Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάτι τέτοιες άγριες ώρες, θρηνώ τους ανθρώπους που απηύθυναν στον αληθινό και εικονικό τους περίγυρο έκκληση για βοήθεια, κι έλαβαν μόνο χτυπήματα στην πλάτη και φρούδες υποσχέσεις.

Όταν φέρνω στον νου τους ανθρώπους που φώναξαν βοήθεια την οποία εγώ, την δυσκολη ώρα εκείνη, δεν κατάφερα να ακούσω, αισθάνομαι να με κατατρώει μια άγρια ντροπή.

Να με κατατρύχει ένα αίσθημα θανάσιμης αμαρτίας, πάει να πει, τέλειας υπαρξιακής αποτυχίας.

Γιατί ύστερα εκείνοι "χάθηκαν σαν τους ναυαγούς", όπως λέει ο ποιητής.

Δεν θα μου το συγχωρέσω, νομίζω, ποτέ.

Οι ερινύες αυτές θα με καταδιώκουν για πάντα.

Γιατί σε τούτο τον εφιαλτικό πλέον τόπο, τόπο μαρτυρίου για όσους δεν είναι τσιράκια της μαφίας που μας κυβερνάει (ή για όσους δεν έχει στερέψει ακόμα η τύχη τους) η κραυγές για βοήθεια είναι μετρημένες. Ο Θεός να μας συγχωρέσει

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους