Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόσφατα η μάνα μου χειρουργήθηκε για καρκίνο σε δημόσιο νοσοκομείο. Όταν βγήκε από το χειρουργείο, έβλεπα τον γιατρό της να κόβει βόλτες στον διάδρομο, χωρίς να μας λέει τίποτα.

Τον πλησιάζω και τον ρωτάω πώς πήγε.

Μου λέει, το σημαντικό είναι ότι ξύπνησε.

Σαν να λέει ότι παραλίγο να μη γίνει.

Τον ρωτάω τι γίνεται τώρα, τι κάνουμε τώρα, δεν μου εξηγεί τίποτα, σηκώνεται και φεύγει.

Ανέβασα πίεση εκεί, ήθελα να τα διαλύσω όλα, αλλά είμαι και ψύχραιμος, οπότε είπα θα τον ξαναπετύχω που θα μου πάει.

Μετά την πάνε μέσα, δεν επικοινωνούσε ακόμα, της είχαν βάλει μάσκα οξυγόνου, ορούς και φάρμακα.

Σκάει πάλι ο γιατρός, μου λέει, όλα καλά, αφαιρέσαμε το και το, αλλά είχε μεγάλο πρόβλημα με τους λεμφαδένες.

Τον ρωτάω τι σημαίνει αυτό, τι μας περιμένει, πότε ξεκινάμε ακτινοβολίες, χημιοθεραπείες.

Μου λέει, κάτσε να βγούνε τα αποτελέσματα πρώτα και βλέπουμε, κανείς δεν ξέρει, δεν μπορώ να σου πω με σιγουριά.

Εγώ όμως ξέρω τι μπορώ να σου πω με σιγουριά.

Ότι αν είχα δεκαπέντε φακελάκια και τα μοίραζα σε όποιον έβρισκα, θα μου μιλούσαν αλλιώς.

Όταν όμως δεν τους έχεις τάξει τίποτα, σου λένε, θα δούμε, κάτσε να το δούμε, όλο μισόλογα. Η μάνα μου είχε μόλις χειρουργηθεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους