Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι ληγμένα πρέπει να έχει καταναλώσει κανείς για να υποδέχεται τη Μαρία Καρυστιανού φωνάζοντας 'Ήρθε η πρωθυπουργός"; Ας κάνουμε όμως μια διάκριση που κάποιοι κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.

Εμείς τη Μαρία Καρυστιανού τη γνωρίσαμε ως μάνα.

Ως μια μητέρα που έχασε το παιδί της στα Τέμπη.

Μια γυναίκα που βρέθηκε αντιμέτωπη με μια ανείπωτη τραγωδία και αποφάσισε να σταθεί όρθια και να ζητήσει δικαιοσύνη.

Σε αυτή τη Μαρία σταθήκαμε δίπλα.

Τη συμπονέσαμε.

Την αγκαλιάσαμε.

Τη σεβαστήκαμε.

Και δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς πολιτικά μαζί της για να αναγνωρίζει το δικαίωμά της να πονάει και να αγωνίζεται για το παιδί της.

Εκείνη η Μαρία δεν μας ζητούσε ψήφο.

Δεν μας ζητούσε υπουργεία.

Δεν μας ζητούσε να την κάνουμε πρωθυπουργό.

Μας ζητούσε δικαιοσύνη.

Από τη στιγμή, όμως, που η Μαρία Καρυστιανού αποφάσισε να περάσει από τον ρόλο της μάνας στον ρόλο της πολιτικού, αλλάζει απολύτως το πλαίσιο.

Και αυτή η διάκριση δεν είναι προσβολή.

Είναι δημοκρατία.

Ως μάνα έχει όλο τον σεβασμό μας.

Ως πολιτικός, όμως, έχει απέναντί της όλους τους πολίτες.

Και ο πολιτικός κρίνεται.

Κρίνεται για το πρόγραμμά του, για τις θέσεις του, για τις γνώσεις του, για τους ανθρώπους που επιλέγει δίπλα του, για τις αντιφάσεις του, για τις οικονομικές και επιχειρηματικές υποθέσεις που τον αφορούν, για όσα λέει και, κυρίως, για όσα κάνει.

Δεν μπορείς να ζητάς λογοδοσία από ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και ταυτόχρονα να θεωρείς ότι, επειδή είσαι η μάνα ενός θύματος, αποκτάς πολιτικό ακαταδίωκτο.

Αυτό δεν είναι σεβασμός στη μάνα.

Είναι εργαλειοποίηση της μάνας.

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο επικοινωνιακό πρόβλημα.

Γιατί τόσο καιρό κάποιοι μπορεί να πίστευαν ότι η Μαρία Καρυστιανού είχε αφήσει πίσω της την εικόνα της μάνας των Τεμπών για να σταθεί πλέον ως πολιτικός.

Αυτό το πιστεύουμε όλοι απλώς όταν δεν της βγήκε έκανε στροφή στο δοκιμασμένο.

Και ξαφνικά, χθες, η εικόνα αυτή επέστρεψε.

Γιατί άραγε; Μήπως επειδή οι επικοινωνιολόγοι κατάλαβαν ότι αυτό είναι το μοναδικό κεφάλαιο που δεν χρειάζεται να χτιστεί από την αρχή; Η μάνα των Τεμπών έχει ήδη την αγάπη, τη συμπάθεια και τη συγκίνηση ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας.

Η πολιτικός Καρυστιανού, όμως, πρέπει να κερδίσει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Την πολιτική εμπιστοσύνη.

Και αυτά τα δύο δεν είναι το ίδιο.

Το πένθος δεν είναι πολιτικό προσόν.

Η αγανάκτηση δεν είναι κυβερνητική εμπειρία.

Η καταγγελία δεν είναι διακυβέρνηση.

Και η δικαιολογημένη απαίτηση για δικαιοσύνη δεν αποτελεί από μόνη της εντολή να κυβερνήσεις τη χώρα.

Και κάπου εδώ μπαίνουν και τα funds, οι servicers, οι πλειστηριασμοί και τα ερωτήματα που έχουν τεθεί για το ακίνητο και την εταιρεία στην οποία συμμετείχε.

Η ίδια έχει δώσει τις εξηγήσεις της.

Δικαίωμά της.

Αλλά πλέον δεν μιλάμε για μια ιδιώτη που απλώς διεκδικεί δικαιοσύνη για το παιδί της.

Μιλάμε για μια πολιτικό που ζητά την ψήφο μας και εμφανίζεται ως εν δυνάμει πρωθυπουργός.

Άρα θα ερωτάται.

Και θα απαντά. Καθαρά. Πλήρως. Πειστικά.

Ακριβώς όπως απαιτεί από όλους τους άλλους.

Και μετά ήρθε η χθεσινή ΔΕΘ. Πρόγραμμα. Κάθαρση. Λογοδοσία. I Want It All.

Και κάποιοι από κάτω να φωνάζουν Ήρθε η πρωθυπουργός.

Εδώ κάπου το επικοινωνιακό κοντέρ άρχισε να γράφει υπερωρίες.

Γιατί άλλο είμαστε μαζί σου, Μαρία και άλλο ήρθε η πρωθυπουργός.

Το πρώτο το κέρδισε ως μάνα, μέσα από μια προσωπική τραγωδία που συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα.

Το δεύτερο πρέπει να το κερδίσει ως πολιτικός.

Και αυτό δεν χαρίζεται.

Δεν κληρονομείται από τα Τέμπη.

Δεν κατασκευάζεται από επικοινωνιολόγους.

Δεν επιβάλλεται με συνθήματα.

Και δεν έρχεται επειδή μπήκες σε μια αίθουσα με το I Want It All.

Χρειάζεται να πείσεις.

Όχι απλώς να καταγγείλεις.

Να απαντήσεις στο πώς και όχι μόνο στο ποιος φταίει.

Να δείξεις ότι μπορείς να διοικήσεις μια χώρα και όχι μόνο να εκφράσεις την οργή της.

Γιατί, συγγνώμη, αλλά επιτέλους πόσο σανό πρέπει να φάει ο κόσμος για να χορτάσει; Για ποια ελπίδα μιλάμε ακριβώς; Για την ελπίδα που συνοδεύεται από μεγάλες δηλώσεις, αλλά δυσκολεύεται να σταθεί απέναντι στις δύσκολες ερωτήσεις; Για την ελπίδα που θέλει να εμφανίζεται ως νέα πολιτική δύναμη, αλλά κουβαλά ήδη βροντερές αποχωρήσεις και καταγγελίες από ανθρώπους που βρέθηκαν μέσα στο εγχείρημα; Και όταν κάποιος θέλει να κυβερνήσει μια χώρα, δεν αρκεί να λέει ότι όλοι οι άλλοι είναι διεφθαρμένοι, ανίκανοι ή μέρος του συστήματος.

Πρέπει να αποδεικνύει ότι ο ίδιος μπορεί να κάνει καλύτερα.

Εκεί είναι η ουσία.

Γιατί εύκολο είναι να καταγγέλλεις.

Εύκολο είναι να λες θα τα αλλάξω όλα.

Εύκολο είναι να δείχνεις με το δάχτυλο.

Το δύσκολο είναι να έχεις ανθρώπους, σχέδιο, γνώση, πολιτική επάρκεια και καθαρές απαντήσεις όταν το μικρόφωνο δεν είναι φιλικό.

Και κάπου εκεί, ομολογώ, μου ήρθε στο μυαλό το περίφημο "Αλέξη, έλα με φόρα". Μόνο που η φόρα δεν αρκεί.

Γιατί από τη μάνα στην πολιτικό υπάρχει ένα ολόκληρο στάδιο που δεν γίνεται να το προσπεράσεις.

Και από την πολιτικό στην πρωθυπουργό υπάρχει κάτι ακόμη.

Η κάλπη.

Οπότε ας κρατήσουμε τα πράγματα στη σωστή τους θέση.

Τη μάνα των Τεμπών τη σεβόμαστε.

Δεν της χρωστάμε, όμως, πολιτική ασυλία.

Την πολιτικό Καρυστιανού την κρίνουμε, όπως κρίνουμε κάθε πολιτικό που ζητά την ψήφο μας.

Και την πρωθυπουργό Καρυστιανού, αν ποτέ υπάρξει, δεν θα την αποφασίσουν οι επικοινωνιολόγοι, τα συνθήματα, οι μουσικές εισόδου και οι χειροκροτητές.

Θα την αποφασίσει ο ελληνικός λαός.

Μέχρι τότε, ας μην προεξοφλούμε την ετυμηγορία του.

Γιατί η Ελλάδα έχει χορτάσει από σωτήρες που ήρθαν με φόρα, υποσχέθηκαν ότι θα τα αλλάξουν όλα και τελικά αποδείχθηκε ότι η πολιτική εικόνα ήταν πολύ μεγαλύτερη από την πολιτική ικανότητα.

Δεν χρειαζόμαστε άλλη μια παράσταση ελπίδας.

Χρειαζόμαστε ανθρώπους που να μπορούν να σηκώσουν το βάρος της διακυβέρνησης όταν τελειώσουν τα χειροκροτήματα και αρχίσουν οι ευθύνες.

Και εκεί δεν υπάρχει ούτε μάνα, ούτε σύμβολο, ούτε επικοινωνιακό αφήγημα που να σε προστατεύει.

Υπάρχει μόνο η πολιτική σου επάρκεια.

Και αυτή, Μαρία Καρυστιανού, δεν την κληρονομείς από τα Τέμπη.

Πρέπει να την αποδείξεις.

Κάθε μέρα.

Με πράξεις, με καθαρές απαντήσεις και με ανθρώπους που αντέχουν στον έλεγχο.

Γιατί το ήρθε η πρωθυπουργός είναι ένα σύνθημα.

Η πρωθυπουργία, όμως, είναι ευθύνη.

Και μέχρι να αποδείξεις ότι μπορείς να σηκώσεις αυτή την ευθύνη, ο ελληνικός λαός δικαιούται να σου λέει κάτι πολύ απλό.

Πρώτα πείσε μας.

Μετά ζήτησέ μας την ψήφο.

Και τελικά, Μαρία, ας μην μπερδεύουμε την οργή του κόσμου με προσωπική πολιτική εντολή.

Ο κόσμος οργίστηκε για τα Τέμπη. Συγκλονίστηκε.

Στάθηκε δίπλα στις οικογένειες.

Απαίτησε δικαιοσύνη.

Αυτό δεν σημαίνει ότι υπέγραψε λευκή επιταγή σε κανέναν.

Ούτε ότι κάθε άνθρωπος που έγινε σύμβολο μιας τραγωδίας απέκτησε αυτομάτως το δικαίωμα να εμφανίζεται ως η επόμενη λύση για τη χώρα.

Και όσο περισσότερο προσπαθείτε να μας ξανασερβίρετε τη μάνα των Τεμπών για να μας πουλήσετε την πρωθυπουργό, τόσο περισσότερο φαίνεται η αγωνία της επικοινωνίας.

Γιατί αν υπάρχει πραγματικά πολιτική πρόταση, ας σταθεί μόνη της.

Χωρίς δάκρυα ως πολιτικό επιχείρημα.

Χωρίς σύμβολα ως υποκατάστατο πολιτικής.

Χωρίς χειροκροτήματα που προεξοφλούν την ψήφο μας.

Και κυρίως χωρίς να ζητάτε από τον πολίτη να ξεχάσει ότι άλλο σε αγκαλιάζει ως μάνα και άλλο σου εμπιστεύεται τη χώρα ως πολιτικό.

Τη μάνα τη σεβόμαστε.

Την πολιτικό την ελέγχουμε.

Και την πρωθυπουργό δεν την κατασκευάζουν οι επικοινωνιολόγοι.

Την αποφασίζει η κάλπη.

Μέχρι τότε, λοιπόν, λιγότερη σκηνοθεσία και περισσότερη ουσία.

Γιατί το ήρθε η πρωθυπουργός μπορεί να φωνάζεται από μια αίθουσα.

Αλλά για να το πιστέψει μια ολόκληρη χώρα, πρέπει πρώτα να το αποδείξεις.

Και αυτό δεν το αποδεικνύεις με φόρα.

Το αποδεικνύεις με πολιτική. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να της φωνάξει κανείς ποια είναι η πρωθυπουργός. Η Ελλάδα θα το αποφασίσει μόνη της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους