Tο 2010 ο αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Nicolas Carr, βασιζόμενος στις μέχρι τότε νευροεπιστημονικές μελέτες, έκανε λόγο για τη «swallowing hypothesis» στο βιβλίο του «The Shallows: What...

Πλήρες Κείμενο:

Tο 2010 ο αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Nicolas Carr, βασιζόμενος στις μέχρι τότε νευροεπιστημονικές μελέτες, έκανε λόγο για τη «swallowing hypothesis» στο βιβλίο του «The Shallows: What the Internet is doing to our brains» (υποψήφιο για Βραβείο Πούλιτζερ), επισημαίνοντας την αρνητική συνάφεια ανάμεσα στον χρόνο που δαπανούμε στις οθόνες και στην ανάπτυξη του κριτικού στοχασμού (της στοχαστικής σκέψης). Ο λόγος είναι η ρηχή ανάγνωση στην οποία εθιζόμαστε.

Στα παιδιά, οι επιπτώσεις είναι απείρως μεγαλύτερες λόγω της έντονης νευροπλαστικότητας του εγκεφάλου τους.

Το 2024, ο γάλλος νευροεπιστήμονας Μισέλ Ντεσμυργκέ έκανε λόγο για το digital cretin factory και πώς η αλόγιστη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας μάς κάνει λιγότερο έξυπνους.

Σήμερα, μετά τα αποτελέσματα της Pisa, διαβάζω ότι η Ευρώπη θορυβείται και αποφασίζει να λάβει δραστικά μέτρα. Μάλιστα.

Καιρός είναι να αντιληφθούμε ως Ευρώπη ότι μεγαλώνοντας ανεπαρκείς γνωστικά πολίτες, με αδυναμία κριτικής σκέψης, είναι σε βάρος μας γιατί, αν κάτι "παράγουμε" ως Ευρώπη, αυτό είναι επιστήμονες.

Η ειρωνεία βέβαια είναι ότι τα περισσότερα στελέχοι στην Big Tech στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολικό δίκτυο Waldorf, στο οποίο απαγορεύεται η χρήση υπολογιστών.

Κι αυτό γιατί, προετοιμάζοντας τα παιδιά τους για νευραλγικές θέσεις στον τομέα της τεχνολογίας ή σε ηγετικές θέσεις, γνωρίζουν ότι, αν μη τι άλλο, οι αυριανοί ηγέτες πρέπει να έχουν την ικανότητα να μπορούν να σκέφτονται (σε βάθος). Συμπερασματικά, αντί η Ευρώπη, ως ήπειρος του Διαφωτισμού και των ανθρωπιστικών σπουδών, να υπερασπιστεί τα δυνατά της χαρτιά, υιοθέτησε σχεδόν άκριτα την τεχνολογία και ο υποτιθέμενος εκσυγχρονισμός της οδήγησε σε μαθητική ψιλοαποχαύνωση.

Σε αντίθεση, η Κίνα, της οποίας το εκπαιδευτικό σύστημα σαρώνει, από την αρχή έθεσε αυστηρότατους κανόνες χρήσης των υπολογιστών (και οθονών) και στο σχολείο και στο σπίτι.

Ελπίζω να πάρουμε, αρχές και γονείς, μπρος, γιατί και οι γονείς έχουμε μερίδιο ευθύνης.

Αναρωτιέμαι πόσα παιδιά βλέπουν τους γονείς τους να διαβάζουν ένα βιβλίο; Αν κρίνουμε στην Ελλάδα, οι γονείς που διαβάζουν είναι ελάχιστοι.

Και κυρίως διαβάζουν γυναίκες.

Βέβαια, το τι διαβάζουν είναι επίσης μεγάλο θέμα, με το οποίο ελπίζω κάποια στιγμή ο αρμόδιος φορέας στην Ελλάδα να ασχοληθεί σοβαρά, γιατί και η χαμηλής ποιότητας λογοτεχνία εξίσου επιζήμια είναι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους