Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Δηλαδή το έδωσες σε ξένους;» φώναξε η αδελφή μου μέσα στο σαλόνι μου, τόσο δυνατά που πετάχτηκε η γάτα της γειτόνισσας από το περβάζι απέναντι.

Εγώ καθόμουν στον καναπέ με την κουβέρτα στα γόνατα.

Είχα γυρίσει πριν λίγες ώρες από τη χημειοθεραπεία.

Το στόμα μου είχε εκείνη τη μεταλλική γεύση, το κεφάλι μου βούιζε και το μόνο που ήθελα ήταν να κλείσω τα μάτια μου. «Δεν το έδωσα σε ξένους, Μαρία», της είπα χαμηλά. «Το άφησα σε παιδιά.» «Παιδιά που δεν ξέρεις! Και εμείς τι είμαστε;» Την κοίταξα.

Κρατούσε το κινητό της σφιχτά, σαν να περίμενε να της έρθει μήνυμα με οδηγίες για το πώς να με κάνει να αλλάξω γνώμη.

Πίσω της στεκόταν ο αδελφός μου, ο Δημήτρης.

Δεν μιλούσε.

Μόνο έσφιγγε το σαγόνι του και κοιτούσε το πάτωμα.

Τότε κατάλαβα ότι δεν είχαν έρθει να με δουν.

Είχαν έρθει να μετρήσουν πόσο κοντά ήμουν στο τέλος.

Είμαι στη δεύτερη χρονιά χημειοθεραπείας.

Ο καρκίνος μου δεν είναι από αυτούς που σου δίνουν εύκολες υποσχέσεις.

Οι γιατροί λένε πως η κατάσταση είναι σταθερή, και αυτή η λέξη έχει γίνει η πιο σημαντική λέξη της ζωής μου. Σταθερή.

Ούτε καλά ούτε άσχημα.

Απλώς μια μικρή ανάσα, μέχρι τον επόμενο έλεγχο.

Μένω μόνη σε ένα δυάρι στο Χαλάνδρι.

Το πήρα πριν από πολλά χρόνια με δάνειο, όταν ακόμα πίστευα πως η ζωή μου θα προχωρούσε σε μια ήσυχη ευθεία.

Δούλευα σε λογιστικό γραφείο, μάζευα κάθε ευρώ, δεν έκανα ταξίδια, δεν άλλαζα αυτοκίνητα, δεν έπαιρνα πράγματα με δόσεις αν δεν ήταν απολύτως απαραίτητα.

Το δάνειο έχει σχεδόν τελειώσει.

Κάθε μήνα που πληρώνω τη δόση, νιώθω ότι μου μένει λίγη αξιοπρέπεια ακόμα.

Ο άντρας μου, ο Στέλιος, έφυγε τέσσερα χρόνια πριν αρρωστήσω.

Δεν έγινε κάτι θεαματικό.

Δεν υπήρξε άλλη γυναίκα, τουλάχιστον όχι που να έμαθα.

Απλώς μια μέρα είπε ότι δεν αντέχει άλλο έναν γάμο όπου «έχουμε γίνει συγκάτοικοι». Πήρε τα πράγματά του και έφυγε σε ένα νοίκι στην Αγία Παρασκευή.

Από τότε μιλάμε μόνο για τυπικά θέματα.

Στις γιορτές στέλνει ένα μήνυμα.

Όταν έμαθε για την αρρώστια μου, έγραψε: «Περαστικά, να προσέχεις». Αυτό ήταν.

Δεν περίμενα τίποτα από εκείνον.

Από τα αδέλφια μου, όμως, περίμενα.

Λάθος μου ίσως.

Στην πρώτη χημειοθεραπεία με πήγε η κυρία Ελένη από τον τρίτο.

Μια γυναίκα εβδομήντα δύο χρονών, με αρθριτικά και με το δικό της σωρό προβλήματα.

Περίμενε μαζί μου έξι ώρες σε έναν διάδρομο νοσοκομείου, κρατώντας ένα ταπεράκι με κεφτεδάκια που δεν μπορούσα ούτε να μυρίσω. «Θα φας όταν γυρίσουμε, κορίτσι μου», μου είπε και μου χάιδεψε τον ώμο. Η Μαρία εκείνη τη μέρα μου έστειλε μήνυμα στις έντεκα το πρωί. «Να μου πεις, τελικά, το σπίτι είναι μόνο στο όνομά σου;» Νόμιζα ότι διάβασα λάθος.

Της απάντησα μετά από ώρες: «Ναι, Μαρία.

Μόνο στο δικό μου.» Έβαλε μια καρδούλα στο μήνυμα.

Ούτε “πώς πήγε;”, ούτε “πονάς;”. Μια καρδούλα. Ο Δημήτρης ήταν πιο ειλικρινής, τουλάχιστον.

Όταν του ζήτησα μία φορά να με συνοδεύσει για αξονική, μου είπε: «Δεν μπορώ να μπλέκω, έχω δουλειά και παιδιά.

Δεν είναι δικό μου πρόβλημα η περιποίηση.» Δεν τσακώθηκα.

Απλώς του είπα «εντάξει» και έκλεισα.

Μετά κάθισα στο σκοτεινό σπίτι και έκλαψα από θυμό, όχι από λύπη.

Γιατί δεν του ζήτησα να με περιποιείται.

Να είναι δίπλα μου για δύο ώρες ζήτησα.

Η παλιά μου συνάδελφος, η Κατερίνα, ήταν εκείνη που με πήγε τελικά.

Είχε πάρει άδεια από τη δουλειά της.

Μου έφερε καφέ χωρίς ζάχαρη, γιατί θυμόταν πως έτσι τον έπινα παλιά.

Αυτές οι μικρές μνήμες, όταν είσαι άρρωστος, σε διαλύουν. Η Μαρία άρχισε να έρχεται πιο συχνά όσο περνούσε ο καιρός.

Όχι πολύ συχνά, μη λέμε ψέματα.

Μία φορά τον μήνα, ίσως.

Καθόταν στην πολυθρόνα, χάζευε στο κινητό και ρωτούσε πράγματα που δεν είχαν καμία σχέση με εμένα. «Έχεις κάνει χαρτιά;» «Τι χαρτιά;» 🔗 Συνέχεια στα πρώτα σχόλια 👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους