Κάπου 42 χρόνια πριν…στα '80s Δεν θυμάμαι να υπήρξε εποχή που να μη μου άρεσε το σχολείο. Ήμουν από εκείνα τα παιδιά που δεν μετρούσαν αντίστροφα για να τελειώσουν οι διακοπές, αλλά για να...
Κάπου 42 χρόνια πριν…στα '80s Δεν θυμάμαι να υπήρξε εποχή που να μη μου άρεσε το σχολείο.
Ήμουν από εκείνα τα παιδιά που δεν μετρούσαν αντίστροφα για να τελειώσουν οι διακοπές, αλλά για να ξαναρχίσουν τα μαθήματα.
Που ξυπνούσαν το πρωί με μια παράξενη λαχτάρα, έπαιρναν την τσάντα τους και έφευγαν σχεδόν ευτυχισμένα για εκείνον τον μικρό κόσμο με τα θρανία, τους πίνακες, τα τετράδια και τη μυρωδιά των βιβλίων.
Κοιτάζοντας σήμερα αυτή τη φωτογραφία, με αφορμή το trend των '80s που μας γυρίζει πίσω στον χρόνο, συνειδητοποιώ πως κάποια πράγματα μέσα μας δεν αλλάζουν ποτέ.
Το κοριτσάκι που βλέπω μπροστά μου δεν ήξερε ακόμη τι θα γινόταν όταν μεγαλώσει.
Δεν ήξερε πόσα θα ζούσε, πόσα θα έχανε, πόσες φορές θα αναγκαζόταν να ξανασυστηθεί με τον εαυτό του.
Ήξερε μόνο πως αγαπούσε να διαβάζει.
Και τελικά, από όλα όσα άλλαξαν στα χρόνια που μεσολάβησαν, αυτό έμεινε: τα βιβλία.
Εκείνα που τότε βρίσκονταν πάνω στο θρανίο μου, σήμερα έχουν καταλάβει ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου.
Σαν να υπήρχε ήδη μέσα σε εκείνο το παιδί, χωρίς να το γνωρίζει, η γυναίκα που θα περνούσε δεκαετίες αργότερα μιλώντας για βιβλία, γράφοντας γι’ αυτά, ψάχνοντας μέσα στις σελίδες τους κόσμους που δεν χωρούσαν στην πραγματικότητα.
Σήμερα ανοίγουν ξανά τα σχολεία.
Και για κάποιον λόγο αυτή η παλιά φωτογραφία με χτύπησε λίγο πιο δυνατά απ’ όσο περίμενα.
Γιατί αν μπορούσα να ζητήσω από τον χρόνο μία μόνο χάρη, δεν θα του ζητούσα να με κάνει νεότερη.
Θα του ζητούσα να με αφήσει ένα ακόμη πρωινό να ξυπνήσω παιδί.
Να φορέσω τα σχολικά μου, να πάρω την τσάντα μου, να καθίσω ξανά σ’ εκείνο το θρανίο και να ανοίξω ένα βιβλίο χωρίς να γνωρίζω ακόμη τίποτα από όσα με περιμένουν.
Και ναι… θα έδινα ίσως και τη μισή μου ζωή για να επιστρέψω, έστω για μία μέρα, σε εκείνα τα χρόνια.
Καλή σχολική χρονιά, παιδιά.
Ζήστε τα όλα.
Τις τάξεις, τα διαλείμματα, τις φιλίες, τα γέλια, ακόμη και τα πρωινά που θα βαριέστε να σηκωθείτε.
Δεν το ξέρετε ακόμη, αλλά κάποια από αυτά που σήμερα θεωρείτε βαρετά , μια μέρα θα γίνουν οι αναμνήσεις για τις οποίες θα δίνατε τα πάντα να επιστρέψετε. "Let us die young or let us live forever..."💞
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους