Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάτι για τους επαγγελματίες της εμπάθειας… Ένα έργο με προδιαγεγραμμένο τέλος.

Κι εμείς θεατές.

Σε ροκάνιζαν για μήνες, Μέντι.

Σε παρουσίαζαν σαν έναν ξεπερασμένο, μονοδιάστατο προπονητή, χωρίς άλλη ιδέα και χωρίς κανένα σχέδιο.

Έλεγαν πως αρνιόσουν μεταγραφές.

Σου φόρτωναν κάθε κενό του ρόστερ, κάθε ποδοσφαιριστή που δεν αποκτήθηκε και κάθε μέτρια εμφάνιση οποιουδήποτε παίκτη.

Και ύστερα ήρθε το φετινό καλοκαίρι.

Ένα ακόμη καλοκαίρι γεμάτο αφίξεις, αναχωρήσεις και αλλαγές.

Ποδοσφαιριστές ήρθαν, ενώ άλλοι που μόλις είχαν αποκτηθεί έφυγαν, παραχωρήθηκαν ή κρίθηκε ότι δεν μπορούσαν να συνεχίσουν.

Ένα ρόστερ–κέντρο διερχομένων, που άλλαζε ξανά και ξανά μπροστά στα μάτια σου.

Κι εσύ έπρεπε μέσα σε ελάχιστο χρόνο να το μετατρέψεις σε ομάδα.

Πέντε έξι μεταγραφές μετά την προετοιμασία.

Ο ένας παίκτης δεν είχε κάνει προετοιμασία, ο άλλος ερχόταν από αγώνες στο Μουντιάλ και κάποιος άλλος ήταν τραυματίας.

Νέα πρόσωπα, διαφορετικά χαρακτηριστικά, παίκτες που χρειάζονταν χρόνο για να προσαρμοστούν και κενά που παρέμεναν ανοιχτά.

Πριν προλάβει να ολοκληρωθεί το χτίσιμο, πριν προλάβουν οι καινούργιοι να μάθουν ο ένας τον άλλον, απαίτησαν από εσένα να παρουσιάσεις αμέσως μια έτοιμη και αλάνθαστη ομάδα.

Σου χρέωναν όσους ήρθαν.

Σου χρέωναν όσους δεν ήρθαν.

Σου χρέωναν όσους έφυγαν.

Σου χρέωναν ακόμη κι εκείνους που, όπως έλεγαν, εσύ «αρνήθηκες». Αν ένας παίκτης πετύχαινε, ήταν επιτυχία.

Αν αποτύγχανε, ήταν δική σου επιλογή.

Αν ζητούσες ενίσχυση, ήσουν παράξενος και απαιτητικός.

Εσύ εργαζόσουν με όσους είχες κι εκείνοι έλεγαν ότι δεν ήθελες μεταγραφές.

Δεν γνωρίζω ποιον ζήτησες και ποιον δεν ζήτησες, Μέντι.

Γνωρίζω όμως τι είδα: μια ομάδα που άλλαζε ολοκληρωτικά, έναν κορμό που δοκιμαζόταν από τις συνεχείς αποχωρήσεις και έναν προπονητή που καλούνταν να ξεκινήσει σχεδόν από την αρχή.

Άλλαζαν τα υλικά και απαιτούσαν από εσένα το οικοδόμημα να παραμένει ακλόνητο.

Και όταν η ομάδα δεν απέδωσε αμέσως όπως όλοι «απαιτούσαν», η ευθύνη μεταφέρθηκε ολόκληρη πάνω σου.

Καμία αναμονή.

Καμία υπομονή.

Καμία παραδοχή ότι ένα καινούργιο σύνολο χρειάζεται χρόνο.

Μόνο κατηγορίες.

Και δεν σταμάτησαν εκεί.

Έφτασαν στο σημείο να αφήνουν αισχρούς υπαινιγμούς ακόμη και για «μίζες». Χωρίς στοιχεία, χωρίς ντροπή, χωρίς κανέναν σεβασμό στην πορεία και στην αξιοπρέπειά σου.

Σε είπαν και ψεύτη.

Δεν τους αρκούσε πια να κρίνουν τις επιλογές ή το ποδόσφαιρό σου.

Έπρεπε να χτυπήσουν τον χαρακτήρα, τις προθέσεις και την εντιμότητά σου.

Έπρεπε να λερώσουν και τον άνθρωπο.

Όλα ήταν εναντίον σου.

Κάθε μέρα και μία καινούργια κατηγορία.

Κάθε στραβό αποτέλεσμα και μία νέα «αποκάλυψη». Κάθε απόφασή σου παρουσιαζόταν σαν απόδειξη ανικανότητας ή σκοπιμότητας.

Αν κέρδιζες, έφταιγε ο αντίπαλος.

Αν έχανες, έφταιγες μόνο εσύ.

Όταν μιλούσες, διαστρέβλωναν τα λόγια σου.

Όταν σιωπούσες, ερμήνευαν τη σιωπή σου όπως τους βόλευε.

Δεν σου άφησαν κανέναν δρόμο.

Δεν σε έκριναν αυστηρά.

Σε αποδομούσαν συστηματικά.

Δεν προσπάθησαν να εξηγήσουν τα λάθη σου, προσπάθησαν να θάψουν ολόκληρη την προσφορά σου κάτω από τόνους απαξίωσης.

Ήθελαν να ξεχάσω ποιος στεκόταν στον πάγκο της ομάδας μου.

Να ξεχάσω πως παρέλαβες μια πληγωμένη ομάδα και μέσα σε λίγους μήνες την έκανες πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Να ξεχάσω το 1-6 απέναντι στη Μακάμπι, όταν όλοι είχαμε χάσει την πίστη μας εκτός από εσένα.

Στα γενέθλια σου.

Να ξεχάσω την Πόλη και τον Τζολάκη να αποκρούει τα πέναλτι της Φενέρ.

Να ξεχάσω το 2-4 στο Villa Park και τη δεύτερη νίκη, μέσα στο πιο καυτό Καραϊσκάκη όλων των εποχών.

Να ξεχάσω την 29η Μαΐου.

Την κεφαλιά του Ελ Κααμπί στο 116′. Την ατελείωτη αναμονή του VAR.

Το σώσιμο του Κάρμο.

Το τελευταίο σφύριγμα.

Τα δάκρυα μιας ολόκληρης ζωής.

Να ξεχάσω πως μας έκανες την πρώτη ελληνική ομάδα που κατέκτησε μεγάλη ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Να ξεχάσω το πρωτάθλημα των 100 χρόνων, το νταμπλ και το Super Cup.

Δεν μίλησαν ποτέ για treble.

Να ξεχάσω τις μεγάλες ευρωπαϊκές πορείες στο Europa League και στο Champions League.

Να ξεχάσω πως εμπιστεύτηκες τον Τζολάκη, τον Μουζακίτη και τον Κωστούλα.

Πως ανέδειξες παίκτες, ανέστησες καριέρες και ξανάδωσες στον Ολυμπιακό χαρακτήρα, ταυτότητα και ευρωπαϊκή περηφάνια.

Μου ζητούσαν να σε κρίνω σαν να μην είχαν συμβεί ποτέ όλα αυτά.

Σου ζητούσαν να αποδεικνύεις κάθε Κυριακή, από την αρχή, ποιος είσαι.

Από εσένα, τον άνθρωπο που μας χάρισε την αιωνιότητα, απαίτησαν να είσαι αλάνθαστος.

Δεν σου συγχώρησαν ούτε μία δύσκολη περίοδο, ούτε μία λανθασμένη επιλογή, ούτε μία άσχημη βραδιά.

Κι εγώ έβλεπα, Μέντι.

Και απορούσα.

Έβλεπα τις λέξεις να γίνονται ψίθυροι, τους ψιθύρους να γίνονται «ρεπορτάζ» και τα «ρεπορτάζ» να χτίζουν σιγά σιγά το κλίμα του τέλους.

Έβλεπα το όνομά σου να φθείρεται μεθοδικά και την προσφορά σου να μπαίνει καθημερινά στο εδώλιο.

Έβλεπα να σε ροκανίζουν λίγο λίγο, μέχρι να έρθει η στιγμή που θα παρουσίαζαν την αποχώρησή σου σαν φυσιολογική εξέλιξη.

Τώρα η αυλαία έπεσε.

Μπορεί να σε απομάκρυναν από τον πάγκο.

Δεν μπορούν όμως να σε ξεριζώσουν από την ιστορία.

Μπορεί να λένε πως έπαιζες μόνο με σέντρες.

Αυτές οι «σέντρες», όμως, έφεραν το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο στον Πειραιά.

Μπορεί να σε κατηγορούν για τις μεταγραφές.

Δεν μπορούν να σου αφαιρέσουν τους παίκτες που πίστεψες και ανέδειξες.

Μπορεί να πέταξαν τόνους λάσπης.

Η λάσπη τους, όμως, δεν έφτασε ποτέ στην κορυφή όπου εσύ ανέβασες τον Ολυμπιακό.

Δεν μπορούν να σβήσουν τίποτα από όλα αυτά.

Δεν μπορούν να σβήσουν τα δάκρυά μου.

Και δεν μπορούν να σβήσουν την εικόνα σου με το τζιν πουκάμισο στη γραμμή του άουτ.

Εκείνοι που προσπάθησαν να σε μικρύνουν θα ξεχαστούν.

Οι κραυγές, οι υπαινιγμοί, οι προσβολές και η χολή τους θα χαθούν μέσα στον χρόνο.

Και για εσάς, μία μόνο φράση: Δεν είστε ούτε δημοσιογράφοι ούτε Ολυμπιακοί Είστε επαγγελματίες της εμπάθειας, που βαφτίζετε τη χολή «ρεπορτάζ» και την υποκρισία «αγάπη για τον σύλλογο». Κάποιοι τολμήσατε να πείτε και πως τον «αγαπάτε» Αφού τον διώξατε.

Εσύ, όμως, θα επιστρέφεις κάθε 29η Μαΐου.

Θα βρίσκεσαι σε κάθε εικόνα του τροπαίου και σε κάθε αφήγηση της μεγαλύτερης νύχτας της ζωής μας.

Η σκιά σου θα πλανάται για πάντα πάνω από το Καραϊσκάκη.

Και όσο το ευρωπαϊκό στέκεται στην τροπαιοθήκη του Ολυμπιακού, θα στέκεται εκεί και η απόδειξη ότι απέτυχαν να σε μικρύνουν.

Συγχώρεσέ με, Μέντι, που δεν ύψωσα περισσότερο τη φωνή μου όταν σου επιτίθεντο.

Ξέρω πως δεν θα είχε καμία σημασία.

Όμως έπρεπε να το είχα κάνει.

Σου ζητά συγνώμη ένας φίλαθλος που στις 29 Μαΐου 2024 έκλαιγε σαν παιδί, γιατί εσύ μόλις του είχες χαρίσει το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής του.

Σε πολέμησαν.

Σε αποδόμησαν.

Σε έβρισαν.

Σε συκοφάντησαν.

Αλλά δεν σε νίκησαν.

Γιατί εκείνοι θα μπουν στη λήθη. Εσύ θα μείνεις στους αιώνες. Είναι λίγοι. Εσύ είσαι τεράστιος. Adiós, míster. Gracias por todo. ❤️🤍

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους