Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τελικά, αυτό που τους ενοχλεί δεν είναι ότι η Μαρία Καρυστιανού «δεν έχει πρόγραμμα». Τους ενοχλεί ότι απέκτησε.

Για μήνες ακούγαμε το ίδιο τροπάρι: «Δεν αρκεί η καταγγελία». «Πού είναι οι θέσεις;» «Πού είναι το πρόγραμμα;» Το πρόγραμμα παρουσιάστηκε.

Και αντί να αρχίσει μια σοβαρή πολιτική συζήτηση, ενεργοποιήθηκε σχεδόν αυτομάτως ο γνώριμος μηχανισμός απαξίωσης.

Ξαφνικά όλοι έγιναν ειδικοί στην κοστολόγηση.

Όλοι ζητούν απαντήσεις μέχρι τελευταίου ευρώ.

Όλοι ανακάλυψαν ότι μια νέα πολιτική προσπάθεια πρέπει μέσα σε μία βραδιά να λύσει κάθε πρόβλημα που το πολιτικό σύστημα δεν κατάφερε να λύσει επί δεκαετίες.

Πού ήταν όμως αυτή η αυστηρότητα μέχρι χθες; Η Νέα Δημοκρατία κυβερνά επτά χρόνια.

Η ακρίβεια εξακολουθεί να συνθλίβει το διαθέσιμο εισόδημα, ενώ η ίδια η κυβέρνηση στη φετινή ΔΕΘ παρουσίασε ένα πακέτο περίπου 30 παρεμβάσεων, με αυξήσεις, φοροελαφρύνσεις και μέτρα που απλώνονται χρονικά στην επόμενη περίοδο.

Και την ίδια στιγμή ο πολίτης μπαίνει στο σούπερ μάρκετ και αναρωτιέται πόσα ακόμη θα αφήσει στο ταμείο.

Τα καρτέλ δεν περιμένουν “σε βάθος χρόνου”. Η αισχροκέρδεια δεν περιμένει.

Το ενοίκιο δεν περιμένει.

Ο λογαριασμός του ρεύματος δεν περιμένει.

Η οικογένεια που τελειώνει τον μισθό στις 20 του μήνα δεν μπορεί να περιμένει.

Κι όμως, εκεί δεν είδαμε την ίδια μανία αποδόμησης.

Δεν είδαμε τα ίδια τρολ να κάνουν βάρδιες για να αποδείξουν ότι «δεν υπάρχει σχέδιο». Δεν είδαμε την ίδια απαίτηση από τα συστημικά μέσα να απαντηθεί μέσα σε μία ώρα κάθε ερώτημα για το πώς θα αντιμετωπιστούν η ακρίβεια, οι στρεβλώσεις της αγοράς και η δύναμη των ολιγοπωλίων.

Και μετά ήρθε ο Αλέξης Τσίπρας.

Παρουσίασε ένα σχέδιο με ορίζοντα δεκαετίας και τετραετίας και ο ίδιος παραδέχθηκε ότι η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου «δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη». Σεβαστό.

Αλλά τότε γιατί ό,τι αφορά τους παλιούς πολιτικούς παίκτες βαφτίζεται «όραμα», «μεταρρύθμιση» και «σχέδιο βάθους χρόνου», ενώ από την Καρυστιανού απαιτούν να έχει έτοιμη από σήμερα ακόμη και την τελευταία υπουργική απόφαση; Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Και κυρίως κάτι ακόμη: Ο Τσίπρας έχει ήδη κυβερνήσει. Η Νέα Δημοκρατία κυβερνά σήμερα.

Είχαν και έχουν την ευκαιρία να αποδείξουν στην πράξη τι σημαίνουν τα προγράμματά τους. Η Καρυστιανού, αντίθετα, παρουσιάζει για πρώτη φορά μια ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση με άξονες τη Δικαιοσύνη, τη λογοδοσία, την παραγωγική ανασυγκρότηση, το δημογραφικό, την οικονομία, την πρώτη κατοικία και την κοινωνική προστασία.

Φυσικά να κριθεί.

Αλλά να κριθεί με το ίδιο μέτρο που κρίθηκαν και όσοι κυβέρνησαν.

Γιατί διαφορετικά δεν είναι κριτική.

Είναι φόβος.

Φόβος απέναντι σε μια γυναίκα που δεν προέρχεται από κομματικό σωλήνα.

Δεν χρωστάει την παρουσία της σε μηχανισμούς.

Δεν κουβαλάει κυβερνητική φθορά δεκαετιών.

Και τόλμησε να μιλήσει για εκείνο που ενοχλεί περισσότερο: Δικαιοσύνη χωρίς εξαρτήσεις.

Λογοδοσία χωρίς ασυλίες.

Κράτος χωρίς “δικά μας παιδιά”. Και οικονομία που δεν θα έχει ως μόνιμους νικητές τα καρτέλ και ως μόνιμο χαμένο τον πολίτη.

Γι’ αυτό ξαφνικά τόσος θόρυβος.

Γι’ αυτό τόση ειρωνεία.

Γι’ αυτό τόση «αυστηρότητα». Δεν τους ενοχλεί ότι η Καρυστιανού δεν έχει απαντήσεις.

Τους ενοχλεί ότι άρχισε να δίνει. Και ακόμη περισσότερο τους ενοχλεί ότι ο κόσμος άρχισε να τις ακούει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους