Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Θα είμαι πάντα εδώ για σένα» "Συγκρατήσου Σώμα" απόσπασμα από το βιβλίο... Πόσες, μα πόσες φορές δεν ακούσαμε αυτή τη φράση και την κρατήσαμε μέσα μας σαν υπόσχεση.

Σαν μια μικρή καταφυγή για τις δύσκολες στιγμές.

Με το πέρασμα του χρόνου, μέσα στην απόλυτη σιωπή, ανακαλύπτεις πως οι άνθρωποι δεν μένουν πάντα εκεί όπου τους τοποθέτησε το συναίσθημα σου.

Τότε φτάνει η στιγμή που κοιτάζεις πίσω και βλέπεις πως ο άνθρωπος που σου υποσχόταν πως «θα είμαι πάντα εδώ για σένα», είχε ήδη τραβήξει άλλον δρόμο τη στιγμή που ήδη το υποσχόταν.

Τότε αισθάνεσαι πως δεν πονάει μόνο η απουσία ως έννοια.

Πονάει η σιωπή, η ψυχική μοναξιά που αφήνει πίσω της, αλλά περισσότερο απ’ όλα πονάει η αποκάρδιωση, η διάψευση μιας προσδοκίας που κάποτε έμοιαζε βέβαιη.

Πονάει η απογοήτευση από έναν άνθρωπο που πίστεψες -και πάνω απ’ όλα-, το ψέμα όταν παρουσίασε με πειθώ και πρόσωπο ενδιαφέροντος.

Έτσι καταλήγεις πως το πιο οδυνηρό δεν είναι πάντα αυτό που σου είπαν ψεύτικα, αλλά αυτό που προσπάθησαν να σε κάνουν να πιστέψεις πως είναι αληθινό.

Εκεί είναι που η απουσία αποκτά μεγάλο βάρος.

Γιατί δεν λείπει απλά μόνο ένας άνθρωπος, λείπει η αλήθεια που νόμιζαν πως υπήρχε ανάμεσά τους.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα έχουν έναν παράξενο τρόπο να μικραίνουν ολόκληρη την προηγούμενη πορεία.

Όχι επειδή όσα έζησες ήταν ψεύτικα, αλλά επειδή ξαφνικά αναγκάζεσαι να ξαναδιαβάσεις το παρελθόν με τα μάτια του παρόντος.

Και γεννιέται μέσα σου ένα δύσκολο ερώτημα: Με ποιον μιλούσα τότε; Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος που μοιράστηκα, που εμπιστεύτηκα; Ο άνθρωπος που γνώρισα ή ο άνθρωπος που έπλασε το μυαλό μου και με έκανε να πιστεύω πως ήταν αληθινός; Όταν υπάρχει αγάπη το μυαλό δυσκολεύεται να δεχτεί αυτή τη διαφορά, γιατί δεν γνωρίζουμε μόνο επιφανειακά τον άλλον, αλλά βαθύτερα.

Δημιουργούμε μια εσωτερική εκδοχή του την οποία οικειοποιούμαστε αφομοιώνοντας δικές του συνήθειες και τρόπους συμπεριφοράς προσφέροντας ταυτόχρονα ιδιότητες σεβασμού, εμπιστοσύνης, αξιοπρέπειας, με συνέπεια, βάθος και διάρκεια.

Κι όταν ο ένας απομακρύνεται, δεν χάνεται μόνο ο άνθρωπος.

Καταρρέει ολοσχερώς η εικόνα που είχαμε χτίσει γι’ αυτόν.

Γι’ αυτό μερικές αποχωρήσεις επιβεβαιώνουν τον θάνατο μιας πεποίθησης.

Κι όμως, μέσα σ’ αυτή την απογοήτευση υπάρχει κάτι πολύτιμο.

Είναι η στιγμή που παύεις να δικαιολογείς τις κάκιστες συμπεριφορές.

Σταματάς πια να ψάχνεις μέσα στις λέξεις και στις δικαιολογίες, τι πραγματικά εννοούσε.

Γιατί άλλαξε; Γιατί απομακρύνθηκε; Γιατί έπαψε να μοιράζεται μαζί σου την καθημερινότητά του, τις επιθυμίες, τα σχέδια και τους στόχους του; Ποιος έφταιξε; Τι θα μπορούσες να είχες κάνει διαφορετικά; Κι ακόμη, αν θα επιστρέψει; Κάποια στιγμή κουράζεσαι να αναζητάς απαντήσεις εκεί που δεν υπάρχει πλέον ειλικρίνεια.

Τότε ξεκαθαρίζει το τοπίο κι αρχίζεις να βλέπεις καθαρά.

Αντιλαμβάνεσαι πόσο σαθρό ήταν το οικοδόμημα που πίστευες πως ήταν ακλόνητο.

Πόσο εύκολα κατέρρευσαν οι βεβαιότητες πάνω στις οποίες είχες στηρίξει ένα κομμάτι της ψυχής σου.

Κι όμως, μέσα από τη σαθρότητά του ξεπροβάλλει κάτι που δεν μπορούσες να δεις όσο ήσουν ακόμη μέσα στη σχέση.

Την αλήθεια! Μια αλήθεια που όσο κι αν πονάει, έχει μια παράξενη διαύγεια.

Μία καθαρότητα που δεν μοιάζει με καμία άλλη.

Δεν χρειάζεται εξηγήσεις, δεν ζητά δικαιολογίες, δεν περιμένει υποσχέσεις.

Σου δείχνει απλώς αυτό που είναι.

Και τότε καταλαβαίνεις πως μερικές φορές η μεγαλύτερη απώλεια δεν είναι ότι έφυγε ένας άνθρωπος από τη ζωή σου, αλλά ότι άργησες να δεις ποιος πραγματικά ήταν.

Τότε νιώθεις πως η αξία όσων ένιωσες δεν ακυρώνεται επειδή ο άλλος δεν μπόρεσε να διατηρήσει.

Το ότι κάποιος δεν στάθηκε στο ύψος όσων σου υποσχέθηκε, δεν σημαίνει πως εσύ ένιωσες λάθος.

Ίσως απλώς έδωσες κάτι μεγάλο σε έναν άνθρωπο που ούτε μπορούσε να το δεχτεί, αλλά ούτε και να το ανταποδώσει.

Ίσως γιατί έχει μια ζωή μαθημένη σε επανάληψη των ίδιων συμπεριφορών που γνώρισε από παιδί.

Μεταπηδήσεις από άνθρωπο σε άνθρωπο δίχως βαθύτερο νόημα.

Αυτή η προδοτική συμπεριφορά είναι μια δύσκολη εμπειρία που μπορεί να γνωρίσει κάποιος μέσα σε μία σχέση καθώς οι αλήθειες των συναισθημάτων δεν μετριούνται από τη διάρκειά τους, αλλά από το πόσο αληθινές ήταν τις στιγμές που εκφράζονταν.

Γι’ αυτό μην πληγώνεις τον εαυτό σου για όσα ένιωσες.

Για όσα πρόσφερες.

Για όσα υπέμενες.

Για όσα μοιράστηκες.

Για όσα χάρηκες.

Μην τα μικραίνεις επειδή κάποιος άλλος τα ξεπέρασε.

Κράτησέ τα όπως ήταν. Μεγάλα. Αληθινά.

Δικά σου.

Και κατόπιν προχώρα.

Όχι επειδή έπαψες να αγαπάς.

Αλλά γιατί έμαθες, αν αξίζει να πιστεύεις εκείνον που σου λέει: «θα είμαι πάντα εδώ για σένα» ενώ ήδη απουσιάζει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους