Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το έγραψα χτες σε ένα στόρι, θα ήθελα όμως να το γράψω κι εδώ. Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν αυθεντικός.

Και εννοώ κάτι πολύ συγκεκριμένο: αυτό δεν έχει να κάνει με το ταλέντο, έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του ανθρώπου.

Αν δεν έχεις χαρακτήρα, σπανίως έχεις ταλέντο. Ο Μαζωνάκης, ένας δημοφιλής λαϊκός τραγουδιστής, κατέκτησε τον σεβασμό ακόμα και όσων δεν τον είχαν στα άμεσα ή συστηματικά ακούσματά τους.

Για αυτό ο Μαζωνάκης ήταν καλλιτέχνης.

Έχω φίλους, φίλες, παιδιά της γενιάς μου, είτε του κλασικού ρεπερτορίου, είτε και μεταλάδες ακόμα, που όταν έπεφταν πάνω σε τραγούδια του Μαζωνάκη, άκουγαν Μαζωνάκη και γούσταραν Μαζωνάκη.

Τι σπάνιο υλικό είναι αυτό; Ο άνθρωπος αυτός έγινε από μόνος του μια πίστα που, δυνητικά, τους χωρούσε όλους (και τους άνιωθους, κατεξοχήν, αυτό είναι το πιο φοβερό). Ο Μαζωνάκης σε έπειθε ακαριαία ότι δεν κάνει τουρισμό στο βίωμα. Ο Μαζωνάκης μπορούσε να φωτίσει ευθύβολα και ειλικρινά το δικό σου βίωμα και, αν δεν είχες, να σου χαρίσει κιόλας.

Εννοείται ότι το τραγούδι «Ώρες μικρές» (2019) είναι ένα από τα καλύτερα, ίσως το καλύτερο ζεϊμπέκικο που έχει γραφτεί και ερμηνευθεί στην Ελλάδα κατά τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα.

Οι στίχοι της Ελένης Γιαννατσούλια είναι άψογοι, αριστουργηματικοί. Λυπήθηκα με τον πρόωρο θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, καλό του ταξίδι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους