Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα μπουζουκοτράγουδα δεν ήταν ποτέ στις επιλογές μου. Εκτός από εκείνες τις φορές που ένιωσα πως υπήρχε μια μικρή ή μεγάλη αλήθεια πίσω από το τραγούδι και τον ερμηνευτή του.

Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές αυτό το έζησα με τραγούδια του Γιώργου Μαζωνάκη και αυτό του το μετράω.

Πιστεύω πως όλοι μας, έχουμε τραγουδήσει μαζί του μερικούς στίχους τραγουδιών του.

Πιστεύω πως δεν υπάρχει κανείς που να μη γνωρίζει και να μη του αρέσει έστω ένα από τα τραγούδια που έχει πει.

Δεν είναι καν ο χαρακτηριστικός εκφραστής των μπουζουκιών και εκείνης της αισθητικής.

Ποτε δεν έγινε και γι’ αυτό τον αγάπησαν πολλοί.

Θυμάμαι ακόμα και έχω μιλήσει πολλές φορές εγώ για το καλύτερο για μένα τραγούδι του και το πώς το άκουσα πρώτη φορα.

Μια εικόνα που έμεινε για πάντα στο μυαλό μου όπως λίγες.

Γυρνώντας βάρδια στα φυλάκια, παίζει στην τηλεόραση το «Ένα κενό» στις 2 το βράδυ και συγκλονίζομαι με τη μουσική του, τους στίχους και την πιο μεστή ερμηνεία του Μαζω μέχρι τότε ίσως.

Ενα σκοτεινό κλιπ, ένα τέμπο που δεν σε άφηνε να ξεφύγεις και ένας καλλιτέχνης που μόλις είχε αρχίσει να δείχνει ακριβώς τι ήθελε να κάνει τα επόμενα χρόνια στην ελληνική δισκογραφία.

Η επόμενη μέρα με βρίσκει με το «Κενό» κολλημένο στο μυαλό μου.

Εκεί τον θαύμασα πρώτη φορά.

Ήρθαν μετά κι άλλες… Ήταν φαινόμενο και αφήνει ενα άλλο, δικό του κενό αυτή τη φορά.

Αναζητώντας τη δική του μάλλον ευτυχία, ντύνει και πάλι τις ζωές μας με ένα θλιμμένο σαουντρακ. Θα λείπει!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους