Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ζωή ενός ανθρώπου τραβάει μια γραμμή η οποία δεν είναι ευθεία.

Κοιτάζοντας από απόσταση τη ζωή του Μαζωνάκη καταλαβαίνω κάτι απ' το νόημά της.

Δεν ήταν ούτε στο ελάχιστο "ήρωάς" μου.

Για να ήταν θα έπρεπε να γράφει στίχους σαν Έλληνας Dylan κι αυτό δεν έχει υπάρξει αν εξαιρέσουμε κάτι από το Σαββό.

Θυμάμαι την πρόσφατη φάση με το Δρομοκαΐτειο.

Όλα κολλάνε και ολα βγάζουν νόημα.

Το χαμόγελο του Μαζώ όταν έβγαινε απ'το Ψ ήταν η τελευταία του έξοδος.

Ένα μέρος του είχε ήδη φύγει αλλού σαν ήρωας/ηρωίδα του Murakami.

Κοιτάζω αυτήν τη φανταστική γραμμή της ζωής του Μαζώ και αισθάνομαι συμπάθεια για όλα εκείνα που δεν ξεχώριζαν σαν κυρίαρχα πάνω του

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους