ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ, ΛΕΝΕ ΚΑΠΟΙΟΙ... Και πολλοί πεισσότεροι δεν διστάζουν να πλαγιάσουν με το διάολο και με το δίκτορα Φάουστο σ' όλες τις κλίνες των ωραίων εμπαιγμάτων, συμβιώνοντας...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το όραμα του θανάτου σαν κόσμου και του κόσμου σαν θανάτου.

Μόνο η στιγμή που ζούμε υπάρχει γι' αυτούς.

Κι αυτή σαν κάτι φευγαλέο.

Μόνο το χρόνο που ρέει μέσα μας αισθανόμαστε, υποστηρίζουν επίμονα.

Μόνο την οικονομική αξία υπηρετούν, όχι την ύψιστη ζώσα αξία 'Ανθρωπος.

Η οικονομική αξία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσον εξυπηρέτησης του ανθρώπου.

Άνω των 2,5 δισεκατομμυρίων ψυχών υποσιτίζονται και πεινούν.

Και ζουν ως "οι σκώληκες συρόμενες επί του φλοιού της γης". Οι αντιθέσεις πολλές.

Αφθονία από τη μια μεριά και δυστυχία, λιμοκτονια από την άλλη.

Ο άφρων πλούσιος και ο πένης Λάζαρος, ενώπιος ενωπίω. Ο Κροίσος και ο Σόλων, πάντα στην επικαιρότητα.

Και η κρίση στην οικονομική αξία έχει βαθύτερα στις άλλες αξίες τις ρίζες της, από την αισθητική ως και στη θρησκευτική.

Οι δε συνέπειές της προξενούν αλυσιδωτές δονήσεις και σεισμούς στις κοινωνίες στον κόσμο των λοιπών αξιών.

Γιατί ο άνθρωπος συνήθως συναπαντά την απουσία του στην αποκτήνωση και τη γέννησή του στο θάνατο της πλαστότητας.

Κι αυτή η στάση του ανθρώπου, στάση τόσο ελλείπουσα, τον οδηγεί όχι απλώς στο βάθρο της ματαιοδοξίας και της απληστίας σ' όλες τις εκφράσεις τους, αλλά στο σταυρό της οδύνης.

Όπως σημασία έχει η ικανότητα του ανθρώπου να γεύεται το κακό, αλλά και να μαθαίνει ενδόμυχα πως να το αντιμετωπίζει, ολοκληρώνοντας τη δική του οντότητα και διπλή φύση, αγαθός και κακός, με τη βιβλική τους έννοια.

Και καθώς η γνωστική και πάσχουσα συνείδηση αφανίζεται διαπορούσα, ο άνθρωπος με τη στάση του, στάση απελπισμένης συνείδησης, ξεκινάει από την ανάγκη να διεκδικεί το πρόσωπό του κάθε στιγμή.

Το πρόσωπό του όμως μονάχα κάποιες στιγμές είναι δικό του.

Έχει να κάνει με τη Στιγμή που σχετίζεται με την ανάληψη της ευθύνης μας ως στιγμής γενέσεώς μας.

Μπροστά σ' ένα σύμπαν που η άγνοια και η αγωνία μας το θέλουν κόσμο, μια "ενημερωμένη" συνείδηση επιχειρεί να βρει τον μυστικό υπαρξιακό πυρήνα, το σημείο του ανθρώπου.

Αυτός ο κύκλος θανάτου και γέννησης που μας περιέχει, ενώ φαίνεται αντιθετικός, είναι ωστόσο κύκλος, είναι ένα τι, απειλή και ζωοδότης του ανθρώπου ταυτόχρονα.

Οι τρόμοι μας είναι μέρος της διαδικασίας που μας υπερβαίνει από την άποψη του σύμπαντος, που υποτάσσεται από την άποψη της ευθύνης.

Είναι ζήτημα χρονικού μέτρου.

Η έκφραση των παραπάνω σκέψεων, η συμμετοχή μας σε μια συμπαντική προβληματική, συγκρούεται εξ' αντικεμένου με την απτή πραγματικότητα, με την ενέργεια και τον παρόντα χρόνο.

Με τί να ασχοληθεί, άλλωστε, η γραφίδα τούτη σήμερα; Με τη συμμετοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Διάσκεψη Κορυφής για το Διάστημα στο Παρίσι (όλα τα είχε η μαριορή, ο φερετζές της έλειπε...) ή με τον ιδιότυπο (υποτίθεται χιουμουριστικό) διαδικτυακό διάλογο που είχε ο πρωθυπουργός με την "influencer" Ιωάννα Τούνη; Να ασχοληθεί η γραφίδα τούτη με τα αθροίσματα μωρίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, μεταφράζοντας με μηδενιστική ξεγνοιασιά τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η κοινωνία και η χώρα; Με την αισθητική που αναδεικνύεται μέσα από τη σύζευξη της κοινωνικής αγωνίας και φοβίας, της πολιτικής ανικανότητας και βλακείας, του ρεαλισμού του παρόντος και της πεισιθάνατης προοπτικής; Η γραφίδα τούτη το κάνει επίμονα κάθε μέρα.

Όμως, δεν περιορίζεται σε μια πρωτογενή καταχώρηση των δεδομένων της αίσθησης. Και, οπωσδήποτε, η πραγματικότητα πρέπει να υποβάλλεται στην επεξεργασία ενός δευτερογενούς συστήματος σήμανσης...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους