Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είμαστε τίποτα Δεν είμαστε τίποτα. Δεν είμαστε τίποτα. Δεν είμαστε τίποτα.

Το επαναλαμβάνω μήπως και το καταλάβουμε.

Μήπως και σταματήσουμε, έστω για μία στιγμή, να φερόμαστε σαν να μας ανήκει ο χρόνος.

Σαν να είναι δεδομένο το αύριο.

Σαν να μπορούμε να αναβάλλουμε τις αγκαλιές, τις συγγνώμες και τα «σ’ αγαπώ». Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε ξαφνικά.

Λαμπερός, νέος και ίσως βαθιά πληγωμένος.

Με μια φωνή που μπήκε στα σπίτια, στα αυτοκίνητα, στους έρωτες και στις μοναχικές μας νύχτες.

Ένας άνθρωπος που έκανε χιλιάδες ανθρώπους να τραγουδούν, ακόμη κι όταν ίσως ο ίδιος πάλευε σιωπηλά με όσα τον πονούσαν.

Γιατί πίσω από τα φώτα υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος.

Πίσω από τη σκηνή, τη δόξα και το χειροκρότημα υπάρχει μια ψυχή που φοβάται, αγαπά, πληγώνεται και κουράζεται.

Κι εμείς βλέπουμε τη λάμψη, αλλά σπάνια αναρωτιόμαστε πόσο σκοτάδι χρειάστηκε να νικήσει κάποιος για να σταθεί μέσα της.

Τη μία στιγμή είσαι πάνω στη σκηνή και σε χειροκροτούν.

Την επόμενη μένει ένα μικρόφωνο μόνο, μέσα στη σιωπή.

Γι’ αυτό να αγκαλιαζόμαστε.

Να συγχωρούμε λίγο πιο γρήγορα.

Να κρίνουμε λίγο πιο αργά.

Να τηλεφωνούμε στους ανθρώπους μας όσο μπορούμε ακόμη να ακούσουμε τη φωνή τους.

Να μη φυλάμε την αγάπη για κάποια «καλύτερη στιγμή», γιατί η καλύτερη στιγμή είναι αυτή που υπάρχει τώρα.

Να ζούμε την κάθε ημέρα.

Όχι πρόχειρα, όχι βιαστικά — αληθινά.

Γιατί όλα περνούν.

Η επιτυχία, η ομορφιά, οι θυμοί, οι μικρές μας ματαιοδοξίες.

Και στο τέλος μένει μόνο το πόσο αγαπήσαμε και πόση αγάπη αφήσαμε πίσω μας. Καλό σου ταξίδι, Γιώργο Μαζωνάκη. Απόψε η νύχτα είναι πιο σιωπηλή. 🖤

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους