Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στάθηκα σήμερα στον αγιασμό με τον καφέ στο χέρι, χαμογελαστή, και μέσα μου έτρεχαν χίλιες σκέψεις ταυτόχρονα.

Ανακούφιση που ξεκινάει επιτέλους το σχολείο, και πανικός για το πώς θα ξαναβρούμε ρυθμό.

Χαρά που μεγαλώνουν, και ένας κόμπος στον λαιμό που μεγαλώνουν τόσο γρήγορα, χωρίς να προλαβαίνω να το προσέξω πότε ακριβώς συνέβη.

Τα έβλεπα να μιλάνε με παιδιά από τελείως διαφορετικά σπίτια, διαφορετικές οικογένειες, διαφορετικούς κόσμους, και κατάλαβα ότι αυτό είναι η πρώτη πρόβα για την ενήλικη ζωή, πολύ πριν μάθουν οτιδήποτε από τα βιβλία.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, μια σκέψη που με σταμάτησε περισσότερο από τις υπόλοιπες.

Μέσα μου νιώθω ακόμα το ίδιο παιδί που ήμουν όταν κουβαλούσα εγώ τη σχολική τσάντα.

Κι όμως δύο μικροί άνθρωποι φωνάζουν "μαμά" και εννοούν εμένα.

Δεν νομίζω ότι το συνηθίζεις ποτέ πραγματικά αυτό.

Απλά μαθαίνεις να στέκεσαι εκεί, με τον καφέ στο χέρι, χαμογελαστή, κρατώντας όλα αυτά τα συναισθήματα μαζί. 🎒🖤 Ποια σκέψη σας σταμάτησε φέτος στον δικό σας αγιασμό;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους