Κινάνε, λέει, τα σχολεία… Δε ξέρω τι κρύβεται μεσ’ στις σκέψεις των δασκάλων, δεν ξέρω τι ονειρεύονται οι γονείς, δεν ξέρω τι πάει ν’ ανθίσεις στις καρδούλες των μαθητών• προσπαθώ να μαντέψω, να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προσπαθώ μα τι τ’ όφελος, αφού άλλοι διαφεντεύουν.

Μα ήθελα να πω, όπως και να 'χει, χρεία να βλέπουν οι δάσκαλοι τα μάτια των παιδιών, πα να πει να μάθουν οι δάσκαλοι να διαβάζουν τα μάτια των παιδιών, ότι βαθειά σ’ αυτά τα βλέμματα μιλούν οι καρδιές τους.

Ότι άμα δε μάθουν οι δάσκαλοι απ’ τα μάτια των παιδιών, δε θα καταφέρουν να δασκαλέψουν…. Μα προτιμότερο όμως να δώσω δυο εικόνες παλιότερες Μια εικόνα απ’ την πρώτη μέρα του μαθητή Νίκου Καζαντζάκη στο σχολείο Με τα μαγικά πάντα μάτια, με το πολύβουο, γεμάτο μέλι και μέλισσες μυαλό, μ’ ένα κόκκινο μάλλινο σκούφο στο κεφάλι και τσαρουχάκια με κόκκινες φούντες στα πόδια, ένα πρωί κίνησα, μισό χαρούμενος, μισό αλαφιασμένος, και με κρατούσε ο πατέρας μου από το χέρι.

Η μητέρα μου είχε δώσει ένα κλωνί βασιλικό, να τον μυρίζουμαι, λέει, να παίρνω κουράγιο, και μου κρέμασε το χρυσό σταυρουλάκι της βάφτισής μου στο λαιμό. «Με την ευκή του Θεού και με την ευκή μου…» μουρμούρισε και με κοίταξε με καμάρι.

Ήμουν σαν ένα μικρό καταστολισμένο σφαγάρι κι ένιωθα μέσα μου περφάνια και φόβο• μα το χέρι μου ήταν σφηνωμένο βαθιά μέσα στη φούχτα του πατέρα μου κι αντρειεύουμουν.

Πηγαίναμε, πηγαίναμε, περάσαμε τα στενά σοκάκια, φτάσαμε στην εκκλησιά του Αϊ-Μηνά, στρίψαμε, μπήκαμε σ’ ένα παλιό χτίρι, με μια φαρδιά αυλή, με τέσσερις μεγάλες κάμαρες στις γωνιές κι ένα κατασκονισμένο πλατάνι στη μέση.

Κοντοστάθηκα, δείλιασα• το χέρι μου άρχισε να τρέμει μέσα στη μεγάλη ζεστή φούχτα.

Ο πατέρας μου έσκυψε, άγγιξε τα μαλλιά μου, με χάδεψε• τινάχτηκα• ποτέ δε θυμόμουν να μ’ έχει χαδέψει• σήκωσα τα μάτια και τον κοίταξα τρομαγμένος.

Είδε πως τρόμαξα, τράβηξε πίσω το χέρι του: «Εδώ θα μάθεις γράμματα, να γίνεις άνθρωπος• κάμε το σταυρό σου». Ο δάσκαλος πρόβαλε στο κατώφλι• κρατούσε μια μακριά βίτσα και μου φάνηκε άγριος, με μεγάλα δόντια, και κάρφωσα τα μάτια μου στην κορφή του κεφαλιού του να δω αν έχει κέρατα• μα δεν είδα, γιατί φορούσε καπέλο. «Ετούτος είναι ο γιος μου», του ’πε ο πατέρας μου.

Ξέμπλεξε το χέρι μου από τη φούχτα του και με παράδωκε στο δάσκαλο. «Το κρέας δικό σου, του ’πε, τα κόκαλα δικά μου• μην τον λυπάσαι, δέρνε τον, κάμε τον άνθρωπο». «Έγνοια σου, καπετάν Μιχάλη• έχω εδώ το εργαλείο που κάνει τους ανθρώπους», είπε ο δάσκαλος κι έδειξε τη βίτσα.

………………………………………………………………………………………… Κι ένα απόσπασμα απ’ τη νουβέλα του Ιωάννη Κονδυλάκη «Όταν ήμουν δάσκαλος» Τα μαθήματα ήρχισαν με μίαν προσλαλιάν προς τους μαθητάς, εις την οποίαν είπα τα εξής περίπου: «Δεν είμαι από τους δασκάλους τους οποίους εγνωρίσατε μέχρι τούδε.

Θέλω να γίνω φίλος σας και όχι τύραννος, να σας φανώ ωφέλιμος και όχι να σας κάμω δειλούς και ταπεινούς• να με σέβεσθε και να με αγαπάτε και όχι να με τρέμετε.

Μερικοί από σας άλλως τε κοντεύει να έχετε την ηλικίαν μου.

Έως χθες ήμουν και εγώ μαθητής και δεν επιθυμώ να με μισήσετε, όπως εμίσησα εγώ μερικούς από τους δασκάλους μου.

Δεν θ' απαιτώ να μαθαίνετε μεγάλα πράγματα, τα οποία να μη σας αφήνουν καιρόν να παίζετε, ως απαιτεί η ηλικία σας.

Αλλά τα ολίγα αυτά εννοώ να τα μαθαίνετε καλά.

Φρονώ ότι με το γλυκύ θα κάμωμεν καλύτερα την εργασίαν μας, ενώ οι άλλοι δασκάλοι νομίζουν απαραίτητον το ξύλον και τας ύβρεις.

Σας παρακαλώ, μη με αναγκάσετε να πιστεύσω ότι έχω άδικον και ότι έχουν δίκαιον οι άλλοι δασκάλοι». Οι μαθηταί μου ήκουσαν τους λόγους μου με έκπληξιν, ήτις επί τέλους μετεβλήθη εις ακτινοβόλημα χαράς. — Λοιπόν είσθε σύμφωνοι; τους ηρώτησα. — Σύμφωνοι, απήντησαν. Και ετήρησαν την υπόσχεσίν των, όπως ετήρησα και εγώ την ιδικήν μου.

………………………………………………………………………………………...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους