Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το πιο τραγικό δεν είναι ότι έφυγες. Είναι πως σε βλέπαμε να λυγίζεις μπροστά στα μάτια μας και πολλές φορές επιλέγαμε να κοιτάξουμε αλλού.

Σε βλέπαμε να χάνεσαι σιγά σιγά.

Να παλεύεις, να πέφτεις, να εκτίθεσαι.

Κι αντί να απλώσουμε ένα χέρι για να σε κρατήσουμε, βιαζόμασταν να σε κρίνουμε.

Σε σχολιάσαμε.

Σε ειρωνευτήκαμε.

Σε μετατρέψαμε σε πρωτοσέλιδα, κουτσομπολιό και θέαμα.

Κάθε δύσκολη στιγμή σου έγινε αφορμή για ακόμη μία δημόσια συζήτηση.

Και τώρα που έφυγες, πού χάθηκε ξαφνικά όλη εκείνη η σκληρότητα; Πού είναι όλοι εκείνοι που είχαν τόσα να πουν όσο ακόμη ήσουν εδώ; Πόσο εύκολα πλημμυρίζουμε με αγάπη και όμορφα λόγια όταν ο άλλος δεν βρίσκεται πια δίπλα μας για να τα ακούσει και να ζεσταθεί η καρδιά του.

Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη ντροπή μας: θυμόμαστε να γίνουμε άνθρωποι όταν είναι πια πολύ αργά. Via Diaforetiko

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους