Οι βαθύτερες συνέπειες που έχει η κοινωνική ανοχή απέναντι στην πολιτική αυθαιρεσία, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο το Σύνταγμα εργαλειοποιείται και παραχαράσσεται για την εξυπηρέτηση προσωπικών...

Πλήρες Κείμενο:

Οι βαθύτερες συνέπειες που έχει η κοινωνική ανοχή απέναντι στην πολιτική αυθαιρεσία, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο το Σύνταγμα εργαλειοποιείται και παραχαράσσεται για την εξυπηρέτηση προσωπικών και κομματικών συμφερόντων: > Η ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας είναι γεμάτη από στιγμές όπου η πολιτική σκοπιμότητα υπερίσχυσε της νομικής επιστήμης, των διεθνών συνθηκών και των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Η πιο τρανταχτή απόδειξη αυτής της πρακτικής υπήρξε ο περιβόητος Νόμος 2215/1994, δια χειρός Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο προσωπικής και πολιτικής εξόντωσης, αφήνοντας μια βαριά σκιά στη συνταγματική ιστορία του τόπου.

Το επιχείρημα ότι το κράτος μπορούσε να αφαιρέσει αναδρομικά την ιθαγένεια από έναν άνθρωπο που γεννήθηκε στην Ελλάδα, υπήρξε αρχηγός του κράτους και έφερε το αίμα της ιστορίας της χώρας, αποτελεί παγκόσμιο νομικό παράδοξο. >. Η Κομματική Εμπάθεια του ΠΑΣΟΚ Η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, καθοδηγούμενη από μια βαθιά επικοινωνιακή και ιδεολογική εμπάθεια, θέλησε να εργαλειοποιήσει τους θεσμούς για να διεξάγει έναν όψιμο, ανώφελο και διχαστικό πόλεμο.

Ενώ το πολιτιακό ζήτημα είχε ήδη λυθεί οριστικά, αμετάκλητα και δημοκρατικά από τον ελληνικό λαό με το Δημοψήφισμα του 1974, το ΠΑΣΟΚ επέλεξε να ανακινήσει το θέμα είκοσι χρόνια μετά.

Στόχος δεν ήταν η προστασία της Δημοκρατίας —η οποία δεν κινδύνευε από έναν έκπτωτο μονάρχη— αλλά η δημιουργία πολιτικού θεάματος και η ικανοποίηση των εσωκομματικών του ακροατηρίων, θυσιάζοντας την έννοια της ισονομίας. Η Αντίδραση της Βασιλικής Οικογένειας και η Προσπάθεια Ταπείνωσης Η επιβολή προσχηματικών και εκβιαστικών όρων, όπως η υποχρεωτική υιοθέτηση ενός επιθέτου που δεν αναγνώριζε η ίδια η οικογένεια, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια συνειδητή προσπάθεια ηθικής και νομικής ταπείνωσης.

Η αντίδραση του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου και της οικογένειάς του ήταν άμεση και σθεναρή, καθώς αρνήθηκαν να υποκύψουν σε αυτό που δικαίως θεωρούσαν κρατικό αυταρχισμό.

Η οικογένεια κατήγγειλε τον νόμο ως μια παράνομη «τιμωρία» και μια πρωτοφανή δίωξη που παραβίαζε τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Η σύγκρουση αυτή οδήγησε τη χώρα στα διεθνή δικαστήρια, εκθέτοντας την Ελλάδα στο εξωτερικό, καθώς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) δικαίωσε τελικά την οικογένεια στο κομμάτι της περιουσίας, επιβάλλοντας στο ελληνικό δημόσιο να καταβάλει εκατομμύρια ευρώ ως αποζημίωση για την αυθαίρετη δήμευση των κτημάτων τους στο Τατόι, το Μον Ρεπό και το Πολυδένδρι. Η Παραχάραξη του Συντάγματος και η Εργαλειοποίηση του Δικαίου Η περίπτωση του Νόμου Βενιζέλου αναδεικνύει μια πολύ πιο επικίνδυνη παθογένεια του πολιτικού συστήματος: την τάση των κυβερνώντων να αντιμετωπίζουν το Σύνταγμα όχι ως τον υπέρτατο εγγυητή των δικαιωμάτων των πολιτών, αλλά ως ένα εύπλαστο εργαλείο που μπορεί να παραχαράσσεται, να ερμηνεύεται κατά το δοκούν και να φέρνεται «στα μέτρα τους». Όταν κορυφαίοι συνταγματολόγοι επιστρατεύουν τη νομική τους ευφυΐα όχι για να προστατεύσουν τις θεμελιώδεις ελευθερίες, αλλά για να κατασκευάσουν νομικά τεχνάσματα που δικαιολογούν την αυθαιρεσία, το ίδιο το δίκαιο εκφυλίζεται. Το Σύνταγμα μετατρέπεται από ασπίδα του πολίτη σε όπλο της εξουσίας.

Η αναδρομική στέρηση δικαιωμάτων και η δημιουργία φωτογραφικών διατάξεων για την εξόντωση αντιπάλων αποτελούν μια σαφή παραχάραξη του πνεύματος του νομοθέτη, η οποία ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για κάθε είδους θεσμική εκτροπή στο μέλλον. Οι Συνέπειες της Κοινωνικής Ανοχής στην Πολιτική Αυθαιρεσία Το πιο ανησυχητικό στοιχείο αυτής της ιστορίας δεν είναι μόνο οι ενέργειες των πολιτικών, αλλά η ανοχή που επιδεικνύει μέρος της κοινωνίας απέναντί τους.

Όταν οι πολίτες ανέχονται την παραβίαση των κανόνων δικαίου επειδή αυτή στρέφεται εναντίον κάποιου που δεν συμπαθούν πολιτικά ή ιδεολογικά, διαπράττουν ένα τραγικό σφάλμα.

Η ανοχή στην αυθαιρεσία νομιμοποιεί το κακό.

Αν σήμερα το κράτος μπορεί να αφαιρέσει παράνομα την ιθαγένεια από έναν τέως βασιλιά επειδή αυτό εξυπηρετεί ένα κομματικό αφήγημα, τότε αύριο θα μπορεί με την ίδια ευκολία να στερήσει τα δικαιώματα οποιουδήποτε απλού πολίτη κριθεί ενοχλητικός για την εκάστοτε εξουσία.

Η σιωπή και η απάθεια της κοινωνίας απέναντι σε τέτοιες μεθοδεύσεις εκπαιδεύουν το πολιτικό προσωπικό στο να ενεργεί χωρίς φόβο συνεπειών, οδηγώντας στη σταδιακή διάβρωση των δημοκρατικών αντανακλαστικών της χώρας. Το Ακαδημαϊκό «Ξέπλυμα» Το αποκορύφωμα της πρόκλησης έρχεται σήμερα, με την προσπάθεια ακαδημαϊκής «αγιοποίησης» προσώπων που συνδέθηκαν με αυτές τις μεθοδεύσεις.

Η αναγόρευση του Ευάγγελου Βενιζέλου σε επίτιμο διδάκτορα από το [Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)αποτελεί μια πράξη που εξοργίζει όσους θυμούνται την πολιτική του διαδρομή.

Οι βαρύγδουποι ακαδημαϊκοί τίτλοι και οι τιμές θεωρούνται από τους επικριτές του ως μια τεχνητή προσπάθεια να «ξεπλυθούν» οι πολιτικές ευθύνες, οι αυθαιρεσίες και οι διχαστικοί νόμοι του παρελθόντος κάτω από τον μανδύα της επιστημονικής αυθεντίας.

Είναι τουλάχιστον ειρωνικό, άνθρωποι που χρησιμοποίησαν τη νομική επιστήμη για να στερήσουν δικαιώματα από πολίτες και να εργαλειοποιήσουν το Σύνταγμα, να βραβεύονται σήμερα από ανώτατα πνευματικά ιδρύματα.

Η ιστορική καταγραφή του Νόμου Βενιζέλου και των όσων ακολούθησαν θα παραμείνει για πάντα ένα μνημείο κρατικής αυθαιρεσίας, υπενθυμίζοντας πώς η πολιτική εξουσία μπορεί να θυσιάσει τις νομικές αρχές και το δίκαιο στον βωμό του λαϊκισμού, της κομματικής σκοπιμότητας και των προσωπικών στρατηγικών. Η Αναπόσπαστη Ιστορική Αλήθεια Πέρα και πάνω από τις εφήμερες μικροπολιτικές σκοπιμότητες, η ιστορική πραγματικότητα παραμένει ακλόνητη: Η βασιλική οικογένεια αποτελεί ένα από τα βασικότερα, μεγαλύτερα και πιο αναπόσπαστα κομμάτια της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Άσχετα με το τι ή το πώς νιώθει ο καθένας πολιτικά ή ιδεολογικά, η πορεία του ελληνικού έθνους —από τους απελευθερωτικούς Εθνικούς Αγώνες και τους Βαλκανικούς Πολέμους που διπλασίασαν τα σύνορα της πατρίδας μας, μέχρι τις κορυφαίες παγκόσμιες κρίσεις του 20ού αιώνα— είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον θεσμό αυτό.

Η προσπάθεια των πολιτικών της Μεταπολίτευσης να υποβαθμίσουν, να αποσιωπήσουν ή ακόμα και να «διαγράψουν» αυτό το τεράστιο κεφάλαιο από την επίσημη ιστορική μνήμη και τα σχολικά βιβλία αποτελεί μια πράξη θεσμικής παραχάραξης.

Η ιστορία ενός έθνους δεν μπορεί να επιλέγεται αποσπασματικά ή να κόβεται στα μέτρα των εκάστοτε κυβερνώντων.

Οι πρωταγωνιστές της, με τα σφάλματα αλλά και τις μεγάλες εθνικές τους προσφορές, ανήκουν στην εθνική κληρονομιά και καμία κυβερνητική πράξη ή φωτογραφικός νόμος δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους