Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι αγαπημένοι μας συμπολίτες. Έχουν δικαίωμα ψήφου και είναι σίγουρα αρκετοί σε αριθμό.

Πέρα από αυτούς που νευρίαζαν όταν τους υπενθύμιζες ότι τα παιδιά τους είναι πρωτίστως δική τους ευθύνη και όχι ευθύνη των ξένων και πέρα από αυτούς που οργίζονται επειδή κάποιος φοράει ακουστικά ακύρωσης ήχου (σαν δεν ντρέπεται) αντί να καθίσει έκθετος σε πολύωρα ουρλιαχτά, έχουμε και τους φιδοφοβικούς που βλέπουν το φίδι σαν όργανο του Σατανά και ηδονίζονται διακηρύσσοντας περήφανα ότι το σκοτώνουν.

Ο ένας φοβήθηκε την αναφορά σε φιδόμορφο θεό.

Αν τον πετύχαινα ποτέ στον δρόμο θα του έβαζα σφραγίδα φιδιού στο δεξί χέρι μόνο και μόνο για να τον φρικάρω.

Χωρίς να τους γνωρίζεις, νιώθεις σίγουρος ότι αρκετοί από αυτούς περίμεναν στην ουρά για να μην πάρουν νέα ταυτότητα.

Και βέβαια, οι κατάρες τους είναι μεστές χριστιανικής αγάπης.

Η μία ήρθε στον τοίχο μου για να ευχηθεί να με φάει φίδι.

Άρρωστα άτομα.

Δεν ξέρω αν φταίει ο κορωνοϊός, η καραντίνα, η λευκή αδελφότητα της Τάκλα Μακάν, το κακό μάτι ή η κακούργα κοινωνία, αλλά διαρκώς επιβεβαιώνεται η παρατήρηση ότι ένα μεγάλο ποσοστό συμπολιτών μας έχει αποβλακωθεί τελείως, σε βαθμό μάλλον χωρίς επιστροφή.

Όχι μόνο νιώθουν ότι πρέπει να πουν τη γνώμη τους για το κάθε τι αλλά επιτίθενται με φανατισμό και κακία σε ξένους τοίχους προς άτομα που δεν γνωρίζουν και για ποστ που δεν τους αφορούν καν.

Δεν τους αρκεί να πουν ότι διαφωνούν (που κι αυτό δεν έχει νόημα να έρθεις να το κάνεις σε ξένους τοίχους που δεν σου απευθύνθηκαν). Θέλουν να βγάλουν κακία.

Να προσβάλλουν αγνώστους.

Άραγε νιώθουν ότι αποκτούν αξία έτσι; Πριν τα ΜΚΔ δεν θα τους έδινε σημασία κανείς γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι ικανοί να προσφέρουν κάτι αξιόλογο.

Νομίζω ότι έχουν και οι ίδιοι συναίσθηση του πόσο κατώτεροι είναι νοητικά και ο μόνος τρόπος να νιώσουν καλά με τον εαυτό τους είναι να υποβιβάσουν άλλους για να μεγαλώσει τεχνητά το μπόι τους (το πουλί τους βέβαια δεν γίνεται να μεγαλώσει έτσι οπότε και πάλι γκρινιάρηδες θα μείνουν). Η κακία και η βλακεία μερικών είναι ασύλληπτων διαστάσεων.

Ακόμη πιο ενοχλητικό το ότι δεν έχουν καν σοβαρά επιχειρήματα.

Έστω ότι μισείς τα φίδια (και κανείς δεν σου είπε να τα αγαπήσεις με το ζόρι). Μπορείς να πεις απλώς ότι είναι επικίνδυνα και τα φοβάσαι.

Ή δεν χρειάζεται να πεις και τίποτα αφού το ποστ δεν αφορά εσένα ούτε σε προσκάλεσε κάποιος για να πεις τη γνώμη σου.

Το να λες "πάρτα σπίτι σου" είναι εντελώς βλακώδες αφού τα φίδια δεν προορίζονται για σπίτι και ούτε τους είπε κανείς να τα πάρουν σπίτια τους.

Άτομα ανίκανα να κατανοήσουν ότι το γεγονός πως κάτι μπορεί να σκοτώσει, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το σκοτώσουμε, ιδίως όταν δεν μας επιτίθεται ή απειλεί.

Αν σκοτώναμε το κάθε πλάσμα που μπορεί να σκοτώσει ή που έχει σκοτώσει άνθρωπο στο παρελθόν, θα είχαμε ξεκληρίσει τον μισό φυσικό κόσμο.

Εξίσου ανίκανοι να καταλάβουν ότι η ηθική μας δεν πρέπει να έχει αισθητικά κριτήρια.

Το ότι κάτι μας φοβίζει ή το βρίσκουμε άσχημο, δεν σημαίνει ότι δεν έχει δικαίωμα να ζήσει.

Και στην τελική αν θες τόσο πολύ να αφαιρέσεις μια ζωή βρε μπούφο, τουλάχιστον μην παρουσιάζεις τον φόνο ως κατόρθωμα και ως ένδειξη ψυχικής υγείας, θαρρείς και αυτός που θέλει να αφαιρέσει ζωή είναι πιο υγιής από αυτόν που δεν θέλει να την αφαιρέσει και που αναλογίζεται την αξία της ακόμη και στα πιο μικρά πλάσματα.

Όπως αν δω ένα μικρό παιδάκι στον δρόμο, δεν θα πάω να το σκοτώσω, δεν μπορώ να πάω να σκοτώσω ένα μωρό φιδάκι, διότι στο τελευταίο βλέπω επίσης ένα μικρό παιδί που έχει δικαίωμα ζωής ακόμη κι αν ανήκει σε άλλο είδος.

Δεν μπορείς να το νιώσεις; Οκ. Αλλά μην παρουσιάζεις τον εαυτό σου και την επιλογή του φόνου σαν υπόδειγμα ψυχικής υγείας.

Φτάσαμε στο σημείο ο φονιάς να νιώθει ότι είναι πιο υγιής ψυχικά από τον μη φονιά.

Όπως λέω συχνά και στους ίδιους και όπως έγραψε και ο πιο σοφός Χριστιανός συγγραφέας του Μεσαίωνα: "ευτυχώς που υπάρχει ο θάνατος για να μην είναι το κακό (και το βλακώδες) αθάνατο". Το εντός παρένθεσης δική μου προσθήκη.

Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτούς.

Και ίσως δεν χρειάζεται.

Να τους αγαπήσουμε, δύσκολο.

Να τους εκτιμήσουμε, ακόμη πιο δύσκολο.

Να τους λυπηθούμε, αχρείαστο.Το μόνο που μένει είναι να τους διατηρούμε σαν κάποιου ειδους παράδειγμα προς αποφυγή που θα δείχνει σε τρίτους το πώς ΔΕΝ πρέπει να καταντήσουν.

Όταν κάποια στιγμή έρθει με το καλό η καθορισμένη ώρα να αφήσουν αυτόν τον μάταιο κόσμο, θα μειωθεί αμέσως και η κακία και η βλακεία στον κόσμο και θα έρθουν ίσως λίγο καλύτερες μέρες.

Δεν μπορώ ούτε θέλω να τους λυπηθώ.

Δεν έχει νόημα να λυπάσαι έναν κακό άνθρωπο.

Η φύση και η φυσική επιλογή θα κάνει μόνη της τη δουλειά της έτσι κι αλλιώς.

Στην τελική, πάντα υπάρχει μια σοβαρότερη πλευρά συνανθρώπων που αξίζει την προσοχή μας, ακόμη κι αν είναι μικρότερη σε αριθμό. Ας έχουμε εκείνη ως συμπολίτη μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους