Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εδώ και δύο μέρες, η συγκίνηση έχει αρχίσει να ξεπερνάει την πραγματικότητα.

Ανοίγεις social, sites και τηλεόραση και αναρωτιέσαι αν έφυγε κάποιος που πραγματικά σημάδεψε τον τόπο και τον πολιτισμό ή τελικά ένας πολύ γνωστός και επιτυχημένος τραγουδιστής.

Να σεβαστούμε τον θάνατό του; Φυσικά.

Να αναγνωρίσουμε την πορεία και την επιτυχία του; Χωρίς συζήτηση.

Αλλά άλλο αυτό και άλλο η υπερβολή.

Δεν γίνεται επειδή κάποιος πέθανε να σβήνουμε όσα δεν μας βολεύουν από τη ζωή του, να ξεχνάμε τις εξαρτήσεις και τον εν γενη τρόπο ζωής του και να κρατάμε μόνο τον «μύθο». Τι ακριβώς τελικά διδάσκουμε στα παιδιά μας, όταν η δημοφιλία, η επιτυχία και η εκκεντρικότητα παρουσιάζονται περίπου σαν απόδειξη ότι κάποιος αξίζει να γίνει πρότυπο; Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας πραγματικα επιτυχημένος καλλιτέχνης.

Δεν χρειάζεται να γίνει κάτι περισσότερο για να δικαιολογηθεί η θέση του.

Σεβασμός στον νεκρό δεν σημαίνει παραποίηση του ζωντανού. Καλό ταξίδι. Λίγη ψυχραιμία δεν έβλαψε ποτέ ούτε τη μνήμη ούτε τον σεβασμό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους