Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Κι αφού Θεός που συγχωρεί εγώ δεν λέγομαι…να καίγεσαι όπως καίγομαι» είχε πει ο Μαζώ… Και κάπως έτσι παραδεχόμαστε μια πανανθρώπινη αλήθεια…πως, όταν πονάμε, δεν ζητάμε πάντοτε δικαιοσύνη.

Κάποιες φορές ζητάμε να πονέσει και ο άλλος.

Να αισθανθεί κάτι από τη φωτιά που άφησε μέσα μας.

Εκεί ακριβώς εμφανίζεται η σκιά μας.

Θυμάστε; το είχαμε πει σε ένα παλαιότερο άρθρο.

Η σκιά, στη γιουνγκιανή ψυχολογία, είναι όλα εκείνα τα κομμάτια μας που κρύψαμε επειδή δεν ταίριαζαν στην εικόνα του «καλού» ανθρώπου που θέλαμε να είμαστε.

Ο θυμός, η ζήλια, η εκδικητικότητα, η ανάγκη να υπερισχύσουμε, η κρυφή ικανοποίηση όταν εκείνος που μας πλήγωσε υποφέρει.Δεν είναι εύκολο να παραδεχτείς… «Ένα μέρος μου θέλει να καείς όπως κάηκα». Είναι ευκολότερο να ονομάσεις αυτό το συναίσθημα «δικαιοσύνη». Να του φορέσεις έναν ηθικό μανδύα και να προσποιηθείς ότι δεν υπάρχει σκοτάδι μέσα σου.

Όμως ότι αρνούμαστε δεν εξαφανίζεται, δρα μέσα από τις αντιδράσεις, τις σχέσεις και τις κρίσεις μας.

Μας κάνει να τιμωρούμε ανθρώπους για πληγές που δεν μας προκάλεσαν.

Να βλέπουμε στον άλλον όσα δεν αντέχουμε να συναντήσουμε μέσα μας.

Το να αποδεχτώ τη σκιά μου δεν σημαίνει να υπακούσω σε αυτήν, δεν σημαίνει να δικαιολογήσω την εκδίκηση, τη σκληρότητα ή την κακοποίηση.

Σημαίνει να έχω το θάρρος να πω..«Ναι ρε π@@@ μου , υπάρχει και αυτό μέσα μου.

Το βλέπω, το κατανοώ, αλλά δεν θα το αφήσω να αποφασίσει ποιος θα γίνω». Και ίσως εδώ να αποκτά άλλο βάθος το «αγαπάτε αλλήλους ». Δεν είναι μια γλυκανάλατη χαζοχαρούμενη εντολή να συμπαθούμε τους πάντες, να ανεχόμαστε τα πάντα ή να μην έχουμε όρια.

Είναι μία από τις δυσκολότερες ψυχικές και πνευματικές εργασίες…να βλέπω στον άλλον την ίδια πληγωμένη, αντιφατική ανθρώπινη φύση που υπάρχει και μέσα μου.

Πώς να συγχωρήσω την αδυναμία σου, αν μισώ τη δική μου; Πώς να δω πίσω από τον θυμό σου, αν έχω εξορίσει τον δικό μου; Πώς να αγαπήσω τον πλησίον μου, αν αποδέχομαι μέσα μου μόνο ότι θεωρώ φωτεινό; Δεν θεολογώ.

Σκέφτομαι μόνο πως, ίσως, η συγχώρεση δεν αρχίζει όταν παύει να πονά η πληγή, αρχίζει όταν αρνούμαι να μετατρέψω τον πόνο μου σε φωτιά για κάποιον άλλον.

Αν δεν συναντήσω τη δική μου σκιά, θα την καταδιώκω πάντοτε στους ανθρώπους απέναντί μου.

Και ίσως το «αγαπάτε αλλήλους » να αρχίζει ακριβώς εκεί…όταν μπορώ να κοιτάξω το σκοτάδι σου χωρίς να ξεχάσω το φως σου, επειδή έμαθα, επιτέλους, να κάνω το ίδιο και με εμένα. ΥΓ: Το «αγαπάτε αλλήλους » δεν σημαίνει «ανέχεστε αλλήλους μέχρι να σας γ@@@@@@ την ψυχή ». Η αγάπη χωρίς όρια δεν είναι πάντοτε αγάπη,,μερικές φορές είναι αυτοεγκατάλειψη.

Μπορώ να αναγνωρίσω την ανθρώπινη πλευρά σου, να μη σε μισήσω και, ταυτόχρονα, να μη σου επιτρέψω να με πληγώσεις ξανά. Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους