Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Credits: Vlassis Vasilopoulos Κριτική στο AfD μπορεί να γίνει για χίλιους δυο λόγους.

Πρώτα πρώτα για την οικονομική του αντίληψη, η οποία εμφανίζει πολλά κοινά με την αντίστοιχη του Milei: ένας ακραίος, "τούρμπο" φιλελευθερισμός, που σε καμία περίπτωση, όμως, δεν έρχεται σε αντίθεση με τις ευρωπαϊκές πολιτικές λιτότητας, ούτε με αυτές των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων που αναδιανέμουν όλα αυτά τα χρόνια τον πλούτο προς τα πάνω.

Μπορεί να γίνει για την εχθρότητά του στο κοινωνικό κράτος.

Αν και η πιο αμφιλεγόμενη θέση του, η κατάργηση, δηλαδή, του επιδόματος ανεργίας, το οποίο σκοπεύει να αντικαταστήσει με ένα πολύ χαμηλότερο και, κυρίως, να το συνδέσει με 15ωρη υποχρεωτική εργασία, δεν διαφέρει ουσιαστικά από όσα αντέτειναν η δεξιά και οι φιλελεύθεροι (ακόμη και η κεντροαριστερά), όπως και η συντριπτική πλειονότητα του ιταλικού τύπου, όταν το Κίνημα 5 Αστέρων εισήγαγε το "εισόδημα του πολίτη" (reddito di cittadinanza) στην Ιταλία.

Το οποίο προβλεπόταν - και εκείνο - μόνο για γηγενείς και κατόχους άδειας μακροχρόνιας διαμονής.

Σκεπτικισμός, τέλος, οφείλει να υπάρχει γύρω από το κατά πόσον είναι εφαρμόσιμος ο πυρήνας του προγράμματός του για την εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις, σε μια χώρα, η οποία ούσα μια εκ των τριών μεγάλων ηττημένων του Β παγκοσμίου, εξακολουθεί να έχει περιορισμένη κυριαρχία στα ζητήματα της εξωτερικής της πολιτικής.

Όταν όμως το εικονιζόμενο τσιτάτο, από το επίπεδο του αστείου και της ειρωνείας, αρχίζει να προβάλλεται ως "σοβαρό" επιχείρημα (για λειτουργικά αναλφάβητους), πιο πολύ ενισχύει τις υποψίες περί κακοπιστίας, παρά αποδομεί την "υποκρισία" του AfD.

Το γεγονός, δηλαδή, ότι η Weidel είναι ζευγάρι με μια γυναίκα ασιατικής καταγωγής, που κάποια στιγμή εγκαταστάθηκε στην Ευρώπη, λειτουργεί περισσότερο ως απόδειξη, ότι η αντίθεση στο παράλογο μοντέλο της αθρόας και ανεξέλεγκτης μετανάστευσης δεν έχει κατ' ανάγκη ως βάση της τον ρατσισμό.

Άποψη που συμμερίζονται και πολλοί μετανάστες.

Το γεγονός ότι είναι ομοφυλόφιλη και έχει συνάψει σύμφωνο συμβίωσης, περισσότερο αποτελεί απόδειξη, ότι η δυσανεξία σε ορισμένες διάχυτες ιδεολογικές επιβολές δεν προϋποθέτει την ομοφοβία.

Και είναι αρκετοί οι mainstream ομοφυλόφιλοι (Dolce και Gabbana πχ) που έχουν πάρει ξεκάθαρη θέση πάνω στο ζήτημα.

Το να επιτρέπεται υιοθεσία παιδιών σε άτομα του ίδιου φύλου μπορεί να μην αρέσει, αλλά είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα από την παρένθετη μητρότητα.

Εν προκειμένω, τα παιδιά που έχει υιοθετήσει η Weidel, είναι βιολογικά τέκνα της συντρόφου της, από παλιότερες σχέσεις της.

Το ζευγάρι δεν τα "παρήγγειλε", δεν τα πλήρωσε και δεν τα "παρέλαβε". Προϋπήρχαν της σχέσης του. Η Weidel, κατά δήλωση της, αντιτίθεται σθεναρά στην ταξική πρακτική της παρένθετης μητρότητας, όχι στην υιοθεσία. Η Weidel, τέλος, ζει στην Ελβετία επειδή η σύντροφός της έχει πάρει την ελβετική υπηκοότητα, όπως και τα παιδιά της, διατηρώντας τη νόμιμη κατοικία της στη Γερμανία.

Το να λέγεται ότι έχει παντρευτεί μετανάστρια, έρχεται σε αντίφαση με την πρακτική των Dem να αποφεύγεται η χρήση της λέξης, όταν υπάρχει πιστοποιητικό υπηκοότητας.

Εκτός πια και αν, για να θεωρηθεί κάποιος πολίτης, αρκεί να αποδεικνύει ότι είναι "προοδευτικός". Το παράδοξο λοιπόν, εντοπίζεται στο γιατί οι πιο εξαθλιωμένοι οικονομικά και υποβαθμισμένοι κοινωνικά συνεχίζουν να πιστεύουν, ότι ο εθνικοφιλελευθερισμός μπορεί να λειτουργήσει, οδηγώντας σε μια ανάπτυξη της οικονομίας, που θα έχει ως αποτέλεσμα να πέσουν περισσότερα ψίχουλα από το τραπέζι: το γνωστό φιλελεύθερο επιχείρημα του trickle-down, το οποίο δεν έχει λειτουργήσει ποτέ.

Το γεγονός όμως, ότι ένα εκλογικό σώμα, αποτελούμενο κατά βάση από "άντρες των λαϊκών στρωμάτων και των υποβαθμισμένων περιοχών, ανθρώπους σε δύσκολη κοινωνική κατάσταση, ανέργους και με χαμηλό μορφωτικό προφίλ" (σύμφωνα με το κλασικό επιχείρημα του κυρίαρχου τύπου, με σκοπό την απαξίωση της πολιτικής τους ποιότητας) ψηφίζει μια προσωπικότητα "εκτός νόρμας", όπως η Weidel, σε ένα μόνο συμπέρασμα μπορεί να οδηγήσει: πως ο προοδευτισμός έχει ξεπεραστεί από τα δεξιά, ακόμη και στις πιο σπλαχνικές εκφάνσεις του.

Μάλιστα, η ευρωπαϊκή δεξιά καθολικο-παραδοσιοκρατικής έμπνευσης - σε Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία κλπ - εκφράζει συχνά πιο ριζοσπαστικά συντηρητικές θέσεις και πολύ περισσότερο εχθρική στάση απέναντι στα ατομικά δικαιώματα, σε σχέση με το AfD ή το γαλλικό RN, τα οποία, για παράδειγμα, δεν αντιτίθενται, ούτε στα σύμφωνα συμβίωσης, ούτε στην επονομαζόμενη "stepchild adoption", όπως στην περίπτωση της Weidel και της συντρόφου της.

Από την άλλη, ο μετακαθολικός πουριτανισμός, απογυμνωμένος από κάθε θρησκευτική αναφορά, διαποτίζει το πολιτισμικό ασυνείδητο σε τέτοιο βαθμό, ώστε, για παράδειγμα , κατά την περίοδο του πανδημικού lockdown, αποτέλεσε τη βάση της λαϊκής συναίνεσης προς τα περιοριστικά διοικητικά μέτρα της ιταλικής κυβέρνησης, που επέτρεπαν την κοινωνική επαφή με βάση τη "συγγένεια".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους