Αγαπώ τις κουλτούρες. Τι μπορείς να κάνεις με αυτές. Είμαστε κοινωνικά όντα, κι ακόμα κι όσοι νιώθουν ότι δε χωρούν εύκολα κάπου για οιονδήποτε λόγο, η κουλτούρα είναι η διαφυγή τους. Η κουλτούρα...
Αγαπώ τις κουλτούρες. Τι μπορείς να κάνεις με αυτές. Είμαστε κοινωνικά όντα, κι ακόμα κι όσοι νιώθουν ότι δε χωρούν εύκολα κάπου για οιονδήποτε λόγο, η κουλτούρα είναι η διαφυγή τους.
Η κουλτούρα δύναται πάντα να είναι η γέφυρα κάθε αποσυνάγωγου με το κοινωνικό του.
Και για εμένα δεν είναι απλά ένα πράγμα με το οποίο ερμηνεύουμε και κατανοούμε τον κοινωνικό μας κόσμο, αλλά κάτι με τον οποίο τον φτιάχνουμε. Ο Μαζωνάκης πιθανότατα ήταν το πιο ισχυρό σύμβολο της καλά καταγεγραμμένης κουλτουραλικής συμμαχίας Gen X - Millennials.
Κι εντούτοις, κάτι βαθύτερο διαπερνά την κάθε κουλτούρα.
Το α-συμβολικό.
Μια μεσαία χώρα μεταξύ του καθαρά σωματικού και του καθαρά γλωσσικού.
Ο χρόνος και ο χώρος που αυτά συναντιούνται και ξανασυναντιούνται.
Σε αυτή τη μέση, κάπως η δική μου γενιά ένιωσε φευγαλέα ότι ο Μαζωνάκης κάνει ένα διάνυσμα που σε πραγματικό χρόνο "γνωρίζεις" έντονα χωρίς να το ξέρεις, ότι και ταξικά, και κουλτουραλικά, κλείνει με κάθε βήμα.
Νομίζω ότι αυτό συνέβαινε γιατί κάπως το γνώριζε κι ο ίδιος.
Κι αυτό συμβολοποιήθηκε εδώ.
Κι εντούτοις, ενίοτε, είναι καλό να φεύγεις, να προδίδεις κάποιες επιθυμίες - έξεις.
Από ένα σπίτι, από μια οικογένεια, από φίλους, από ανθρώπους που αληθινά σε αγαπούν.
Αλλά που η αγάπη αυτή δεν μπορεί να ευσταθήσει.
Η γειτονιά σου πάντα μένει ανέπαφη στο τέλος.
Είναι ίσως η τεκτονική εκδοχή ενός καθαρού λόγου χωρίς ψυχοπολιτικές αστάθειες.
Αν αποκτά κάποιο νόημα, τελικά, η έκφραση, το αποκτά τώρα.
Τώρα, δικαιούνται, πράγματι, τα millennials να γκρεμίσουν το διαδίκτυο.
Μέσα τους ξέρουν "γιατί". Κι όταν φεύγεις γυρνάς. Ας γυρίσουμε φεύγοντας. Η Gen X μάς το δίδαξε αυτό, και την αγαπάμε.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους