέξη, τη μοναξιά ήχο.

Έτσι ένιωθα πολλές φορές ακούγοντας τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Μου έδινε όμως πάντοτε την αίσθηση ενός βαθιά ευαίσθητου ανθρώπου.

Ίσως γι’ αυτό η φωνή του είχε εκείνη την τραγικότητα, το ράγισμα του πληγωμένου.

Η φωνή του είχε μέσα ένα λυγμό μιας βαθιάς απώλειας.

Πάντα κάτι του έλειπε, κάτι ζητούσε, κάτι δεν αρκούσε.

Το βλέμμα του ήταν φοβισμένο σαν παιδιού που κρύβεται στα σκοτάδια ζητώντας το Φως.

Στο τραγούδι του συναντιόσουν με κάτι βαθύ, πέρα από λέξεις και ήχους, με το πόνος του ενός που γίνεται συντροφιά στον πόνο του άλλου.

Ξέρετε έχουμε τεράστια ανάγκη να νιώσουμε ότι "να κι άλλος πόνεσε ή πονάει σαν εμένα...". ότι δεν είμαστε μόνοι στην υπόθεση οδύνη.

Γιώργο μου, είχες πει πως σε έσωσαν «η πίστη και η πίστα». Ίσως η πίστα να ήταν ο τόπος όπου έδινες μορφή σε όσα σε έκαιγαν και η πίστη ο τόπος όπου μπορούσες να τα αφήνεις, να ηρεμείς και γαληνεύεις.

Τώρα που τα φώτα της πίστας έσβησαν, εύχομαι να άναψαν για σένα εκείνα της Πίστης και πλέον να μην περιμένεις ένα θαύμα, αλλά να ζεις μέσα σε Εκείνο. — π. Λίβυος —

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους