Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις 11 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Τύχωνα του Ρώσου, μιας σπουδαίας ασκητικής μορφής του Αγίου Όρους και πνευματικού πατέρα του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη. Ιερομονάχου Αγαθαγγέλου Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1968 έφυγε για την αιώνια πατρίδα ο ρώσος γέροντας του π. Παϊσίου, παπα Τύχων ο πνευματικός.

Δίπλα του καθ’ όλες τις τελευταίες μέρες της ζωής του ήταν ο γέρων Παΐσιος ο οποίος αναφέρει ότι ο ετοιμοθανάτος ερημίτης έβλεπε τον άγιο Σέργιο του Ράντονεζ τον οποίο ευλαβείτο πολύ.

Ο π. Παΐσιος τον είδε επίσης ολοζώντανο τρία χρόνια μετά.

Γράφει ο γέροντας: «στις 10 Σεπτεμβρίου 1971, βράδυ, μετά το μεσονύκτιο.

Ενώ έλεγα την ευχή, βλέπω ξαφνικά τον Γέροντα να μπαίνη στο κελλί! Πετάχτηκα και του έπιασα τα πόδια και τα φιλούσα με ευλάβεια.

Δεν κατάλαβα όμως πώς ξεγαντζώθηκε από τα χέρια μου και, καθώς έφευγε, τον είδα να μπαίνη στο Ναό, και εξαφανίστηκε.

Φυσικά, τα χάνει κανείς εκείνη την ώρα, όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα.

Ούτε και μπορεί να τα εξήγηση αυτά με την λογική, γι’ αυτό και λέγονται θαύματα.

Άναψα αμέσως το κερί, γιατί μόνο το κανδήλι είχα αναμμένο, όταν συνέβη αυτό, για να σημειώσω στο ημερολόγιο την ήμερα αυτή πού μου είχε παρουσιασθή ό Γέροντας, για να το θυμάμαι. “Όταν είδα ότι ήταν ή ήμερα πού είχε κοιμηθή ό Γέροντας (10η Σεπτεμβρίου), πολύ λυπήθηκα και ελέγχθηκα, που μου πέρασε τελείως απαρατήρητη εκείνη η ήμερα.

Πιστεύω να με συγχώρησε ο καλός πατέρας, γιατί εκείνη την ήμερα, από το φώτισμα το ηλιοβασίλεμα, είχα επισκέπτες στο Καλύβι και είχα κουραστή και ζαλιστή και ξεχάστηκα τελείως.

Αλλιώς, κάτι θα έκανα για να βοηθηθώ ο ίδιος και να δώσω λίγη χαρά στον Γέροντα με ολονύκτια προσευχή». Στη μνήμη του αγίου ερημίτη, με την ψυχή μικρού παιδιού και την ζωή επουράνιου αγγέλου, κατατίθεται ευλαβικά αυτή η δημοσίευση.

Οι συμβουλές του ήταν σταλαγματιές βιωμάτων τής καρδιάς του. «Για να βρής καλόν πνευματικό, έλεγε, πρέπει να κάνης τρεις μέρες προσευχή και κατόπιν τι ο Θεός θα φωτίση.

Και στο δρόμο που θα πηγαίνης να κάνης προσευχή να τον φωτίση ο Θεός να σου πή λόγους καλούς.

Πάντοτε να κάνης ευχή, πριν αρχίσης κάθε δουλειά.

Να λες: Θεέ μου δώσε μου δύναμη και φώτιση» και κατόπιν ν’ αρχίζης τη δουλειά σου και στο τέλος Δόξα τω Θεώ». Πολύ μιλούσε για την ταπείνωση «Κάθε πρωί ο Θεός ευλογεί τους ανθρώπους με το ένα χέρι.

Όταν βλέπει ταπεινό άνθρωπο τον ευλογεί με τα δύο χέρια». Κάποτε τον επισκέφτηκε ένας μοναχός και του είπε πως δεν έχει κάνει τίποτε κακό στη ζωή του.

Διέκρινε όμως πως τα λόγια του έκρυβαν μεγάλη υπερηφάνεια και λυπήθηκε πολύ και τον θεώρησε ξεπεσμένο δαίμονα. «Δεν θέλω να βλέπω τέτοιον άνθρωπον», έλεγε, «χίλιες φορές να είχε πέσει σε αμαρτία, παρά έτσι που είναι.

Αυτός είναι για την κόλαση παιδί μου». «Η κόλαση έχει γεμίσει από ανθρώπους παρθένους-υπερήφανους.

Ταπεινό άνθρωπο θέλει ο Θεός». Η ταπείνωση του παπα Τύχωνα ήταν τόση που όταν πήγαινε κανείς να εξομολογηθή, μετά από την συγχωρητική ευχή, τού έλεγε : «Παιδί μου, κάνε ευχή και για μένα…» Όταν ένας νέος, αδιάφορος ήλθε στο Άγιον Όρος για περιοδεία, τον οδήγησα στην καλύβη τού Γέροντα.

Αφού εξομολογήθηκα, θέλησε κι αυτός να εξομολογηθή.

Μπαίνοντας στην εκκλησία ξέσπασε σε δάκρυα κι έπεσε στα πόδια του παρακαλώντας την συγχώρεση των πολλών του αμαρτιών.

Ο παπα Τύχων τόσο τον αγάπησε, που του ζητούσε εκείνη τη στιγμή να κάνη ευχή γι’ αυτόν να τον συγχωρέση ο Θεός, γιατί ο νέος είχε πολλά δάκρυα ενώ ο ίδιος έλεγε, δεν είχε.

Αυτός που ποτέ δεν του έλειπαν κι είχε ένα πανί που τα μάζευε κι ήταν πάντα μουσκεμένο.

Το πετραχήλι του κι αυτό ήταν πάντα βρεμένο απ’ τα καθημερινά του δάκρυα-το φυλάω ως ακριβή ευλογία.

Ακόμα και ο μεγάλος σταυρός αν τον προσέξη κανείς, θα δή τα στίγματα των δακρύων του, που τού τα έχυνε με τις φούχτες.

Θεωρούσε πως με τα δάκρυα πλένουμε τα πόδια του Χριστού και με τις τρίχες της κεφαλής τα σκουπίζουμε. Ο Άγιος Τύχων ο Ρώσος – Ο ταπεινός ασκητής του Αγίου Όρους Στις 11 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Τύχωνα του Ρώσου, μιας σπουδαίας ασκητικής μορφής του Αγίου Όρους και πνευματικού πατέρα του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη. Ο Άγιος Τύχων γεννήθηκε στη Ρωσία και από νεαρή ηλικία έδειξε ιδιαίτερη αγάπη για τον Θεό και την προσευχή.

Αργότερα εγκατέλειψε την πατρίδα του και ταξίδεψε στο Άγιον Όρος, αναζητώντας έναν τόπο όπου θα μπορούσε να αφιερώσει ολοκληρωτικά τη ζωή του στον Χριστό.

Εκεί έζησε με μεγάλη άσκηση, προσευχή και ταπείνωση.

Η ζωή του ήταν απλή και αφανής.

Δεν επιζητούσε την προβολή ούτε την ανθρώπινη αναγνώριση.

Ζούσε με λίγα, προσευχόταν πολύ και προσπαθούσε να κρατά την καρδιά του στραμμένη στον Θεό.

Ένας άνθρωπος της προσευχής Ο Άγιος Τύχων αγαπούσε ιδιαίτερα την προσευχή.

Η προσευχή για εκείνον δεν ήταν απλώς μια καθημερινή συνήθεια, αλλά η ίδια η αναπνοή της ψυχής.

Προσευχόταν για τον εαυτό του, αλλά κυρίως για τους ανθρώπους.

Με την αγάπη του αγκάλιαζε πνευματικά όσους προσέρχονταν κοντά του, ιδιαίτερα εκείνους που είχαν ανάγκη από παρηγοριά και καθοδήγηση.

Η ασκητική του ζωή συνοδευόταν από βαθιά μετάνοια και ταπείνωση.

Δεν θεωρούσε τον εαυτό του σπουδαίο.

Αντίθετα, όσο περισσότερο πλησίαζε τον Θεό, τόσο περισσότερο αισθανόταν την ανάγκη να ταπεινώνεται.

Ο πνευματικός του Αγίου Παϊσίου Ιδιαίτερη θέση στη ζωή του Αγίου Τύχωνα κατέχει η σχέση του με τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.

Ο νεαρός τότε μοναχός Παΐσιος γνώρισε τον Παπά-Τύχωνα και συνδέθηκε μαζί του με βαθιά πνευματική αγάπη. Ο Άγιος Τύχων έγινε πνευματικός του πατέρας και τον βοήθησε σημαντικά στην πορεία του προς την πνευματική ωρίμανση. Ο Άγιος Παΐσιος μιλούσε πάντοτε με μεγάλη ευγνωμοσύνη για τον πνευματικό του.

Από τον Άγιο Τύχωνα δεν διδάχθηκε μόνο μέσα από τα λόγια του, αλλά κυρίως μέσα από το παράδειγμά του.

Είδε έναν άνθρωπο που αγαπούσε τον Χριστό, υπέμενε τις δυσκολίες, προσευχόταν αδιάλειπτα και αντιμετώπιζε τους ανθρώπους με καλοσύνη και διάκριση.

Έτσι, η πνευματική κληρονομιά του Αγίου Τύχωνα πέρασε με έναν ιδιαίτερο τρόπο και στη ζωή του Αγίου Παϊσίου, ο οποίος με τη σειρά του έγινε πνευματικός πατέρας και στήριγμα για αμέτρητους ανθρώπους.

Η αγάπη και η ταπείνωση Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της ζωής του Αγίου Τύχωνα ήταν η ταπείνωση.

Δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει κανέναν.

Ζούσε κρυφά, με απλότητα και προσευχή.

Για εκείνον, η πραγματική αξία του ανθρώπου δεν βρισκόταν στα υλικά αγαθά, στη μόρφωση ή στην ανθρώπινη δόξα, αλλά στην καθαρότητα της καρδιάς και στην αγάπη προς τον Θεό.

Η ζωή του αποτελεί μια σιωπηλή απάντηση στον θόρυβο της εποχής μας.

Σε έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος συχνά αναζητά την προβολή και την επιβεβαίωση, ο Άγιος Τύχων μας δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο: τον δρόμο της σιωπής, της προσευχής, της μετάνοιας και της ταπείνωσης.

Η κοίμησή του Ο Άγιος Τύχων κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 10 Σεπτεμβρίου 1968, έχοντας αφιερώσει τη ζωή του στον Χριστό και στην προσευχή. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 11 Σεπτεμβρίου, και οι πιστοί προστρέχουν πνευματικά στη μορφή του, ζητώντας τις πρεσβείες και την ευχή του.

Ο τάφος του στο Άγιον Όρος παραμένει ένας τόπος όπου οι άνθρωποι θυμούνται τον ταπεινό αυτό Ρώσο ασκητή, ο οποίος έζησε μακριά από τον κόσμο, αλλά έγινε πνευματικός πατέρας ανθρώπων σε ολόκληρη την οικουμένη.

Ένα μήνυμα για όλους μας Η ζωή του Αγίου Τύχωνα μάς διδάσκει ότι ο δρόμος προς τον Θεό περνά μέσα από την ταπείνωση και την αγάπη.

Μας καλεί να μάθουμε να προσευχόμαστε περισσότερο, να συγχωρούμε, να υπομένουμε τις δυσκολίες και να εμπιστευόμαστε τον Θεό ακόμη και όταν δεν καταλαβαίνουμε το σχέδιό Του. Ο Άγιος Τύχων δεν άφησε πίσω του πλούτη ή κοσμική δόξα.

Άφησε όμως κάτι πολύ πιο πολύτιμο: το παράδειγμα μιας ζωής ολοκληρωτικά αφιερωμένης στον Χριστό.

Και μέσα από τον μαθητή του, τον Άγιο Παΐσιο, η πνευματική του παρουσία συνεχίζει να αγγίζει τις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Άγιε του Θεού Τύχωνα, ταπεινέ ασκητή του Αγίου Όρους, πνευματικέ πατέρα του Αγίου Παϊσίου, πρέσβευε στον Κύριο για όλους εμάς. Αιωνία σου η μνήμη και η ευχή σου να μας συνοδεύει. @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους