Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΜΑΪΟ ΝΑ ΠΑΡΕΙ LOWER" Μια μαμά μού ζήτησε χθες να συνεχίσει ο γιος της φέτος με #ιδιαίτερο.

Μιλάμε για έναν εξαιρετικό μαθητή, συνεπή, συνεργάσιμο και πολύ δυνατό, από εκείνα τα παιδιά που ο καθηγητής τα βλέπει να μπαίνουν στην τάξη και χαμογελά πριν ακόμη ανοίξουν την τσάντα τους.

Είχε ήδη δουλέψει αρκετά χρόνια, είχε μάθει να διαβάζει σωστά, να γράφει, ν' ακούει, να σκέφτεται και να στηρίζεται σε γερές βάσεις. - Θέλουμε να ξεκινήσαμε ιδιαίτερο- μαζί σας φυσικά.

Μείναμε πολύ ευχαριστημένοι στην C' class αλλά και σε όλες τις τάξεις μέχρι τώρα.

Όμως, μέχρι τον Δεκέμβριο, ο Μάκης θα πρέπει να τελειώσει την D' class και τον Μάιο να δώσει Lower.

Το ίδιο θα κάνουν κι τα ξαδέρφια του στη Θεσσαλονίκη.

Για λίγα δευτερόλεπτα ένιωσα ότι κάπου πρέπει να υπάρχει ένα κουμπί που δεν έχω ανακαλύψει ακόμη.

Το πατάς τον Σεπτέμβριο, ακούγεται ένα μικρό “γκλινγκ”, περνάς την D' class μέχρι τα Χριστούγεννα και την άνοιξη ανθίζει στην αυλή σου ένα #Lower σα βασιλικός.

Το ποτίζεις με δύο #practice_tests την εβδομάδα και τον Μάιο το κόβεις, το κορνιζάρεις και το κρεμάς πάνω από το πιάνο.

Μόνο που η γλώσσα δεν είναι βασιλικός και το παιδί δεν είναι μηχανή παραγωγής πιστοποιητικών.

Το πρώτο πράγμα που ελάχιστοι γονείς γνωρίζουν είναι ότι ένας μαθητής χρειάζεται περίπου #200_ώρες οργανωμένου μαθήματος και καθοδηγούμενης μελέτης για να περάσει από ένα επίπεδο Αγγλικών στο επόμενο.

Από την αρχή μέχρι το Β2, δηλαδή το επίπεδο του Lower, μιλά για περίπου 500 έως 600 ώρες.

Φυσικά αυτοί οι αριθμοί δεν είναι συνταγή για κέικ, ώστε στις 599 ώρες το παιδί να μην ξέρει και στην 600στή να εμφανίζεται ξαφνικά το Β2 φορώντας καπέλο.

Είναι όμως ένας σοβαρός οδηγός και μας δείχνει πόσο μεγάλη είναι πραγματικά η απόσταση.

Ας κάνουμε έναν απλό λογαριασμό, από εκείνους που καταλαβαίνει και η γιαγιά, ακόμη κι αν εκείνη επιμένει πως το παιδί #τα_πιάνει_αμέσως.

Από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Μάιο, με 2 ώρες ιδιαίτερο την εβδομάδα, συγκεντρώνονται περίπου 60 με 70 ώρες μαθήματος.

Ακόμη και με 4 ώρες την εβδομάδα, φτάνουμε περίπου στις 120 με 140.

Όταν λοιπόν κάποιος υπόσχεται μια ολόκληρη μετάβαση επιπέδου μέσα σε αυτό το διάστημα, ο γονιός δικαιούται να ρωτήσει πώς ακριβώς θα χωρέσουν οι υπόλοιπες ώρες.

Θα τις βάλουμε στην τσέπη του παιδιού μαζί με το μολύβι και τη γόμα; Υπάρχει βέβαια ένα πολύ καλό παιδί, με γερές βάσεις από τα προηγούμενα χρόνια, που μπορεί να μάθει γρήγορα τη μορφή της εξέτασης.

Θα αναγνωρίζει τις συνηθισμένες παγίδες, θα εξασκηθεί στα ίδια είδη ασκήσεων, θα αποστηθίσει χρήσιμες φράσεις για το writing και θα μάθει τι περίπου περιμένει ο εξεταστής στο speaking.

Μπορεί πράγματι να περάσει.

Το ερώτημα όμως παραμένει.

Απέκτησε πραγματικά το επίπεδο ή έμαθε πολύ καλά τον δρόμο προς ένα συγκεκριμένο εξεταστικό κέντρο; Το Β2 δεν είναι ένα βιβλίο που τελειώσαμε ούτε μια στοίβα φωτοτυπίες που μετακινήθηκε από την πλευρά «άγραφα» στην πλευρά «έτοιμα». Σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης, ένας μαθητής Β2 πρέπει να μπορεί να καταλαβαίνει σύνθετα κείμενα και πιο απαιτητικό προφορικό λόγο, να συζητά με αρκετή άνεση και αυθορμητισμό, να γράφει καθαρά και αναλυτικά και να εξηγεί τη γνώμη του με επιχειρήματα.

Οι σημαντικές λέξεις εδώ είναι καταλαβαίνει, συζητά, γράφει, εξηγεί.

Πουθενά δεν υπάρχει η περιγραφή «βρίσκει με επιτυχία το σωστό Α, Β, C ή D». Ένα #πιστοποιητικό αποδεικνύει ότι το παιδί συγκέντρωσε την απαιτούμενη #βαθμολογία σε μια συγκεκριμένη #εξέταση, μια συγκεκριμένη ημέρα.

Δεν μπορεί να μας πει μόνο του πόσα Αγγλικά θα θυμάται έπειτα από δύο χρόνια, αν θα μπορέσει να μιλήσει σε έναν άνθρωπο που δεν ακολουθεί τις ερωτήσεις του βιβλίου ή αν θα γράψει ένα κείμενο όταν το θέμα δεν μοιάζει καθόλου με τα δέκα που είχε προετοιμάσει.

Το πτυχίο είναι μια φωτογραφία μιας στιγμής.

Η γλώσσα είναι ολόκληρη η ζωή που συνεχίζεται μετά τη φωτογραφία.

Πώς να την πούμε; Η γλώσσα είναι μια ...ταινία.

Σχεδόν κανείς δεν λέει στους γονείς ότι ο εγκέφαλος χρειάζεται να ξεχάσει λίγο για να μάθει καλά.

Ακούγεται παράξενο, γιατί εμείς βλέπουμε το παιδί να ξεχνά μια λέξη και παθαίνουμε έναν μικρό πανικό. - Μα την κάνατε την προηγούμενη εβδομάδα!, λέμε.

Λες κι η λέξη υπέγραψε συμβόλαιο ότι θα μείνει για πάντα.

Όταν όμως το παιδί προσπαθήσει να τη θυμηθεί ξανά, τη συναντήσει σ' άλλη ιστορία και τη χρησιμοποιήσει σε διαφορετική πρόταση, ο δρόμος προς αυτή τη λέξη γίνεται πιο δυνατός.

Η μάθηση που απλώνεται στον χρόνο βοηθά περισσότερο τη μνήμη από τη μάθηση που στριμώχνεται σε λίγο διάστημα.

Οι πολύ κοντινές επαναλήψεις μπορεί να φέρουν καλό αποτέλεσμα σ' ένα τεστ που γίνεται αμέσως.

Όταν όμως το τεστ γίνει αργότερα, οι μαθητές που είχαν χρόνο ανάμεσα στις επαναλήψεις θυμούνται καλύτερα.

Να το θυμάστε αυτό.

Με άλλα λόγια, η γρήγορη προετοιμασία μπορεί να κάνει τη γνώση να λάμπει τον Μάιο και να αρχίσει να ξεφλουδίζει τον Αύγουστο.

Η #αργή και #σταθερή_μάθηση δεν είναι καθυστέρηση ούτε χάσιμο χρόνου.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο η γνώση προλαβαίνει να περάσει από το βιβλίο στο μυαλό και από το μυαλό στο στόμα του παιδιού.

Εκεί πρέπει να μείνει, γιατί στο τέλος δεν θα κυκλοφορεί στη ζωή κρατώντας το βιβλίο απαντήσεων κάτω από το μπράτσο.

Ύστερα έρχεται το #Proficiency. Το Lower δεν είναι ο τελευταίος προορισμός ενός παιδιού που θέλει να συνεχίσει.

Είναι ένας όροφος του κτιρίου και, όσο το κτίριο ψηλώνει, τόσο μεγαλύτερο βάρος πρέπει να κρατήσουν οι όροφοι από κάτω.

Αν το Β2 χτίστηκε βιαστικά, τα κενά μπορεί να μη φανούν αμέσως, επειδή ένα έξυπνο κι εργατικό παιδί βρίσκει τρόπους να τα καλύπτει. Στο Proficiency όμως χρειάζεται πλούσιο λεξιλόγιο, ώριμη σκέψη, κατανόηση δύσκολων κειμένων, φυσική ακρόαση, οργανωμένη γραφή κι άνεση στον προφορικό λόγο.

Εκεί το κτίριο αρχίζει να τρίζει.

Τότε ακούμε ότι το παιδί «ξαφνικά κουράστηκε», ότι «βαρέθηκε τα Αγγλικά», ότι «δεν προσπαθεί όπως παλιά» ή ότι «το Proficiency είναι βουνό». Μπορεί όμως όλα αυτά να μην έγιναν επειδή το παιδί βαρέθηκε τη γλώσσα.

Μπορεί να κουράστηκε να τρέχει πίσω από μια ύλη που δεν πρόλαβε ποτέ να γίνει δική του.

Μπορεί να βρίσκεται στον 10ο όροφο και να προσπαθεί ταυτόχρονα να επισκευάσει τον 3ο, τον 4ο και τον 5ο. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα αγόραζε ένα διαμέρισμα σε ουρανοξύστη επειδή ο εργολάβος τού είπε χαμογελώντας: - Μην ανησυχείτε, τα θεμέλια τα κάναμε πολύ γρήγορα.

Θα ζητούσε σχέδια, μετρήσεις, ελέγχους κι αποδείξεις.

Στη γλώσσα, όμως, μερικές φορές ακούμε «Lower σε 8 μήνες» και ενθουσιαζόμαστε τόσο, ώστε ξεχνάμε να ρωτήσουμε το απλούστερο: - Πώς ξέρετε ότι το παιδί θα είναι έτοιμο; Φυσικά υπάρχουν παιδιά που μπορούν να προχωρήσουν γρηγορότερα.

Ένα παιδί μπορεί να να μεγαλώνει σε δίγλωσσο περιβάλλον ή να χρησιμοποιεί τα Αγγλικά καθημερινά για πολλές ώρες.

Αυτή η απόφαση όμως χρειάζεται πραγματική αξιολόγηση.

Θέλουμε να το ακούσουμε να μιλά χωρίς αποστηθισμένες απαντήσεις, να δούμε πώς γράφει χωρίς έτοιμο καλούπι, τι καταλαβαίνει από φυσικό λόγο και τι θυμάται από' όσα διδάχθηκε μήνες πριν.

Η φράση «είναι πολύ καλός μαθητής» είναι ένα υπέροχο κομπλιμέντο.

Δεν είναι διάγνωση επιπέδου Β2. Ένας καθηγητής μπορεί να παραλάβει ένα παιδί που έχτιζε τη γλώσσα επί 5 χρόνια, να χρησιμοποιήσει τις γερές βάσεις που του πρόσφεραν οι προηγούμενοι εκπαιδευτικοί και να το προετοιμάσει μέσα σε λίγους μήνες για μία εξέταση.

Όταν το παιδί περάσει, όλοι θα πουν: - Καταπληκτικός καθηγητής! Μέσα σε έναν χρόνο τού πήρε το Lower! Μόνο που το Lower δεν δημιουργήθηκε σε 1 χρόνο.

Ο τελευταίος καθηγητής έβαλε την ταμπέλα στην είσοδο ενός κτιρίου που έχτιζαν άλλοι επί χρόνια και ύστερα φωτογραφήθηκε περήφανος μπροστά στην πόρτα.

Δεν γνωρίζω πάντα τι κρύβεται πίσω από αυτές τις υποσχέσεις.

Μπορεί να υπάρχουν εμπορικοί λόγοι, μπορεί να υπάρχει ειλικρινής ενθουσιασμός.

Μπορεί ένας καθηγητής να δει ένα δυνατό παιδί και να σκεφτεί: - Εγώ αυτό το παιδί θα το τελειώσω γρήγορα.

Οι καλές προθέσεις όμως χρειάζονται και καλές αποφάσεις, γιατί τον λογαριασμό μιας βιαστικής πορείας δεν θα τον πληρώσει η διαφήμιση του καθηγητή.

Θα τον πληρώσει το παιδί όταν φτάσει στο επόμενο επίπεδο και είναι κρίμα να τρέχει λαχανιασμένο πίσω από μια ημερομηνία που κάποιος άλλος αποφάσισε πριν ακόμη δει πόσο δρόμο έχει μπροστά του.

Η εκπαίδευση μπορεί να έχει πολλά στραβά κι η αγορά των πτυχίων μπορεί να πιέζει γονείς, παιδιά και σχολές.

Κάθε φορά όμως που εμείς οι εκπαιδευτικοί υποσχόμαστε ένα πτυχίο χωρίς να έχουμε μετρήσει προσεκτικά τη διαδρομή, κρατάμε αυτό το σύστημα όρθιο με τα ίδια μας τα χέρια.

Το παιδί δεν είναι μια επιτυχία που θα φωτογραφίσουμε τον Ιούνιο κρατώντας ένα πιστοποιητικό.

Είναι ο άνθρωπος που, χρόνια αργότερα, θα βρεθεί μπροστά σε κάποιον ξένο, θα χρειαστεί να ανοίξει το στόμα του και να μιλήσει Αγγλικά χωρίς βιβλίο, χωρίς έτοιμη απάντηση και χωρίς τον καθηγητή δίπλα του. Εκείνη τη στιγμή θα φανεί αν χτίσαμε έναν ουρανοξύστη ή αν προλάβαμε απλώς τα εγκαίνια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους