Για τη γυναικολόγο που έκανε πλασμαφαίρεση και συνδέθηκε δημόσια με την υπόθεση του θανάτου του Μαζωνάκη, απορείτε. Για τον Άδωνι Γεωργιάδη, που είχε επαγγελματική πορεία στον χώρο του βιβλίου και...
Για τη γυναικολόγο που έκανε πλασμαφαίρεση και συνδέθηκε δημόσια με την υπόθεση του θανάτου του Μαζωνάκη, απορείτε.
Για τον Άδωνι Γεωργιάδη, που είχε επαγγελματική πορεία στον χώρο του βιβλίου και στη συνέχεια ανέλαβε το Υπουργείο Υγείας, δεν απορείτε; Το θέμα δεν είναι από πού ξεκίνησε ο καθένας.
Το θέμα είναι αν έχει την κατάλληλη γνώση, εμπειρία και ευθύνη για τη θέση που αναλαμβάνει.
Σε μια χώρα όπου η αξιοκρατία συχνά μοιάζει να έχει πάει περίπατο, δεν γίνεται να απαιτούμε σοβαρότητα από τους άλλους και να ανεχόμαστε τα πάντα όταν μας βολεύουν. Η Υγεία δεν είναι χώρος για πειράματα, ούτε η διακυβέρνηση χώρας παιχνίδι ρόλων.
Κάποτε πρέπει να σταματήσουμε να ρωτάμε «ποιος είναι δικός μας» και να αρχίσουμε να ρωτάμε: «Είναι πραγματικά ο κατάλληλος άνθρωπος για αυτή τη θέση;» Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα πρόσωπα.
Είναι ένα ολόκληρο σύστημα που επιτρέπει στον κάθε άσχετο να καταλήγει εκεί που δεν θα έπρεπε.
Πέθανε ένας άνθρωπος.
Και επειδή ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης, η υπόθεση πήρε τεράστια δημοσιότητα.
Πόσους άλλους ανθρώπους, όμως, δεν γνωρίζουμε; Πόσοι μπορεί να έχουν υποστεί λάθος πρακτικές, κακή αντιμετώπιση ή να έχουν πέσει στα χέρια ανθρώπων που δεν είχαν την κατάλληλη κατάρτιση; Και το πιο σημαντικό: Ποιος ελέγχει πραγματικά; Γιατί όταν ένα σύστημα λειτουργεί σωστά, οι έλεγχοι πρέπει να γίνονται πριν συμβεί το κακό και όχι αφού χαθεί μια ανθρώπινη ζωή.
Δεν γίνεται να βλέπουμε ανθρώπους να δραστηριοποιούνται σε χώρους που απαιτούν εξειδίκευση, ευθύνη και σοβαρότητα και να αναρωτιόμαστε εκ των υστέρων «πώς τους άφησαν;». Και αν υπάρχουν καταγγελίες για χρηματισμούς, «φακελάκια» ή άλλες παράνομες πρακτικές, αυτά πρέπει να ερευνώνται και να αποδεικνύονται από τις αρμόδιες αρχές.
Όχι να θεωρούνται φυσιολογικά και να κλείνουν στόματα και μάτια.
Γιατί πραγματικά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κανείς δεν γνώριζε τίποτα, όταν υπάρχουν δημόσιες παρουσιάσεις, διαφημίσεις, συνομιλίες και προβολή τέτοιων πρακτικών.
Και τελικά μένει ένα ερώτημα που αφορά όλους μας: Πόσους ανθρώπους πρέπει να χάσουμε ακόμη για να αρχίσουν επιτέλους οι πραγματικοί έλεγχοι; Δεν θέλουμε άλλο ένα σύστημα που λειτουργεί μόνο όταν το θέμα γίνει πρωτοσέλιδο.
Θέλουμε κανόνες, ελέγχους, αξιοκρατία και ευθύνη.
Γιατί η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να εξαρτάται από το πόσο γνωστός είναι αυτός που θα τη χάσει.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους