Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αποστολή του Αλγκουαθίλ: αλλαγή ποδοσφαιρικής ταυτότητας μέσα σε συνθήκες πίεσης Ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ δεν αναλαμβάνει απλώς να διαδεχθεί τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στον πάγκο του Ολυμπιακού.

Ήρθε για να αλλάξει τον τρόπο παιχνιδιού μιας ομάδας που έχει μάθει να λειτουργεί με διαφορετικές αρχές, να διαχειριστεί τις απαιτήσεις του πρωταθλητισμού και παράλληλα να αντιμετωπίσει την απώλεια του σημαντικότερου επιθετικού της, χωρίς δυνατότητα άμεσης αντικατάστασής του στην Ευρώπη.

Η πρώτη μεγάλη πρόκληση αφορά τη μετάβαση από το ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ σε εκείνο του Αλγκουαθίλ. Ο Μέντι στηριζόταν στην ένταση, στο άμεσο παιχνίδι, στις προσωπικές μονομαχίες, στις δεύτερες μπάλες και στη γρήγορη μεταφορά της μπάλας προς την αντίπαλη περιοχή.

Η ομάδα δεν ενδιαφερόταν απαραίτητα να ελέγξει έναν αγώνα μέσω της κατοχής, αλλά να τον μετατρέψει σε μια διαρκή μάχη υψηλού ρυθμού. Ο Αλγκουαθίλ επιδιώκει διαφορετικό έλεγχο.

Θέλει ανάπτυξη από πίσω, σωστές αποστάσεις, δημιουργία τριγώνων στις πλευρές και μέσους που μπορούν να κινούνται ανάμεσα στις γραμμές.

Η πίεση παραμένει επιθετική, αλλά χρειάζεται μεγαλύτερο συγχρονισμό.

Δεν αρκεί ένας παίκτης να κυνηγά τον αντίπαλο, πρέπει ολόκληρη η ομάδα να γνωρίζει πότε ανεβαίνει και ποιον χώρο κλείνει.

Αυτό σημαίνει ότι ο νέος προπονητής θα χρειαστεί χρόνο, τον οποίο ο Ολυμπιακός σπάνια διαθέτει χωρίς άμεσα αποτελέσματα.

Το σημερινό ρόστερ έχει αρκετά στοιχεία που μπορούν να υπηρετήσουν το παιχνίδι του.

Και γι αυτό μέσα μου πιστεύω πως όλα είχαν συμφωνηθεί απ την πρώτη φορά που ήρθε ο Κορδόν στην Ελλάδα και ήταν ενήμερος και ο Μέντι (κάτι δικά μου που θα τα γράψω άλλη φορά) Θεωρώ πως τίποτα δεν έγινε «τυχαία» ή παρορμητικά και πως όλα έχουν κάποιον σοβαρό σχεδιασμό πίσω τους, καθώς χρειαζόταν χρόνος για να μαζευτεί το νέο ρόστερ της ομάδας. (αυτό πιστεύω αυτό γράφω ΕΣΤΩ και χωρίς στοιχεία) Πάμε να δούμε λοιπόν τα πάντα όλα Ο Στέφαν Ορτέγα μπορεί να συμμετέχει στην ανάπτυξη, ενώ οι Ρέτσος, Πιρόλα και Κάρμο έχουν την τεχνική ικανότητα να προωθήσουν την μπάλα από την άμυνα. Οι Φρόιλερ, Έσε, Τσικίνιο, Πουέρτα και Σκιπιόνι προσφέρουν διαφορετικές λύσεις στον άξονα: κυκλοφορία, πίεση, τρεξίματα και δυνατότητα να παίξουν σε περισσότερες από μία θέσεις.

Στα άκρα, οι Ζέλσον Μαρτίνς, Λέον Μπέιλι και Ζότα Σίλβα διαθέτουν την ταχύτητα για να επιτεθούν στο ένας εναντίον ενός, ενώ ο Φορτούνης και ο Σα μπορούν να προσφέρουν δημιουργία ανάμεσα στις γραμμές. Ο Αλγκουαθίλ έχει, επομένως, αρκετό ταλέντο για να σχηματίσει πλέον μια ομάδα με μεγαλύτερη κατοχή και περισσότερες συνεργασίες γύρω από την περιοχή.

Η συμβατότητα, όμως, δεν είναι απόλυτη.

Η ψηλή αμυντική γραμμή εκθέτει περισσότερο τους στόπερ σε μεγάλους χώρους, ιδιαίτερα όταν η πρώτη πίεση αποτυγχάνει. Ο Κάρμο μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην κυκλοφορία, αλλά δεν πρέπει να μένει συστηματικά εκτεθειμένος απέναντι σε γρήγορους επιθετικούς.

Οι ακραίοι αμυντικοί θα πρέπει επίσης να μάθουν να επιλέγουν πότε θα ανεβαίνουν, ώστε η ομάδα να μη μένει με δύο μόνο παίκτες πίσω από την μπάλα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, πάντως, βρίσκεται πλέον στην κορυφή της επίθεσης.

Ο τραυματισμός του Αγιούμπ Ελ Κααμπί μετά την ολοκλήρωση των μεταγραφών αποτελεί τεράστιο πλήγμα για τον φετινό σχεδιασμολ γενικά. Ο Ολυμπιακός δεν χάνει μόνο τον βασικό του σκόρερ.

Χάνει έναν επιθετικό που κινούταν συνεχώς στην πλάτη της άμυνας, καθόριζε την πρώτη πίεση και μπορούσε να σκοράρει χωρίς να χρειάζεται πολλές ευκαιρίες, ενώ ταυτόχρονα ήταν στην ουσία ο καλύτερος «αμυντικός» της ομάδας, καθώς καθόριζε την πρώτη γραμμή πίεσης, κυνηγούσε τους στόπερ και επιτίθετο διαρκώς στον χώρο πίσω από την άμυνα.

Οι κινήσεις του δημιουργούσαν διαδρόμους για τους εξτρέμ και τους μέσους και έδιναν τον απαραίτητο χρόνο να τοποθετηθούν σωστά στο γήπεδο. Ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ καλείται τώρα να ανακατασκευάσει αυτή τη λειτουργία, καθώς κανένας από τους διαθέσιμους επιθετικούς δεν διαθέτει ακριβώς το ίδιο σύνολο χαρακτηριστικών. Στην Ελλάδα η απώλεια μπορεί να καλυφθεί ως έναν βαθμό μέσω της συνολικής ποιότητας του ρόστερ και μιας νέας προσθήκης. Στην Ευρώπη, όμως, το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο.

Όποιος αποκτηθεί μετά την κατάθεση της λίστας δεν μπορεί να βοηθήσει στη League Phase και θα έχει δικαίωμα συμμετοχής μόνο εφόσον ο Ολυμπιακός προκριθεί και τον δηλώσει στη νέα λίστα για τα νοκ άουτ.

Μέχρι τότε ο Αλγκουαθίλ θα πρέπει να πορευθεί με τους ήδη δηλωμένους επιθετικούς. Ο Γιάρεμτσουκ μπορεί να προσφέρει παιχνίδι με πλάτη, ύψος και παρουσία στην περιοχή, αλλά δεν διαθέτει την κινητικότητα του Ελ Κααμπί.

Με εκείνον βασικό, ο Ολυμπιακός πιθανότατα θα χρειαστεί περισσότερες σέντρες (ε ρε τι θα λένε πάλι) και πιο άμεσο παιχνίδι. Ο Αρμάντο Γκονθάλεθ είναι πιο κοντά στο επιθετικό προφίλ που θέλει ο Αλγκουαθίλ, καθώς μπορεί να πιέσει και να κινηθεί στα κανάλια, αλλά δεν έχει ακόμη αποδείξει ότι μπορεί να σηκώσει μόνος του το βάρος της ευρωπαϊκής επίθεσης που χρειάζεται η ομάδα.

Γι’ αυτό η λύση μέχρι τον χειμώνα δεν μπορεί να είναι ένας μοναδικός αντικαταστάτης. Ο Αλγκουαθίλ θα πρέπει να χρησιμοποιεί τον μέρμηγκα όταν χρειάζεται ένταση και επιθέσεις στον χώρο, τον Γιαρεμτσούκ όταν χρειάζεται σημείο αναφοράς και παιχνίδι μέσα στην περιοχή, ενώ σε συγκεκριμένους αγώνες θα μπορούσε να δοκιμάσει τον Ζότα ως πιο κινητικό επιθετικό.

Το σημαντικό είναι να μη δημιουργήσει δύο εντελώς διαφορετικές ομάδες, μία για το πρωτάθλημα και μία για την Ευρώπη.

Η πρώτη μεταγραφική προτεραιότητα Η βασική μεταγραφική ανάγκη είναι ένας κινητικός επιθετικός που θα μπορεί να πιέζει, να συνεργάζεται έξω από την περιοχή και να επιτίθεται στον χώρο.

Το είχα γράψει και πριν ένα μήνα περίπου. Ο Αρνό Καλιμουεντό της Νότιγχαμ ταιριάζει σε αυτό το προφίλ πολύ περισσότερο από έναν καθαρό εκτελεστή όπως ο Ικάρντι.

Είναι νεότερος, ταχύτερος, μπορεί να υπηρετήσει το ποδόσφαιρο του Αλγκουαθίλ και αποτελεί επένδυση με προοπτική μεταπωλητικής αξίας.

Η απόκτησή του δεν θα έλυνε το ευρωπαϊκό πρόβλημα, αλλά θα ήταν σημαντική για το πρωτάθλημα και για τη συνολική εξέλιξη της ομάδας.

Μέχρι να αποκτήσει δικαίωμα συμμετοχής στην Ευρώπη, θα μπορούσε να προσαρμοστεί στο σύστημα, να δημιουργήσει συνεργασίες με τους εξτρέμ και να αναλάβει μεγάλο μέρος του εγχώριου φορτίου.

Παράλληλα, ο «ευρωπαίος» επιθετικός θα έπρεπε να συνεχίσει να παίρνει χρόνο στο πρωτάθλημα, ώστε να μη χάνει τον αγωνιστικό του ρυθμό (δύσκολο αλλά οκ) Ο Καλιμουεντό, όμως, αξίζει μόνο ως ουσιαστική επένδυση και όχι ως ακριβός προσωρινός δανεισμός.

Αν ο Ολυμπιακός πρόκειται να καλύψει μεγάλο συμβόλαιο και σημαντικό κόστος, θα πρέπει να εξασφαλίσει οψιόν αγοράς ή συμφωνία που θα του επιτρέπει να διατηρήσει τον παίκτη.

Διαφορετικά, θα πληρώσει ακριβά για έναν επιθετικό που δεν θα μπορεί να συμμετάσχει στην πιο κρίσιμη ευρωπαϊκή περίοδο.

Η δεύτερη ανάγκη του ρόστερ Μετά τον επιθετικό, η επόμενη προτεραιότητα πρέπει να είναι ένας γρήγορος στόπερ, ικανός να υπερασπιστεί μεγάλο χώρο.

Το ποδόσφαιρο του Αλγκουαθίλ ανεβάζει την άμυνα κοντά στη μεσαία γραμμή και απαιτεί από τους κεντρικούς αμυντικούς να αντιμετωπίζουν επιθέσεις χωρίς μεγάλη κάλυψη.

Ένας στόπερ με ταχύτητα και σωστή πρώτη πάσα θα έκανε το νέο μοντέλο ασφαλέστερο.

Αντίθετα, η μεσαία γραμμή δεν χρειάζεται άμεση αριθμητική ενίσχυση.

Υπάρχουν αρκετές και συμπληρωματικές επιλογές.

Το ζητούμενο είναι να καθοριστούν σωστά οι ρόλοι.

Ούτε υπάρχει λόγος να αποκτηθεί ακόμη ένας εξτρέμ πριν αξιοποιηθούν πλήρως οι Μπέιλι, Ζέλσον, Ρόκα και Ζότα.

Τα διαθέσιμα χρήματα πρέπει να συγκεντρωθούν στις δύο πραγματικές ανάγκες: στον επιθετικό και στον γρήγορο κεντρικό αμυντικό.

Το κριτήριο της επιτυχίας Η επιτυχία του Αλγκουαθίλ δεν θα κριθεί μόνο από το αν θα εφαρμόσει αμέσως το ιδανικό του ποδόσφαιρο.

Θα κριθεί κυρίως από την ικανότητά του να προσαρμοστεί χωρίς να χάσει την ταυτότητά του.

Πρέπει να διατηρήσει τον Ολυμπιακό στην κορυφή του πρωταθλήματος, να επιβιώσει ευρωπαϊκά χωρίς τον Ελ Κααμπί και συγχρόνως να μετατρέψει σταδιακά μια άμεση και επιθετική ομάδα σε ένα πιο οργανωμένο σύνολο κατοχής και πίεσης.

Το ρόστερ διαθέτει αρκετή ποιότητα για να υποστηρίξει τη μετάβαση, αλλά όχι για να εξαφανίσει τις συνέπειες του τραυματισμού.

Με την προσθήκη του Καλιμουεντό ή ενός επιθετικού ίδιου προφίλ (αν βρείτε τώρα γράψτε μου) και, στη συνέχεια, ενός γρήγορου στόπερ, ο Αλγκουαθίλ θα έχει τα βασικά εργαλεία για να πετύχει.

Χωρίς αυτές τις κινήσεις, θα χρειαστεί σχεδόν ιδανική διαχείριση και πολύ μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από τους υπόλοιπους παίκτες.

Το δυσκολότερο κομμάτι της αποστολής του δεν είναι να αντικαταστήσει τον Ελ Κααμπί με έναν άλλον ποδοσφαιριστή.

Είναι να αναπληρώσει συλλογικά τα γκολ, την πίεση και τις κινήσεις του, διατηρώντας ταυτόχρονα ζωντανούς όλους τους στόχους.

Αν καταφέρει να κρατήσει την ομάδα μέσα στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος και να την οδηγήσει στα ευρωπαϊκά νοκ άουτ μέχρι να ενσωματωθεί η νέα μεταγραφική λύση, θα έχει πετύχει το δυσκολότερο μέρος της δουλειάς του και θα κερδίσει το «στοίχημα» Καλώς ήρθες λοιπόν και εύχομαι να πετύχεις…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους