Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κείμενο με αφορμή την πρόσφατη καταγγελία βιασμού από Συντρόφισσες από τον αναρχικό χώρο Με αφορμή την πρόσφατη καταγγελία βιασμού νιώθουμε την ανάγκη να μοιραστούμε* κάποιες σκέψεις.

Ένα από τα πιο επίπονα αισθήματα όταν κάποια έρχεται αντιμέτωπη με καταγγελίες, μετά την οργή και τον τρόμο, είναι το πως οι ερωτικές και σχεσιακές μας εμπειρίες θολώνουν και καθίστανται αταξινόμητες.

Τι είναι οκ και τι όχι; Σε τι συναινέσαμε, σε ποια φάση της ζωής μας, με τι εργαλεία και στο πλαίσιο ποιας εξουσιαστικής δυναμικής; Δεν γνωρίζουμε καμία σις στρεητ γυναίκα που να μην είχε τουλάχιστον μία, τουλάχιστον αμφιλεγόμενη σχεσιακή/σεξουαλική εμπειρία.

Γνωρίζουμε πολλές που έχουν συστηματικά παρενοχληθεί, παραβιαστεί, βιαστεί, υποτιμηθεί, καταπιεστεί αφόρητα.

Αν η σχεσιακότητα είναι μια πισίνα στην οποία κολυμπούν όλοι οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της ζωής τους, η πατριαρχία και η κουλτούρα του βιασμού είναι τα σκατά που πετάχτηκαν μέσα.

Άρα η πισίνα είναι βόθρος.

Άρα κανένα μας δεν μπορεί να κάνει ξέγνοιαστες απλωτές στο βόθρο.

Και στην τέλεια πεταλούδα να εξασκηθεί, καθαρός δεν θα αναδυθεί.

Βεβαίως άλλα από εμάς περνούν το χρόνο τους αναζητώντας τρόπους να κολυμπήσουν επιδέξια, σε πιο όμορφα νερά, κι άλλα με διάφορους τρόπους προσπαθούν να ξεπλύνουν το βόθρο, καμώνονται πως τα σκατά δεν είναι δικά τους, δεν τους αφορούν ή σε κάθε περίπτωση στηρίζουν όλα όσα λένε “όλες αυτές μωρέ” “οι φεμινίστριες”, αυτές που θέλουν τα νερά καθαρά.

Λοιπόν δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα.

Ο σεξισμός δεν είναι “γυναικείο” ζήτημα.

Ούτε δικό μας πρόβλημα, δευτερεύουσας σημασίας και προτεραιότητας στο οποίο θα μας στηρίζετε** και θα μας “φροντίζετε”. Η πατριαρχία και η κουλτούρα του βιασμού είναι το καζάνι στο οποίο βράζουμε όλα και από το οποίο όλα καταπιεζόμαστε προφανώς όχι με τον ίδιο τρόπο, σε καμία περίπτωση στον ίδιο βαθμό και βεβαίως δεν απονέμονται σε όλα προνόμια (ή τα ίδια προνόμια) ως αντίτιμο αυτής της καταπίεσης.

Κάποια ψιλοζορίζονται με αντάλλαγμα προνομιάρες και άλλα εξοντώνονται.

Υπάρχει όμως ένα ιδιαίτερο, ειδικό προνόμιο (ανάμεσα στα άλλα) στο οποίο θέλουμε να σταθούμε εδώ: ο χρόνος Πολλά από εμάς μέχρι αρχικά να συγκροτήσουμε τις εαυτές μας, τις επιθυμίες μας, τις πολιτικές μας ταυτότητες και τα εργαλεία μας (εργασία που δεν τελειώνει ποτέ) μέσα σε αυτό το βόθρο της πατριαρχίας αφιερώναμε επίσης άπειρο χρόνο να πείσουμε τον πολιτικό (μαζί με τον κοινωνικό, εργασιακό, οικογενειακό) μας περίγυρο (αναφερόμαστε κυρίως σε σις στρεητ άντρες) πως αυτά που λέμε βγάζουν νόημα.

Πως έχει για παράδειγμα σημασία ο συμπεριληπτικός λόγος και όχι δεν είναι δυσανάγνωστος.

Δυσανάγνωστη είναι η φυσικοποιημένη βία της κουλτούρας του βιασμού.

Αυτή η εργασία ήταν απαραίτητη δεδομένου πως δεν υπήρχε σχεδόν γλώσσα για να δώσουμε σώμα στην εμπειρία.

Στη συνέχεια, γίναμε “ειδήμονες” του φεμινισμού στις οποίες σις στρεητ άντρες αναφέρονταν για να πάρουν απαντήσεις ή/και βούλα αντισεξισμού για κάθε “αμφιλεγόμενο” στα μάτια τους ζήτημα, γνωρίζοντας καλά πως θα αφιερώναμε γενναιόδωρα άπλετο χρόνο για να άρουμε τις επιφυλάξεις τους, τις άμυνες τους, να ξεμάθουμε τους “κακόμοιρους μπέμπηδες” από όσα στρεβλά έμαθαν, συντροφικά και με τρυφερότητα.

Στο μεταξύ τα “αλάνια” αφιέρωναν το χρόνο τους να παίζουν με τα παιχνίδια τους, να ασχολούνται με τα “σοβαρά” και όχι παραλειπόμενα πολιτικά ζητήματα, και να χαίρονται τη ζωή έχοντας εποικίσει όλα τα πεδία της χαράς και της δημιουργίας (από τον αθλητισμό και τη μουσική, μέχρι τη θεωρία, τα καφενεία και την πολιτική, τα παραδείγματα των πεδίων όπου η αντρική εμπειρία είναι η βασική και σημαίνουσα είναι αναρίθμητα) και αποκλείοντας (ή κάνοντας gate keeping) από αυτά, άμεσα ή έμμεσα, καθολικά ή εν μέρει όποιο δεν είναι able, σις, στρεητ, λευκός, έλληνας άντρας.

Όπως οι πατεράδες μας, στην πλειοψηφία τους (και τουλάχιστον για όσα προέρχονται από παρόμοια τάξη με τη δική μας) μπορούσαν να κάνουν το κομμάτι τους στις πλάτες της φροντίδας των μανάδων μας, έτσι και η πλειοψηφία των σις στρεητ αντρών της γενιάς μας προσθέτει αντισεξισμό στην πολιτική του ατζέντα εις βάρος του χρόνου και της εργασίας συντροφισσών που έχουν καταστεί “υπουργείο φύλου” με ότι προσωπικό και συλλογικό κόστος έχει αυτό.

Πέραν του ότι ο σεξισμός δεν είναι “γυναικείο” ζήτημα, το παραπάνω κόστος είναι ανυπολόγιστο.

Η στάση, η διάθεση, τα αντανακλαστικά μας, η προσωπικότητα μας, η φάτσα μας, η υγεία μας, η επιθυμία μας, οι άμυνες μας, το βλέμμα μας, διαμορφώνονται αναπόδραστα από αυτή τη συνθήκη.

Γιατί είναι άλλο να μας ακούτε κατά προτεραιότητα σε ζητήματα που αφορούν το σεξισμό αναγνωρίζοντας πως έχουμε ασχοληθεί με το ζήτημα και πως τα προνόμια σας προϋποθέτουν ένα κράτημα - αν μη τι άλλο- κι άλλο να σας έχουμε ζαλωθεί στο πρόβλημα που δεν είναι αποκλειστικά δικό μας και το οποίο προφανώς δεν μπορούμε και ούτε θέλουμε να λύσουμε μόνες μας.

Κυκλοφορούμε με τα στομάχια μας στα χέρια καθημερινά, αντιμέτωπα με γυναικοκτονίες, βιασμούς, υποτίμηση και αδιάλειπτους μικροσεξισμούς στην εργασία, την κοινωνική ζωή, την οικογένεια, τον έρωτα.

Δεν είναι δουλειά μας πια να σας πείσουμε σε σχέση με αυτό.

Έχουμε παρ’όλα αυτά ακόμα τη διαύγεια να αναγνωρίζουμε πως η βία στην οποία κατεξοχήν επιδίδονται σις, στρεητ, άντρες οφείλεται καταρχήν στο γεγονός πως κοινωνικοποιούνται εντός της πατριαρχίας.

Από εκεί και πέρα είστε απέναντι μας.

Οι συγκαταβατικές, σύμφωνες φωνές δεν είναι φεμινιστικές και σύμμαχες. Το Q&A τελείωσε.

Είναι δική σας δουλειά προσωπική και συλλογική να ξεψαχνίσετε τι έχει κάνει η πατριαρχία στην αρρενωπότητα σας, πώς έχει διαμορφώσει το χαρακτήρα και τις αντιδράσεις σας, πώς έχει ναρκωθετήσει τα γούστα σας, τι έχει κάνει στα συναισθήματα, τη σεξουαλικότητά σας, τη δυνατότητά σας να σχετίζεστε, την απόλαυση και τις ευαλωτότητές σας.

Πώς έχει ορίσει τους εαυτούς και τις αντιφάσεις σας.

Όταν θα συμβάλλετε ενεργά σε αυτή την εργασία, όταν θα έχουμε παραδείγματα συλλογικής προσπάθειας σις στρεητ αντρών να προσπαθούν να αποδομήσουν επιτελέσεις αρρενωπότητας που αναπαράγουν την πατριαρχία και την κουλτούρα του βιασμού και διαθέτουν το χρόνο τους για να βρουν συλλογικές πρακτικές επούλωσης και φροντίδας, εκκινώντας από την ανάλυση και έκθεση των δικών τους βιωμάτων και όχι έχοντας λόγο για τις εμπειρίες τις δικές μας, τότε θα αξίζει τον κόπο να συναντηθούμε ξανά αναφορικά με αυτές τις θεματικές.

Να τα πούμε, να διαφωνήσουμε, να συνδιαμορφώσουμε.

Ως τότε ο χρόνος μας είναι πολύτιμος και δεν μπορεί να υπηρετεί “απειλημένες” αρρενωπότητες και ύποπτες, αβάσταχτα ελαφρές απορίες και άγνοιες.

Αν θεωρείτε το σεξισμό πρόβλημα σας, εκτεθείτε.

Για μια ακόμα φορά μάλλον τρυφερότητα θα βρείτε ως απόκριση.

Πείτε μας πώς σχετίζεστε με την επιθυμία σας, τους φίλους και τις οικογένειες σας.

Πειραματιστείτε, στοχαστείτε και ζυμωθείτε ανάλογα.

Κάντε λάθη, τσακωθείτε μεταξύ σας, βιώστε απογοητεύσεις και συλλογικές ρήξεις με θέμα το σεξισμό και την κουλτούρα του βιασμού και τι έχει κάνει σε σας και τους συντρόφους σας, γίνετε επιδέξιοι με αφετηρία την άγνοια σας και με τη μπάλα χαμηλά.

Δώστε τον ακριβοθώρητο χρόνο και ενέργειά σας σε συλλογικές κουβέντες, ομάδες, δράσεις, διαβάσματα, διαπροσωπικές ανταλλαγές βιωμάτων, πρακτικές επούλωσης και αποκατάστασης.

Προβληματοποιείστε την αισθητική, το λόγο, τις κάβλες σας.

Και όσο δεν τα αποδημείτε ή αναθέτετε αυτό το λεημπορ σε μας αναπαράγετε το σεξισμό.

Είστε, όπως με τρομερή διαύγεια περιγράφει ο Ντ. Χάντερ “προδότες της τάξης μας” και αναπαράγετε τη βία εντός της.

Ένα από τα κρίσιμα κλειδιά για να σπάσει αυτή η βία είναι η συναίνεση που ξεκινά από το ρητό “ναι θέλω” και απέχει παρασάγγας από το να εξαντλείται σε αυτό.

Και αφήστε λίγο από το δικό μας χρόνο να τον αφιερώσουμε στα γούστα μας, το βιοπορισμό μας, στο να την παλεύουμε μέσα στο ζόφο της καθημερινότητας, στο να κάνουμε ή να μην κάνουμε παιδιά, στο να προσπαθήσουμε να μην έχουν τις εμπειρίες μας, στο να παίζουμε με παιχνίδια που ποτέ δεν μας μάθατε απλόχερα να παίζουμε (ούτε οι γονείς μας, ούτε εσείς.

Αλήθεια γιατί; Αν τα παίζαμε κι εμείς ισότιμα θα χάνατε τη λάμψη σας; Πού στηρίζεται η λάμψη σας;), στο να στηρίζουμε επιζήσασες, να συνεχίζουμε συλλογικούς αγώνες και να προσπαθούμε το αδιανόητο: να επινοήσουμε έστω ένα μέρος της εαυτής μας, της έκφρασης και της διάθεσης μας όχι ως απάντηση στον σεξισμό.

Δεν είμαστε μόνο το φύλο μας και η εμπειρία του.

Έχουμε κι άλλες φάτσες και θα τις βρούμε.

Είναι και εκεί ο αγώνας μας.

Πολλές από εμάς δεν επιθυμούμε να γίνουμε ειδικές του αντισεξισμού, μας αρέσουν κι άλλα πράγματα πέρα από το φεμινισμό που είναι μοιραία και περήφανα κομμάτι της συγκρότησής μας, δεν περνάμε καλά να σας μοστράρουμε ειδημοσύνη και πήραμε πολύ στα σοβαρά την αυτομόρφωση και την ισότητα.

Ισότητα δεν θέλετε; Ή προτιμάτε "feminine energy" και άνισες δυναμικές να σας υπηρετούν; Αν το προτιμάτε γιατί δεν το λέτε και μοστράρετε αντισεξισμό; Δεν είναι κουλ; Δεν εξαργυρώνετε κοινωνικοπολιτικό κεφάλαιο έτσι; (πράγματι δεν είναι καθόλου σέξι) Ως τότε λοιπόν θαρρούμε πως η απόκριση μας σε κάθε είδους σεξισμό οφείλει να είναι λακωνική από μας και για λογαριασμό μας.

Δεν θα πείσουμε κανέναν Και πολλά σας είπαμε Εσείς θα ντρέπεστε *Το παραπάνω κείμενο βρίθει από καταχρήσεις.

Το πρώτο πληθυντικό αφορά συντρόφισσες και φίλες που έχουμε συνδιαμορφώσει μέσα στα χρόνια τις θέσεις μας και έχουμε συνυπάρξει και συνομιλήσει με διαφορετικούς τρόπους και μέσα και δεν αφορά οποιαδήποτε αυτοπροσδιορίζεται ως φεμινίστρια, πολλώ δε μάλλον τέρφες.

Αυτό το πρώτο πληθυντικό δεν είναι ομοιογενές.

Τα προνόμια μας και οι καταπιέσεις που μεταξύ άλλων διαμορφώνουν τις ζωές μας διαφέρουν.

Προσπαθήσαμε να μην αξιοποιήσουμε μια κατάχρηση που τις αποκλείει βίαια, ωστόσο είναι βέβαιο πως οι εμπειρίες μας δεν είναι ταυτόσημες. ** Το β΄ πληθυντικό απευθύνεται σε σις στρεητ άντρες που αυτοπροσδιορίζονται ως αντισεξιστές.

Προφανώς και το β΄ πληθυντικό βρίθει από καταχρήσεις.

Στιγμές σαν και αυτή (άρα διαρκώς, καθώς κάθε μέρα κυκλοφορούμε με τα στομάχια μας στα χέρια) να τις βρείτε μόνοι σας τις καταχρήσεις.

Εμπιστευόμαστε απόλυτα τη δεξιότητά σας να διαχωρίζετε τη θέση σας.

Και πριν προτρέξετε να τις βρείτε, μείνετε 10 δευτερόλεπτα εκεί που σφίγγει το στομάχι σας.

Στο τρέξιμο ξεκινάς να χτίζεις με ανοχή στη δυσφορία. Πάμε λίγο Συντρόφισσες από τον αναρχικό χώρο (Πηγή: indymedia.gr)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους