Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κανείς δεν είναι δεδομένος. Και κανένας δεν παίρνει μαζί του τίποτα.

Φεύγουμε κάποια στιγμή από αυτή τη ζωή και πίσω μας μένουν όσα χτίσαμε μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις, τις πράξεις, την αγάπη και τον τρόπο με τον οποίο σταθήκαμε στους άλλους.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το σημαντικότερο: να προσέχουμε την υγεία μας, να αγαπάμε και να μη φοβόμαστε να κάνουμε όσα σκεφτόμαστε και νιώθουμε.

Να πιούμε έναν καφέ με τους φίλους μας.

Να κάνουμε εκείνη την ερωτική εξομολόγηση που αναβάλλουμε.

Να πραγματοποιήσουμε ένα ταξίδι.

Να δώσουμε μια αγκαλιά εκεί που το αισθανόμαστε.

Να πούμε ένα «συγγνώμη» εκεί όπου πληγώσαμε έναν άνθρωπο.

Και, ταυτόχρονα, να υπερασπιζόμαστε τις θέσεις, τις αξίες και την αξιοπρέπειά μας.

Γιατί ό,τι μας πληγώνει δεν πρέπει να έχει μόνιμη θέση στη ζωή μας.

Ναι, να συγχωρούμε.

Αλλά όχι να ανεχόμαστε συμπεριφορές και πρακτικές που μας υποτιμούν, μας διαλύουν και μας στερούν την ηρεμία μας.

Το να μένεις εκεί που πονάς δεν είναι πάντα αγάπη.

Μπορεί να είναι απλώς ανοχή.

Κυκλοφορούν άνθρωποι ανάμεσά μας που δέχονται καθημερινά τα χτυπήματα της ζωής και δεν έχουν έναν άνθρωπο να μιλήσουν.

Άνθρωποι που, επειδή έτσι τα έφερε η ζωή, παραμένουν εγκλωβισμένοι σε τοξικές καταστάσεις, επειδή η οικονομική ανασφάλεια δεν τους επιτρέπει να φύγουν.

Και υπάρχουν άνθρωποι που, ενώ κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή, συνεχίζουν να ζουν με τα τραύματα της παιδικής τους ηλικίας.

Κρατούν ακόμη δίπλα τους ανθρώπους που τους πλήγωσαν, επειδή η χειριστική συμπεριφορά πολλές φορές παρουσιάζεται ως αγάπη, ενδιαφέρον ή «οικογένεια». Κι ύστερα είναι η κοινωνία μας.

Μια κοινωνία γεμάτη υποκρισία, αδιακρισία και επιλεκτική παρατηρητικότητα.

Αν συμβεί ένα έγκλημα, ξαφνικά κανείς δεν ξέρει τίποτα.

Μιλάμε για τα ναρκωτικά, ενώ ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας γνωρίζει ή έχει αγγίξει αυτή την πραγματικότητα.

Μιλάμε για την ψυχική υγεία, ενώ πολλοί άνθρωποι γύρω μας παλεύουν σιωπηλά και κάποιοι από αυτούς ούτε καν αναγνωρίζουν τι τους συμβαίνει.

Κι όμως, είναι έτοιμοι να κρίνουν τους άλλους.

Μιλάμε για τη διαφορετικότητα και τη σεξουαλικότητα, ενώ άνθρωποι που κρύβουν πλευρές της δικής τους ζωής πίσω από κλειστές πόρτες αισθάνονται την ανάγκη να καταδικάσουν τη ζωή των άλλων.

Ίσως γιατί είναι πιο εύκολο να κοιτάζουμε τον άλλον παρά τον εαυτό μας.

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, πέρα από τη συγκίνηση και την απώλεια ενός ανθρώπου που σημάδεψε με τη φωνή και τα τραγούδια του πολλές γενιές, ας γίνει μια αφορμή να σκεφτούμε λίγο διαφορετικά.

Να σταματήσουμε να θεωρούμε τους ανθρώπους δεδομένους.

Να μην περιμένουμε πάντα «αύριο» για να πούμε αυτό που αισθανόμαστε.

Να μη θεωρούμε ότι γνωρίζουμε τι πραγματικά συμβαίνει στη ζωή του άλλου.

Να μάθουμε να ακούμε πριν κρίνουμε.

Γιατί πίσω από ένα χαμόγελο μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που παλεύει.

Και πίσω από την επιτυχία μπορεί να κρύβονται πληγές που κανείς δεν βλέπει.

Ζούμε σε μια εποχή όπου, πολλές φορές, ο καλός πηγαίνει στον ψυχολόγο για να αντέξει τον κακό.

Και ίσως το μεγαλύτερο μάθημα είναι αυτό: Να ζούμε όσο είμαστε εδώ.

Να αγαπάμε όσο προλαβαίνουμε.

Να λέμε αυτά που νιώθουμε.

Να φεύγουμε από εκεί που μας καταστρέφουν.

Να συγχωρούμε, χωρίς να ξεχνάμε την αξία μας.

Και να αφήνουμε πίσω μας ανθρώπους που θα μπορούν να πουν: «Πέρασε από τη ζωή μας και την έκανε λίγο καλύτερη».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους