Θα το πω, κι ας μην πρέπει να το πω. Θα το πω μόνο για τη μνήμη του Γιώργου. Η κορυφή έχει πολλή μοναξιά. Κι αυτό το ξέρουν καλά οι άνθρωποι που έδωσαν όλη τους τη ζωή σε κάτι μεγαλύτερο από τους...
Θα το πω, κι ας μην πρέπει να το πω. Θα το πω μόνο για τη μνήμη του Γιώργου.
Η κορυφή έχει πολλή μοναξιά.
Κι αυτό το ξέρουν καλά οι άνθρωποι που έδωσαν όλη τους τη ζωή σε κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους.
Οι άνθρωποι που άφησαν στίγμα πολλές φορές δεν ανήκουν σε κανέναν.
Κι όμως, ίσως αυτοί να χρειάζονται την αγάπη περισσότερο απ’ όλους.
Νομίζετε ότι ο Γιώργος δεν ήθελε οικογένεια; Αγάπη; Έναν άνθρωπο δίπλα του; Ποιος άνθρωπος δεν τα θέλει αυτά; Καμιά φορά όμως η ζωή σού γράφει άλλον δρόμο.
Και όσο κι αν προσπαθείς να τον αλλάξεις, σε γυρίζει πάλι εκεί που είναι το ριζικό σου.
Εκεί που είναι αυτό που ήρθες να κάνεις. Τον Γιώργο τον γνώρισα νέο.
Και η οικογένειά του ήταν τα πάντα γι’ αυτόν.
Θυμάμαι τη Μαρία. «Τι θέλει η Μαρία;» Αυτό.
Θα γίνει. «Δημήτρη, θα πας μαζί;» Θα πάω.
Τι ήθελε η Βάσω; Τι ήθελε η μάνα; Τι ήθελε ο πατέρας; Ό,τι μπορούσε να κάνει γι’ αυτούς, το έκανε.
Δεν τους έλειπε τίποτα.
Και θέλω να πω κάτι ακόμη από αυτό που εγώ έζησα: ο Γιώργος που βλέπατε όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν ένας άλλος Γιώργος από εκείνον που γνώρισα τότε.
Ήταν ο ίδιος άνθρωπος.
Με τα χαρίσματά του, τις υπερβολές του, τα σκοτάδια του, τις αδυναμίες του.
Δεν γεννήθηκαν όλα αυτά χθες.
Γι’ αυτό και με πονάει τόσο πολύ η σκέψη πως κάποια στιγμή αισθάνθηκε ότι έχανε ακόμη και το τελευταίο του καταφύγιο: την οικογένειά του.
Δεν θέλω σήμερα να δικάσω κανέναν.
Ούτε να ανοίξω ιστορίες που ανήκουν στον Γιώργο και στους ανθρώπους του.
Θέλω μόνο να πω αυτό: Ξέρετε τι είναι να βρίσκεσαι μόνος στην κορυφή; Και ξέρετε τι είναι, όταν είσαι ήδη μόνος εκεί πάνω, να νιώσεις ότι δεν έχεις πια ούτε εκείνους που θεωρούσες δικούς σου; Αυτή είναι η πίκρα που κουβαλάω από χθες.
Και θέλω να ζητήσω κάτι από τον κόσμο του Τσελιγκάτου.
Αν δεν απαντάω, αν δεν κάνω like, αν δεν έχω σήμερα διάθεση να γελάσω και να κάνω αυτά που κάνουμε κάθε μέρα, συγχωρέστε με. Είμαι άνθρωπος κι εγώ.
Από χθες έρχονται μόνο μνήμες.
Εικόνες από τότε. Κουβέντες. Πρόσωπα. Στιγμές. Και κλαίω. Δώστε μου λίγο χρόνο να το διαχειριστώ. Καλό ταξίδι, Γιώργο.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους