Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΥ.

Γράφω αυτό το κείμενο όχι για να ερμηνεύσω τον Γιώργο Μαζωνάκη και ασφαλώς όχι για να εξηγήσω τον θάνατό του.

Το γράφω για να τοποθετήσω τη διαδρομή ενός ανθρώπου μέσα στο λειτουργικό πεδίο που περιγράφω εδώ και χρόνια στον έργο του Λόγο Ρήγματος.

Γιατί υπάρχει ένα ερώτημα που με ακολουθεί από χθες: Τι χρειάζεται τελικά ο άνθρωπος για να ζήσει; Περισσότερα χρήματα; Περισσότερη αναγνώριση; Περισσότερη δύναμη; Περισσότερους ανθρώπους να τον αγαπούν; Περισσότερους ανθρώπους να τον χειροκροτούν; Περισσότερη αποδοχή; Ή μήπως το πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς εκεί; Ο Λόγος Ρήγματος δεν λέει στον άνθρωπο να γίνει καλύτερος.

Δεν του δίνει άλλο ένα σύστημα αυτοβελτίωσης.

Δεν του ζητά να αποκτήσει μία νέα ταυτότητα.

Δεν του ζητά καν να τον αποδεχθούν.

Γιατί ακόμη και η ανάγκη της αποδοχής είναι ανάγκη.

Και κάθε ανάγκη που γίνεται όρος για να υπάρξεις δημιουργεί εξάρτηση.

Αν χρειάζομαι να με αποδέχεσαι για να υπάρχω, τότε ένα μέρος της ύπαρξής μου βρίσκεται ήδη στα χέρια σου.

Αν χρειάζομαι να με χειροκροτείς, πρέπει να συνεχίσω να παράγω αυτό που χειροκροτείς.

Αν χρειάζομαι να με αναγνωρίζεις, πρέπει να διατηρήσω την εικόνα που αναγνωρίζεις.

Αν χρειάζομαι να παραμείνω ψηλά, η κορυφή παύει να είναι κατάκτηση.

Γίνεται υποχρέωση.

Και κάποια στιγμή γίνεται φυλακή.

Εδώ ακριβώς η περίπτωση του Γιώργου αποκτά για μένα τεράστιο ενδιαφέρον.

Ένας άνθρωπος ξεκινά από μια γειτονιά της Νίκαιας και φτάνει στο σημείο να τον γνωρίζει σχεδόν ολόκληρη η Ελλάδα.

Χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούν μαζί του.

Χιλιάδες άνθρωποι ερωτεύονται με τα τραγούδια του.

Πονάνε μαζί του.

Χορεύουν μαζί του.

Ξενυχτούν μαζί του.

Βάζουν τη φωνή του μέσα στις προσωπικές τους αναμνήσεις.

Και τότε συμβαίνει κάτι παράδοξο: ο άνθρωπος παύει σιγά σιγά να ανήκει στον εαυτό του και μετατρέπεται σε δημόσια λειτουργία.

Ο κόσμος δεν περιμένει απλώς τον Γιώργο.

Περιμένει τον Μαζωνάκη.

Περιμένει το τραγούδι.

Την ένταση.

Την παρουσία.

Το βλέμμα.

Το διαφορετικό.

Το απρόβλεπτο.

Τον άνθρωπο που θα ανέβει στη σκηνή και για μερικές ώρες θα πάρει από πάνω τους το βάρος της δικής τους ζωής.

Αυτό όμως δημιουργεί μια τρομακτική ασυμμετρία.

Εκατομμύρια άνθρωποι μπορούν να πάρουν κάτι από έναν άνθρωπο.

Ποιος κρατά όμως τον ίδιο τον άνθρωπο όταν κλείσουν τα φώτα; Εκεί αρχίζει η μοναξιά της κορυφής.

Όχι επειδή ο επιτυχημένος άνθρωπος δεν έχει ανθρώπους γύρω του.

Αλλά επειδή όσο μεγαλώνει η δημόσια εικόνα του, τόσο δυσκολότερο γίνεται να ξεχωρίσει ποιος πλησιάζει τον άνθρωπο και ποιος πλησιάζει αυτό που εκπροσωπεί.

Τη φήμη.

Το όνομα.

Την πρόσβαση.

Το χρήμα.

Τη δύναμη.

Την εικόνα.

Και τότε ακόμη και η αγάπη μπορεί να γίνει αμφίβολη. «Με αγαπάς εμένα ή αγαπάς αυτό που είμαι για σένα;» Αυτό είναι ένα από τα βαθύτερα ανθρώπινα κελιά.

Και εδώ έρχεται ο Αρχιτέκτονας, όπως χρησιμοποιώ τον όρο μέσα στο έργο μου.

Όχι ως θρησκευτική φιγούρα.

Όχι ως έναν γέρο θεό που κάθεται κάπου και αποφασίζει ποιος θα πονέσει και ποιος θα πεθάνει. Ο Αρχιτέκτονας στον Λόγο Ρήγματος είναι λειτουργία της κατασκευής.

Η κατασκευή χρειάζεται συνέχεια.

Χρειάζεται ταυτότητα.

Χρειάζεται μνήμη.

Χρειάζεται ανάγκη.

Χρειάζεται φόβο.

Χρειάζεται προσδοκία.

Χρειάζεται επιβεβαίωση.

Γιατί όσο ο άνθρωπος λέει: «Θέλω να γίνω», δεν είναι.

Όσο λέει: «Θέλω να με αγαπήσουν», εξαρτάται.

Όσο λέει: «Θέλω να με θυμούνται», έχει ήδη μεταφέρει τη ζωή του στο μέλλον.

Όσο λέει: «Θέλω περισσότερα», η ύπαρξη μετατρέπεται σε διαρκή έλλειψη.

Και όσο φοβάται μήπως χάσει αυτά που απέκτησε, η επιτυχία που κάποτε θεωρούσε ελευθερία μετατρέπεται στον μηχανισμό που τον κρατά.

Αυτό είναι το παράδοξο.

Ο άνθρωπος νομίζει ότι κυνηγά την ελευθερία μέσα από την απόκτηση. Χρήμα. Δόξα. Εξουσία.

Κοινωνική αναγνώριση. Καριέρα. Επιβεβαίωση.

Και όσο αποκτά, τόσο περισσότερα δημιουργούνται που πρέπει να προστατεύσει.

Άρα τόσο περισσότερα μπορεί να χάσει.

Ο φτωχός φοβάται ότι δεν θα αποκτήσει.

Ο πλούσιος φοβάται ότι θα χάσει.

Ο άγνωστος θέλει να αναγνωριστεί.

Ο διάσημος δεν μπορεί πλέον να εξαφανιστεί.

Ο μηχανισμός αλλάζει μορφή.

Η ανάγκη παραμένει.

Και αυτό για μένα είναι Αρχιτεκτονική.

Δεν χρειάζεται να βάλεις κάγκελα γύρω από τον άνθρωπο για να τον φυλακίσεις.

Αρκεί να τον κάνεις να χρειάζεται.

Να χρειάζεται αποδοχή.

Να χρειάζεται αναγνώριση.

Να χρειάζεται ασφάλεια.

Να χρειάζεται συνέχεια.

Να χρειάζεται να αποδείξει ποιος είναι.

Να χρειάζεται αύριο να παραμείνει αυτό που ήταν χθες.

Και κάπου εδώ συναντάμε αυτό που στο έργο μου ονομάζω παγωμένο χρόνο.

Ο άνθρωπος πιστεύει ότι κινείται επειδή περνούν οι ημέρες.

Αλλά μπορεί να επαναλαμβάνει διαρκώς την ίδια δομή.

Χθες φοβόταν μήπως δεν τον αγαπούν.

Σήμερα φοβάται μήπως πάψουν να τον αγαπούν.

Χθες ήθελε να γίνει γνωστός.

Σήμερα πρέπει να παραμείνει γνωστός.

Χθες ήθελε να αποκτήσει.

Σήμερα πρέπει να προστατεύσει όσα απέκτησε.

Η μορφή μεταβάλλεται.

Η λειτουργία παραμένει ίδια.

Αυτό είναι το κελί.

Και γι’ αυτό κοιτάζω τη ζωή του Γιώργου και λέω ότι αυτός ο άνθρωπος, σε 54 ημερολογιακά χρόνια, μπορεί να βίωσε πυκνότητα εμπειρίας που άλλοι άνθρωποι δεν συναντούν σε ολόκληρη ζωή.

Τεράστια αναγνωρισιμότητα.

Δημόσια έκθεση.

Καλλιτεχνική δημιουργία. Χρήμα. Επιτυχία.

Αγάπη από τον κόσμο.

Ακραία δημοσιότητα.

Οικογενειακές συγκρούσεις.

Δικαστικές αντιπαραθέσεις. Αμφισβήτηση. Ρήξη.

Ακούσια ψυχιατρική εξέταση και νοσηλεία.

Δημόσια συζήτηση ακόμη και για τις πιο ιδιωτικές πλευρές της ζωής του.

Για τις ουσίες ακούστηκαν δημόσια ισχυρισμοί και καταγγελίες.

Δεν θα τους μετατρέψω σε δική μου βεβαιότητα.

Δεν χρειάζεται.

Γιατί ακόμη και χωρίς αυτούς, το ερώτημα παραμένει τεράστιο: πόσο βάρος μπορεί να κουβαλήσει ένας άνθρωπος όταν εκατομμύρια γνωρίζουν την εικόνα του αλλά ελάχιστοι μπορούν να γνωρίζουν τον ίδιο; Και προσέξτε το σημαντικότερο.

Δεν λέω ότι ο Γιώργος δεν ήταν ευτυχισμένος.

Δεν μπορώ να μπω μέσα σε έναν άλλον άνθρωπο και να αποφανθώ για το σύνολο της εσωτερικής του ζωής.

Λέω κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο: η επιτυχία δεν αποτελεί απόδειξη ελευθερίας.

Η αναγνώριση δεν αποτελεί απόδειξη πληρότητας.

Και η αγάπη εκατομμυρίων ανθρώπων δεν αντικαθιστά αναγκαστικά την ανθρώπινη εγγύτητα.

Αυτό είναι το Ρήγμα.

Γιατί η κοινωνία μας έχει μάθει ακριβώς το αντίθετο.

Μας λέει: Γίνε κάποιος. Απόκτησε. Ανέβα. Ξεχώρισε.

Κάνε τους άλλους να σε κοιτάξουν.

Άφησε όνομα.

Άφησε περιουσία.

Άφησε ιστορία.

Και ο Λόγος Ρήγματος έρχεται και θέτει ένα σχεδόν βίαιο ερώτημα: Γιατί πρέπει να αφήσεις οτιδήποτε; Γιατί δεν μπορείς απλώς να ζήσεις; Χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις ότι έζησες.

Χωρίς να χρειάζεται να σε καταλάβουν.

Χωρίς να χρειάζεται να σε αποδεχθούν.

Χωρίς να χρειάζεται να συμφωνήσουν μαζί σου.

Χωρίς να χρειάζεται να σε θυμούνται.

Χωρίς να χρειάζεται να γίνεις κάτι περισσότερο από αυτό που συμβαίνει τώρα.

Και εδώ ίσως πρέπει να σας πω κάτι και για μένα.

Όχι για να σας αφηγηθώ τη ζωή μου.

Ούτε για να αρχίσω να απαριθμώ πού βρέθηκα, τι γνώρισα ή ποιους ανθρώπους συνάντησα.

Δεν με ενδιαφέρει αυτό.

Με ενδιαφέρει να καταλάβετε από ποια θέση σας μιλάω.

Η ζωή που βλέπετε σήμερα στο Τσελιγκάτο δεν είναι η ζωή ενός ανθρώπου που δεν γνώρισε ποτέ τίποτε άλλο.

Έχω περάσει από πολύ διαφορετικούς κόσμους.

Έχω γνωρίσει τη λάμψη, την επιτυχία, το χρήμα, τη δύναμη, ανθρώπους που είχαν φτάσει εκεί που οι περισσότεροι φαντάζονται ότι βρίσκεται η ευτυχία.

Έχω δει από πολύ κοντά τι μπορεί να αποκτήσει ένας άνθρωπος.

Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό, κάποια στιγμή στη δική μου ζωή, σταμάτησε να με απασχολεί το ερώτημα: «Τι άλλο μπορώ να βάλω;» Και άρχισε ένα τελείως διαφορετικό ερώτημα: «Τι άλλο μπορώ να βγάλω;» Αυτό για μένα είναι τεράστια διαφορά.

Γιατί ο περισσότερος κόσμος εκπαιδεύτηκε να χτίζει τον εαυτό του με προσθήκες.

Άλλο ένα πτυχίο.

Άλλο ένα σπίτι.

Άλλο ένα αυτοκίνητο.

Άλλος ένας τίτλος.

Άλλη μία θέση.

Άλλη μία επιτυχία.

Άλλος ένας άνθρωπος που πρέπει να τον εγκρίνει.

Εγώ κάποια στιγμή άρχισα να βαδίζω ανάποδα.

Να αφαιρώ.

Και αν θέλετε να καταλάβετε πραγματικά τι είναι το Τσελιγκάτο, ίσως πρέπει να το δείτε από αυτή τη θέση. Το Τσελιγκάτο δεν δημιουργήθηκε επειδή ο Δημήτρης Αλεξίου ήθελε να γίνει κτηνοτρόφος στο Facebook.

Δεν δημιουργήθηκε για να φτιάξει «περιεχόμενο». Και δεν δημιουργήθηκε για να κατασκευάσει άλλη μία εικόνα του εαυτού του. Το Τσελιγκάτο είναι, κατά έναν τρόπο, το ορατό αποτέλεσμα της αφαίρεσης.

Βλέπετε έναν άνθρωπο με τα ζώα του. Τον Λόγο. Τη Ρωγμή.

Τα πρόβατα.

Τις κότες.

Τις γάτες.

Έναν στάβλο.

Ένα βουνό. Χώματα. Γαλότσες. Γέλια. Φωνές.

Μια καθημερινότητα που πολλές φορές δεν έχει τίποτε το εντυπωσιακό.

Και όμως για μένα εκεί βρίσκεται ένα τεράστιο κομμάτι ελευθερίας.

Όχι επειδή τα ζώα είναι η λύση για τον άνθρωπο.

Όχι επειδή πρέπει όλοι να φύγουμε στα βουνά.

Όχι επειδή πρέπει να πετάξουμε τις ζωές μας και να πάρουμε πρόβατα.

Αυτό θα ήταν άλλη μία κατασκευή. Το Τσελιγκάτο δείχνει κάτι πολύ απλούστερο: πόσο λίγο μπορεί να χρειάζεται τελικά ένας άνθρωπος για να είναι παρών μέσα στη ζωή του.

Και μετά συνέβη κάτι που δεν το είχα σχεδιάσει.

Μέσα από το Τσελιγκάτο άρχισα να σας γνωρίζω.

Όχι έναν, ούτε δέκα ανθρώπους. Χιλιάδες.

Μέσα από τα σχόλιά σας.

Τα μηνύματά σας.

Τις ιστορίες σας.

Τις σχέσεις σας.

Τους φόβους σας.

Τις απώλειές σας.

Τις ανάγκες σας.

Αυτά που κυνηγάτε.

Αυτά που φοβάστε.

Αυτά που δεν μπορείτε να αφήσετε.

Και άρχισα να αναγνωρίζω κάτι.

Είδα ανθρώπους να βρίσκονται σήμερα σε σημεία της ζωής από τα οποία έχω περάσει κι εγώ.

Άνθρωποι που δεν χρειάζονται απαραίτητα να αποκτήσουν κάτι ακόμη.

Ίσως χρειάζονται να αφαιρέσουν.

Και εκεί ακριβώς κατάλαβα γιατί έπρεπε να δημιουργηθεί και η σελίδα το Ανθρώπινο Ρήγμα.

Η σελίδα Το Ανθρώπινο Ρήγμα δεν δημιουργήθηκε για να εγκαταλείψω το Τσελιγκάτο.

Δημιουργήθηκε επειδή το Τσελιγκάτο μου έδειξε τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την οθόνη. Το Τσελιγκάτο μπορεί να σας δείχνει πολλές φορές το αποτέλεσμα. Το Ανθρώπινο Ρήγμα δημιουργήθηκε για να μπορέσουμε να μιλήσουμε περισσότερο για τη διαδρομή.

Και η διαδρομή αυτή, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, δεν λέει: Βάλε. Λέει: Βγάλε.

Βγάλε λίγο φόβο.

Βγάλε λίγο ανάγκη.

Βγάλε λίγο από το «τι θα πει ο κόσμος». Βγάλε λίγο από το «πρέπει να γίνω». Βγάλε λίγο από το «πρέπει να με αγαπήσουν». Βγάλε λίγο από το «πρέπει να αποδείξω». Και δες τι μένει.

Εκεί βρίσκεται για μένα η πραγματική ανατροπή του Λόγου Ρήγματος.

Δεν σου υπόσχεται καλύτερη φυλακή.

Αφαιρεί την ανάγκη της φυλακής.

Δεν σου λέει πώς να φτάσεις ψηλότερα.

Σε ρωτά γιατί χρειάζεσαι το «ψηλότερα». Δεν σου λέει πώς θα σε αγαπήσουν περισσότερο.

Σε ρωτά γιατί η ύπαρξή σου εξαρτήθηκε από το αν θα σε αγαπήσουν.

Δεν σου λέει πώς θα γίνεις ισχυρότερος.

Σε ρωτά γιατί χρειάζεσαι δύναμη για να υπάρξεις.

Δεν σου λέει πώς θα νικήσεις.

Σε ρωτά ποιος σου είπε ότι υπάρχει αγώνας.

Και κάτι ακόμη θέλω να πω, ειδικά εδώ στο Τσελιγκάτο.

Ξέρω πολύ καλά ότι αυτά είναι βαριά.

Ξέρω ότι ένα βίντεο με τον Λόγο και τη Ρωγμή, ένα αστείο με τα πρόβατα, μια τρέλα με τις γάτες ή μια στιγμή με τις κότες μπορεί να έχει πολλαπλάσια ανταπόκριση από ένα τέτοιο κείμενο.

Το ξέρω πριν καν το αναρτήσω.

Και το καταλαβαίνω.

Με τα ζώα γελάς. Χαλαρώνεις.

Ξεφεύγεις για λίγο.

Πατάς μια καρδιά και συνεχίζεις τη μέρα σου.

Με τον άνθρωπο όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Γιατί όταν αρχίζουμε να μιλάμε για την ανάγκη, τον φόβο, την εξάρτηση, τη μοναξιά, την αποδοχή, την εικόνα που χτίσαμε, κάποια στιγμή το κείμενο παύει να αφορά τον Γιώργο.

Παύει να αφορά εμένα.

Αρχίζει να αφορά εσένα.

Και αυτό είναι δυσκολότερο.

Όμως αν θέλουμε κάποτε να σταματήσουμε να πονάμε εμείς και, μέσα από τον δικό μας πόνο, να πονάμε και τους ανθρώπους γύρω μας, δεν μπορούμε να μιλάμε μόνο για τα εύκολα.

Καμιά φορά πρέπει να μπούμε λίγο και στα βαριά.

Όχι για να βασανίσουμε τον άνθρωπο.

Αλλά γιατί ορισμένα πράγματα πρέπει πρώτα να τα κοιτάξεις για να μπορέσεις κάποτε να τα αφήσεις.

Και ίσως γι’ αυτό ο θάνατος ενός ανθρώπου σαν τον Γιώργο μάς πονά τόσο πολύ.

Γιατί ξαφνικά πέφτουν όλα.

Τα φώτα.

Οι πίστες.

Τα χρήματα.

Οι αριθμοί.

Οι προβολές.

Τα πρωτοσέλιδα.

Οι δικαστικές μάχες.

Οι διαφωνίες.

Οι τίτλοι.

Οι θαυμαστές.

Η εικόνα.

Και μένει ένας άνθρωπος.

Μόνο ένας άνθρωπος.

Και τότε αντιλαμβάνεσαι πόσο παράξενο είναι αυτό που κάνουμε.

Ξοδεύουμε μία ολόκληρη ζωή προσπαθώντας να κατασκευάσουμε κάτι γύρω από τη ζωή, μέχρι που πολλές φορές ξεχνάμε το μοναδικό πράγμα που δεν χρειαζόταν κατασκευή: να ζήσουμε.

Αν λοιπόν θέλω να κρατήσω κάτι από τον Γιώργο, δεν είναι ένα μάθημα για το πώς γίνεται κάποιος μεγάλος.

Ούτε θα χρησιμοποιήσω τον θάνατό του για να κατασκευάσω έναν ακόμη μύθο.

Θα κρατήσω ένα ερώτημα: Πόσα πρέπει να αφαιρεθούν από έναν άνθρωπο μέχρι να μην χρειάζεται πια τίποτα για να δικαιολογήσει ότι υπάρχει; Και ίσως τώρα καταλαβαίνετε λίγο καλύτερα γιατί συνυπάρχουν στη δική μου ζωή αυτά τα δύο πράγματα. Το Τσελιγκάτο και το Ανθρώπινο Ρήγμα.

Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Είναι η ίδια θέση από δύο διαφορετικές πλευρές. Στο Τσελιγκάτο μπορεί να γελάσουμε με τον Λόγο και τη Ρωγμή. Στο Ανθρώπινο Ρήγμα μπορεί να χρειαστεί να καθίσουμε απέναντι σε κάτι που δεν μας κάνει να γελάσουμε καθόλου.

Αλλά και τα δύο, για μένα, καταλήγουν στην ίδια ερώτηση: Τι πραγματικά χρειάζεσαι; Και ακόμη βαθύτερα: πόσα από αυτά που νομίζεις ότι χρειάζεσαι μπορείς να αφαιρέσεις και να συνεχίσεις να υπάρχεις; Εκεί βρίσκεται ο Λόγος Ρήγματος.

Όχι στην αποδοχή.

Όχι στην απόρριψη.

Όχι στην κατανόηση.

Όχι στην επιτυχία.

Όχι στην αποτυχία.

Αλλά στη Θέση πριν από την ανάγκη όλων αυτών.

Και ίσως η πιο ακραία πρόταση που μπορεί να ειπωθεί σήμερα σε έναν πολιτισμό που μας εκπαιδεύει από παιδιά να γίνουμε κάτι, να αποκτήσουμε κάτι και να αποδείξουμε κάτι, είναι τελικά η πιο απλή: Μη γίνεις τίποτα για να αξίζεις να ζήσεις. Ζήσε.

Αυτό μόνο.

Και ίσως, τελικά, αυτή να είναι και ολόκληρη η διαδρομή από το Τσελιγκάτο μέχρι το Ανθρώπινο Ρήγμα: Όχι να βάλουμε κι άλλα στη ζωή μας.

Να δούμε τι μπορούμε επιτέλους να βγάλουμε. logosrigmatos.org #ΛόγοςΡήγματος #ΑνθρώπινοΡήγμα #Τσελιγκάτο #Ρήγμα #Συνείδηση #Ελευθερία #ΑνθρώπινηΎπαρξη #ΦιλοσοφίαΖωής #Ζήσε #ΧωρίςΑνάγκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους