Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από χθες έχω ένα σφίξιμο στο στήθος… Ο Μαζωνάκης ήταν τα νιάτα μας. «Ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου…» «Δεν ξέρω αύριο πού θα ’μαι, αν σε ξεχάσω, αν σε θυμάμαι…» Τα τελευταία πέντε χρόνια μέναμε δίπλα δίπλα μεσοτοιχία, μέχρι τον Απρίλιο που μετακόμισα.

Ένας ευγενικός άνθρωπος, που ακόμη κι αν δεν τον γνώριζες πραγματικά, έβλεπες έναν πόνο στα μάτια του.

Είχαμε συναντηθεί τυχαία κάποιες φορές και είχαμε ανταλλάξει απλώς μια καλησπέρα.

Θυμάμαι κάποια πρωινά, αξημέρωτα, που έφευγα για δουλειά μέσα στη βροχή και τον έβλεπα με μια κίτρινη φωσφοριζέ νιτσεράδα να βγάζει τον σκύλο του βόλτα.

Τον τελευταίο καιρό, μέσα σε όλα τα δύσκολα, έφερνε τη μπάντα του στο σπίτι και έκαναν πρόβες.

Τι ωραία τραγούδια… κάθε είδους.

Καθόμουν στο μπαλκόνι κάποια απογεύματα Κυριακής και τους άκουγα.

Κι όταν καλοκαίριαζε, όσο ήμουν ακόμη στην Αθήνα, άκουγα τα γέλια του και εκείνη τη χαρακτηριστική φωνή του από την πισίνα.

Αυτό το παιδί, γιατί παιδί νομίζω πως έμεινε κάπου μέσα του, κατάφερε να γίνει αποδεκτός και να κερδίσει τον σεβασμό ανθρώπων πολύ διαφορετικών μεταξύ τους, ακόμη και σε εκείνες τις σκληροπυρηνικές γειτονιές όπου μεγάλωσε, με τα βαριά πατροπαράδοτα πρότυπα.

Τα πάθη του μεγάλα.

Δεν το λέω επικριτικά.

Ο καθένας μας παλεύει με τους δαίμονές του όπως μπορεί, όπως αντέχει και, πολλές φορές, όπως βρίσκει λίγη ανακούφιση.

Μετά τον θάνατο της Σοφίας μου, θλίβομαι ακόμη περισσότερο όταν φεύγουν τόσο νέοι άνθρωποι.

Τόσο άδικα.

Τον τελευταίο χρόνο ζορίστηκε πολύ.

Με όλα εκείνα που λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε.

Και τώρα τι; Ας μείνουν οι «τεθλιμμένοι» συγγενείς με ό,τι άφησε πίσω του και, φυσικά, με τα δικαιώματα… Κι εκείνος ας πετάξει.

Ας ελευθερωθεί.

Ας ξεκουραστεί επιτέλους η ψυχή του από όλα τα βάρη που κουβαλούσε.

Μεγάλη στεναχώρια.

Παράξενα μεγάλη.

Σαν να έχασα έναν άνθρωπο πολύ πιο κοντινό μου απ’ όσο πραγματικά ήταν.

Ίσως γιατί για χρόνια ήταν εκεί, πίσω από έναν τοίχο.

Μια φωνή, ένα γέλιο, μια μουσική από το διπλανό σπίτι.

Και ίσως γιατί κάποιοι άνθρωποι, χωρίς ποτέ να γίνουν φίλοι μας, γίνονται τελικά κομμάτι των συναισθημάτων μας. #Μαζω

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους