Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νέο ανθελληνικό παραλήρημα στην Τουρκία: «Ρίξαμε τους Έλληνες στη θάλασσα, αλλά όχι και την ελληνική φιλοσοφία» – Επίθεση από Yeni Akit σε Ελλάδα και Δύση Σε νέα ακραία και βαθιά ιδεολογική επίθεση κατά της Ελλάδας και της δυτικής πολιτιστικής επιρροής προχώρησε ο αρθρογράφος της ισλαμιστικής Yeni Akit, Ali Karahasanoğlu, χρησιμοποιώντας ακόμη και τη Μικρασιατική Καταστροφή ως όχημα για να επιτεθεί στον κεμαλισμό, στη δυτική σκέψη και στην ίδια την ελληνική φιλοσοφική παράδοση.

Μιλώντας στην εκπομπή «Language of Headlines» του Akit TV, ο Karahasanoğlu υποστήριξε ότι η στρατιωτική επικράτηση της Τουρκίας το 1922 δεν συνοδεύτηκε, κατά την άποψή του, από αντίστοιχη «πνευματική απελευθέρωση». Η πιο προκλητική φράση του ήταν η εξής: «Ρίξαμε δικαίως τους Έλληνες στη θάλασσα, αλλά καταφέραμε να ρίξουμε στη θάλασσα και την ελληνική φιλοσοφία;» Η δήλωση αυτή αποκαλύπτει έναν πολύ βαθύτερο ιδεολογικό πόλεμο που διεξάγεται σήμερα στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Δεν αφορά μόνο την Ελλάδα.

Αφορά τη σύγκρουση ανάμεσα σε: ισλαμιστές, κεμαλιστές, δυτικότροπους κύκλους και εκείνους που ζητούν επιστροφή σε μια περισσότερο θρησκευτική και οθωμανική αντίληψη της τουρκικής ταυτότητας.

Η 9η Σεπτεμβρίου γίνεται ξανά όχημα πολιτικής προπαγάνδας Ο Karahasanoğlu χρησιμοποίησε την επέτειο της 9ης Σεπτεμβρίου και την είσοδο του τουρκικού στρατού στη Σμύρνη ως αφετηρία για μια ευρύτερη επίθεση κατά της δυτικοποίησης της Τουρκίας.

Υποστήριξε ότι οι λαοί της Ανατολίας «καθάρισαν τη χώρα από τους εισβολείς» με τίμημα, όπως είπε, 500.000 νεκρούς, αλλά στη συνέχεια, αντί να οικοδομηθεί ένα κράτος βασισμένο αποκλειστικά σε τουρκικές και ισλαμικές αξίες, εισήχθησαν δυτικοί θεσμοί και ιδέες.

Στο στόχαστρο η γαλλική κοσμικότητα, το ιταλικό ποινικό δίκαιο και το λατινικό αλφάβητο Ο αρθρογράφος της Yeni Akit επιτέθηκε σε βασικές μεταρρυθμίσεις της κεμαλικής περιόδου.

Αναφέρθηκε χαρακτηριστικά: στην κοσμικότητα γαλλικού τύπου, στο ιταλικό ποινικό δίκαιο, στο λατινικό αλφάβητο και γενικότερα στην υιοθέτηση δυτικών θεσμών.

Το ερώτημα που έθεσε ήταν ενδεικτικό του ιδεολογικού του προσανατολισμού: «Αφού τερματίσαμε την κατοχή των εδαφών της Ανατολίας, υιοθετούμε τη γαλλική κοσμικότητα, τον ιταλικό ποινικό κώδικα και το λατινικό αλφάβητο.

Τι είδους απελευθέρωση του Τούρκου είναι αυτή;» Η πραγματική επίθεση στρέφεται κατά του κεμαλικού κράτους Παρότι ο λόγος του είναι έντονα ανθελληνικός, ο βασικός πολιτικός στόχος του Karahasanoğlu είναι στην πραγματικότητα το κοσμικό κεμαλικό μοντέλο.

Ο αρθρογράφος επιχειρεί να υποστηρίξει ότι η Τουρκία κέρδισε στρατιωτικά απέναντι στις ξένες δυνάμεις, αλλά στη συνέχεια «παραδόθηκε πνευματικά» στη Δύση.

Αυτό είναι κλασικό μοτίβο της σκληρής ισλαμιστικής τουρκικής ρητορικής. «Στρατιωτική νίκη, αλλά πνευματική κατοχή» Ο Karahasanoğlu υποστήριξε ότι η στρατιωτική επιτυχία του 1922 σκιάστηκε από μια νέα μορφή «πνευματικής κατοχής». Σύμφωνα με τη συλλογιστική του, η νίκη θα έπρεπε να είχε οδηγήσει σε πλήρη επιστροφή: στις ισλαμικές αξίες, στις τοπικές παραδόσεις και σε μια τουρκική πολιτιστική ταυτότητα απαλλαγμένη από δυτικές επιρροές.

Αντί γι’ αυτό, θεωρεί ότι δημιουργήθηκε ένα κράτος που υιοθέτησε ευρωπαϊκά πρότυπα.

Η πιο προκλητική φράση κατά της Ελλάδας Ο ίδιος δήλωσε: «Ρίξαμε δικαίως τους Έλληνες στη θάλασσα, το κάναμε θυσιάζοντας μάρτυρες.

Μακάρι, αφού ρίξαμε τους Έλληνες στη θάλασσα, να είχαμε ρίξει πραγματικά στη θάλασσα και την ελληνική φιλοσοφία που υπάρχει σε αυτά τα μυαλά». Η διατύπωση είναι ακραία.

Και δεν περιορίζεται σε πολεμική αναφορά κατά της Ελλάδας.

Στοχοποιεί ακόμη και την ελληνική φιλοσοφική κληρονομιά ως ξένη και ανεπιθύμητη επιρροή.

Από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη στον σύγχρονο πολιτισμικό πόλεμο Η αναφορά στην «ελληνική φιλοσοφία» είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική. Ο Karahasanoğlu επιχειρεί να ταυτίσει την υιοθέτηση της δυτικής σκέψης με την απομάκρυνση της Τουρκίας από τις δικές της ρίζες.

Όμως η ελληνική φιλοσοφική παράδοση αποτέλεσε θεμέλιο: της ευρωπαϊκής σκέψης, της ισλαμικής φιλοσοφίας, της επιστήμης, της λογικής και της πολιτικής θεωρίας.

Η απόρριψή της δεν είναι απλώς αντιδυτική τοποθέτηση.

Αποτελεί μέρος μιας πολύ βαθύτερης ιδεολογικής σύγκρουσης για το ποια πρέπει να είναι η πολιτιστική ταυτότητα της Τουρκίας. Η Yeni Akit εναντίον του κεμαλισμού Η Yeni Akit είναι γνωστή για τη σκληρή ισλαμιστική και συντηρητική γραμμή της.

Η επίθεση Karahasanoğlu ακολουθεί ακριβώς αυτή τη λογική.

Η κεμαλική Τουρκία κατηγορείται ότι: έκοψε τη χώρα από την οθωμανική και ισλαμική της κληρονομιά, υιοθέτησε δυτικά πρότυπα και δημιούργησε μια ελίτ αποξενωμένη από τον λαό.

Ο «εσωτερικός εχθρός» είναι οι δυτικότροποι Τούρκοι Ο Karahasanoğlu δεν σταματά στους Έλληνες ή στη Δύση.

Επιτίθεται και στους Τούρκους διανοουμένους.

Στο στόχαστρό του βρίσκονται αρθρογράφοι και μέσα όπως η Cumhuriyet και η BirGün, τα οποία κατηγορεί ότι εξακολουθούν να εξυμνούν δυτικούς και αρχαιοελληνικούς στοχαστές.

Η ρητορική του είναι χαρακτηριστική: ο πραγματικός πόλεμος, κατά την άποψή του, δεν τελείωσε το 1922.

Συνεχίζεται μέσα στην ίδια την τουρκική κοινωνία. «Τι δουλειά έχουν οι Γάλλοι και οι Έλληνες φιλόσοφοι στις εφημερίδες μας;» Ο Karahasanoğlu δήλωσε: «Αν ρίξαμε τους Έλληνες στη θάλασσα, τότε τι δουλειά έχουν Γάλλοι και Έλληνες στοχαστές στις στήλες των εφημερίδων μας;» Και συνέχισε κατηγορώντας τους λεγόμενους «διανοουμένους» ότι επιβάλλουν στην τουρκική κοινωνία τις ιδέες δυτικών και αρχαιοελληνικών φιλοσόφων.

Επίθεση κατά της ίδιας της έννοιας του δυτικού διαφωτισμού Η ουσία της τοποθέτησης Karahasanoğlu είναι σαφής.

Δεν επιτίθεται μόνο: στην Ελλάδα, στους Έλληνες, ή στην κεμαλική ιστορία.

Επιτίθεται στην ίδια την ιδέα ότι η Τουρκία πρέπει να ανήκει πολιτιστικά και θεσμικά στη δυτική παράδοση. «Νίκησαμε στρατιωτικά αλλά χάσαμε πολιτισμικά» Αυτό είναι το αφήγημα που επιχειρεί να οικοδομήσει.

Σύμφωνα με αυτή τη λογική: η Τουρκία νίκησε τον ελληνικό στρατό, έδιωξε τις ξένες δυνάμεις, αλλά τελικά υιοθέτησε: δυτικούς νόμους, δυτικούς θεσμούς, δυτικό αλφάβητο, δυτική φιλοσοφία και δυτικό τρόπο σκέψης.

Για τον Karahasanoğlu, αυτό ισοδυναμεί με «πνευματική ήττα». Η συζήτηση αποκαλύπτει βαθύ ρήγμα μέσα στην Τουρκία Η παρέμβαση έχει μεγάλη σημασία γιατί δείχνει ότι πίσω από την εξωτερική αντιπαράθεση υπάρχει και ένας σκληρός εσωτερικός πόλεμος ταυτότητας. Η Τουρκία εξακολουθεί να παλεύει με ένα θεμελιώδες ερώτημα: Είναι ευρωπαϊκό, κοσμικό κράτος; Είναι ισλαμικό κράτος; Είναι διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Είναι κεμαλικό εθνικό κράτος; Ή επιχειρεί να συνδυάσει όλα αυτά τα στοιχεία; Ερντογανισμός και κεμαλισμός συναντώνται στον εθνικισμό Εδώ υπάρχει μια μεγάλη πολιτική αντίφαση.

Ο ισλαμιστικός χώρος επιτίθεται στον κεμαλισμό για τη δυτικοποίηση.

Όμως ταυτόχρονα χρησιμοποιεί τα ίδια ιστορικά σύμβολα στρατιωτικής νίκης που δημιούργησε το κεμαλικό κράτος.

Η 9η Σεπτεμβρίου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο Μουσταφά Κεμάλ μπορεί να αποτελεί ιδεολογικό αντίπαλο για τους ισλαμιστές, αλλά η στρατιωτική νίκη του 1922 παραμένει ισχυρό εθνικιστικό σύμβολο. Η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως σύμβολο «δυτικής κατοχής» Στη ρητορική Karahasanoğlu, η Ελλάδα δεν εμφανίζεται απλώς ως ένας ιστορικός στρατιωτικός αντίπαλος.

Μετατρέπεται σε σύμβολο: της Δύσης, του ευρωπαϊκού πολιτισμού, της φιλοσοφικής κληρονομιάς και της κοσμικής σκέψης.

Αυτό εξηγεί γιατί συνδέει την Ελλάδα με: τη γαλλική κοσμικότητα, το ιταλικό δίκαιο, το λατινικό αλφάβητο και τη δυτική διανόηση.

Ανθελληνισμός ως εργαλείο εσωτερικής πολιτικής Η συγκεκριμένη ρητορική έχει και έντονη εσωτερική χρησιμότητα.

Η επίκληση ενός εξωτερικού ιστορικού αντιπάλου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ενισχυθεί μια πολιτική αφήγηση στο εσωτερικό.

Στην περίπτωση της Yeni Akit, το μήνυμα είναι: «Νικήσαμε τον εξωτερικό εχθρό, αλλά το δυτικό πνεύμα εξακολουθεί να κυβερνά τη χώρα». Η «πνευματική κατοχή» είναι παλιό ισλαμιστικό αφήγημα Η ιδέα ότι μια χώρα μπορεί να είναι πολιτικά ανεξάρτητη αλλά πολιτισμικά «κατεχόμενη» από ξένες αξίες εμφανίζεται εδώ και δεκαετίες σε ισλαμιστικά και αντιδυτικά κινήματα. Ο Karahasanoğlu χρησιμοποιεί ακριβώς αυτή τη φόρμουλα.

Η στρατιωτική κατοχή τελείωσε.

Αλλά η «δυτική σκέψη» παρέμεινε.

Το μήνυμα προς τους νέους Τούρκους Η επίθεση στη φιλοσοφία, στα βιβλία και στις εφημερίδες έχει και γενεαλογική διάσταση. Ο Karahasanoğlu θέτει το ερώτημα ποια πνευματική παράδοση πρέπει να διδάσκεται στις νέες γενιές.

Στην πραγματικότητα, η συζήτηση αφορά: σχολεία, πανεπιστήμια, ιστορία, φιλοσοφία και πολιτιστική ταυτότητα.

Γιατί η επίθεση στην ελληνική φιλοσοφία είναι τόσο εντυπωσιακή Είναι ένα πράγμα να υπάρχει πολιτική διαφωνία με την Ελλάδα.

Είναι διαφορετικό να παρουσιάζεται η αρχαιοελληνική φιλοσοφική παράδοση ως κάτι που θα έπρεπε να «πεταχτεί στη θάλασσα». Η συγκεκριμένη φράση δείχνει τον βαθμό στον οποίο ο πολιτικός εθνικισμός μπορεί να μετατραπεί σε πολιτισμική απόρριψη.

Η ειρωνεία της Ιστορίας Η ίδια η ισλαμική φιλοσοφική παράδοση αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό μέσα από τη μελέτη αρχαιοελληνικών έργων. Ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας και άλλοι Έλληνες στοχαστές μεταφράστηκαν, σχολιάστηκαν και αναπτύχθηκαν από μεγάλους μουσουλμάνους φιλοσόφους.

Άρα η απόπειρα να παρουσιαστεί η ελληνική φιλοσοφία ως κάτι απολύτως ξένο προς τον ισλαμικό κόσμο είναι ιστορικά υπεραπλουστευτική. Το Akit TV μετατρέπει το 1922 σε σημερινό ιδεολογικό όπλο Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στις λέξεις του αρθρογράφου.

Βρίσκεται στο ότι τέτοιες τοποθετήσεις προβάλλονται μέσα από οργανωμένα φιλοκυβερνητικά και ισλαμιστικά μέσα. Η Μικρασιατική Καταστροφή γίνεται έτσι ξανά: εργαλείο εθνικισμού, εργαλείο αντιδυτικισμού και εργαλείο εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης.

Η ρητορική κατά της Ελλάδας αποκτά πολιτισμική διάσταση Μέχρι σήμερα η τουρκική αντιπαράθεση με την Ελλάδα επικεντρώνεται κυρίως σε: Αιγαίο, Κύπρο, 12 μίλια, νησιά, Ανατολική Μεσόγειο.

Η παρέμβαση Karahasanoğlu δείχνει όμως ότι σε ορισμένους ακραίους κύκλους η αντιπαράθεση επεκτείνεται ακόμη και σε επίπεδο πολιτισμού.

Δεν αμφισβητείται μόνο η ελληνική πολιτική.

Αμφισβητείται ακόμη και η ελληνική πνευματική κληρονομιά ως στοιχείο της σύγχρονης τουρκικής σκέψης.

Το βαθύτερο μήνυμα της Yeni Akit Το μήνυμα είναι στην πραγματικότητα περισσότερο αντιδυτικό παρά αποκλειστικά ανθελληνικό. Η Ελλάδα λειτουργεί ως σύμβολο μιας ευρύτερης Δύσης.

Η επίθεση στρέφεται: στην κοσμικότητα, στη δυτική νομοθεσία, στη φιλοσοφία, στον διαφωτισμό, και στην κεμαλική εκσυγχρονιστική κληρονομιά. Η Τουρκία ξαναγράφει τη μάχη για την ταυτότητά της Η συζήτηση γύρω από την 9η Σεπτεμβρίου αποδεικνύει ότι η Τουρκία δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει τη διαμάχη γύρω από το ίδιο της το παρελθόν.

Ο κεμαλισμός δημιούργησε ένα κοσμικό, δυτικότροπο κράτος.

Ο ισλαμιστικός χώρος επιχειρεί να επαναφέρει: οθωμανικά σύμβολα, ισλαμική ταυτότητα και πολιτιστική απόσταση από τη Δύση.

Η σύγκρουση αυτή παραμένει ανοιχτή.

Και η Ελλάδα βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο Για ακόμη μία φορά, η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως ιστορικό σημείο αναφοράς μέσα σε αυτή την εσωτερική τουρκική σύγκρουση. Ο Karahasanoğlu δεν περιορίστηκε να μιλήσει για το 1922.

Προχώρησε πολύ περισσότερο.

Ζήτησε ουσιαστικά να ολοκληρωθεί σε πνευματικό επίπεδο αυτό που θεωρεί ότι ολοκληρώθηκε στρατιωτικά πριν από έναν αιώνα.

Το τελικό συμπέρασμα Η παρέμβαση του Ali Karahasanoğlu αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του τρόπου με τον οποίο η Μικρασιατική Καταστροφή εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στη σύγχρονη Τουρκία ως πολιτικό και ιδεολογικό όπλο. Η Ελλάδα παρουσιάζεται ως ιστορικός εχθρός.

Η αρχαιοελληνική φιλοσοφία ως ξένη επιρροή. Η Δύση ως πνευματικός κατακτητής.

Και ο κεμαλισμός ως το σύστημα που, κατά την άποψή του, επέτρεψε στη δυτική κουλτούρα να επικρατήσει ακόμη και μετά τη στρατιωτική νίκη.

Η πιο ακραία φράση του συνοψίζει ολόκληρη αυτή την αντίληψη: «Ρίξαμε τους Έλληνες στη θάλασσα, αλλά καταφέραμε να ρίξουμε στη θάλασσα και την ελληνική φιλοσοφία;» Πρόκειται για μια δήλωση που ξεπερνά την απλή ανθελληνική πρόκληση.

Αποκαλύπτει έναν βαθύ πολιτισμικό πόλεμο μέσα στην ίδια την Τουρκία – έναν πόλεμο ανάμεσα στη δυτική, κεμαλική κληρονομιά και σε μια ισλαμιστική αντίληψη που επιδιώκει να ξαναγράψει όχι μόνο την πολιτική, αλλά και την ίδια την πνευματική ταυτότητα της χώρας. directus.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους