Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κλείνουν οι κύκλοι. Ανοίγεται ο δρόμος. Σήμερα έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Μαζωνάκης, μόλις στα 54 του χρόνια.

Και μέσα σε όλη αυτή τη συγκίνηση, σκέφτομαι πόσο παράξενα λειτουργεί η ανθρώπινη ψυχή.

Ένας άνθρωπος μπορεί να φύγει από το γήινο πεδίο και, την ίδια στιγμή, να αφήσει πίσω του τόσο πολύ ζωή. Τραγούδια. Αναμνήσεις. Έρωτες. Νύχτες. Στιγμές.

Κομμάτια του εαυτού του μέσα σε ανθρώπους που ίσως δεν γνώρισε ποτέ.

Και ναι, ένας άνθρωπος μπορεί να έχει κάνει λάθη.

Μπορεί να έχει περάσει από πάθη, αδυναμίες, δύσκολες περιόδους.

Μπορεί να μην ήταν πάντα η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του.

Αλλά αυτό δεν ακυρώνει το καλό που άφησε.

Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο οι πτώσεις του.

Είναι και το φως που άφησε στους άλλους.

Και κάπου εδώ, για μένα, αρχίζει η βαθύτερη σκέψη.

Για όσους από εμάς πιστεύουμε ότι η ψυχή έχει τη δική της πορεία, ο θάνατος δεν είναι απλώς ένα τέλος.

Είναι μια αποχώρηση.

Δεν ξέρω αν μπορούμε ποτέ να γνωρίζουμε πότε και γιατί μια ψυχή αποφασίζει να αφήσει το γήινο πεδίο.

Θέλω όμως να πιστεύω πως υπάρχει ένας χρόνος που γνωρίζει η ίδια.

Ένας χρόνος που εμείς δεν μπορούμε να δούμε.

Και ίσως όταν έρθει εκείνη η στιγμή, η ψυχή να ξέρει πως κάτι ολοκληρώθηκε.

Όχι απαραίτητα επειδή όλα έγιναν τέλεια.

Αλλά επειδή η αποστολή της, όπως εκείνη τη γνώριζε, ολοκληρώθηκε.

Και αυτή η σκέψη δεν σημαίνει ότι δεν θα κλάψουμε.

Δεν σημαίνει ότι δεν θα μας λείψει ένας άνθρωπος.

Δεν σημαίνει ότι δεν θα πονέσουμε.

Σημαίνει μόνο ότι, πίσω από τον πόνο της απώλειας, μπορούμε να αφήσουμε λίγο χώρο και για το μυστήριο.

Για αυτό που δεν γνωρίζουμε.

Και κάπως έτσι είναι και οι σχέσεις.

Πάντα είχα στη ζωή μου την παράξενη τύχη οι πρώην μου να επιστρέφουν.

Ξανά και ξανά.

Άνθρωποι που έφευγαν, αλλά με κάποιον τρόπο δεν έφευγαν ποτέ πραγματικά.

Σήμερα καταλαβαίνω ότι ήταν ένα μοτίβο.

Μέσα στον τελευταίο χρόνο, όμως, νιώθω ότι με τους περισσότερους ολοκληρώθηκαν τα θέματα που μας έδεναν.

Και οι περισσότεροι δεν ήταν άνθρωποι επιφανειακοί.

Είχαν βάθος.

Είχαν τις δικές τους μάχες.

Ήταν άνθρωποι συχνά μοναχικοί, δύσκολοι, ιδιαίτεροι.

Άνθρωποι που μου έφεραν βαθιές συνειδητοποιήσεις.

Ακόμη και ο άνθρωπος που κάποτε θεωρήσαμε «τον χειρότερο». Ακόμη κι εκείνος που μας πλήγωσε.

Ακόμη κι εκείνος που μας απογοήτευσε.

Κάποια στιγμή έρχεται μια παράξενη στιγμή αναγνώρισης.

Κοιτάς πίσω και λες: Ναι, με πλήγωσες.

Ναι, έκανες λάθη.

Ναι, δεν ήσουν αυτό που χρειαζόμουν.

Αλλά μπορώ πλέον να δω και το καλό που υπήρχε μέσα σου.

Και τότε κάτι ησυχάζει.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε έναν άνθρωπο άγιο για να τον συγχωρήσουμε.

Ούτε τέρας για να μπορέσουμε να φύγουμε.

Μπορούμε απλώς να αναγνωρίσουμε ολόκληρη την ιστορία.

Το καλό.

Το δύσκολο.

Το μάθημα.

Την αγάπη.

Την πληγή.

Και τελικά την ολοκλήρωση.

Ίσως γι’ αυτό κάποιοι άνθρωποι επιστρέφουν τόσες φορές.

Όχι πάντα για να μείνουν.

Μερικές φορές επιστρέφουν για να διαπιστώσουμε ότι αυτή τη φορά μπορούμε να τους αποχαιρετήσουμε χωρίς θυμό.

Και να πούμε: Σε έζησα.

Σε αγάπησα.

Με πλήγωσες.

Σε πλήγωσα.

Μου έμαθες.

Σου έμαθα.

Και τώρα είμαστε εντάξει.

Και πόσο μεγάλη τύχη είναι αυτό.

Να μη χρειάζεται να περάσουν άλλες πενήντα ζωές για να λύσουμε ξανά και ξανά τα ίδια θέματα με τους ίδιους ανθρώπους.

Να μπορέσουμε σε αυτή τη ζωή να κάνουμε τον απολογισμό μας.

Να καταλάβουμε γιατί ήρθαν.

Τι ξύπνησαν μέσα μας.

Τι μας δίδαξαν.

Και τι πρέπει πια να αφήσουμε.

Ίσως τελικά εξέλιξη να μην είναι το να μην πονάς.

Είναι να μπορείς να θυμάσαι χωρίς να κρατάς.

Να αναγνωρίζεις χωρίς να εξιδανικεύεις.

Να συγχωρείς χωρίς να επιστρέφεις.

Και να αγαπάς έναν άνθρωπο για αυτό που υπήρξε στη ζωή σου, χωρίς να χρειάζεται να συνεχίσει να υπάρχει με τον ίδιο τρόπο.

Γιατί οι άνθρωποι δεν τελειώνουν πάντα όταν χωρίζουν.

Τελειώνουν όταν ολοκληρωθεί μέσα μας αυτό για το οποίο ήρθαν.

Και ίσως το ίδιο να συμβαίνει και με τη ζωή.

Κάποια στιγμή η ψυχή λέει: Έζησα. Έμαθα. Αγάπησα. Άφησα. Πήρα. Έδωσα.

Και τότε αποχωρεί.

Εμείς μένουμε πίσω και κάνουμε τον απολογισμό.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο τρυφερό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε για όσους έφυγαν: Να μην κρατήσουμε μόνο τον τρόπο που έφυγαν.

Να κρατήσουμε και τον τρόπο που έζησαν.

Για τον Γιώργο Μαζωνάκη, εγώ αυτό θέλω να κρατήσω.

Όχι μόνο την τελευταία του ημέρα.

Αλλά όσα χρόνια έδωσε φωνή σε συναισθήματα που εκατομμύρια άνθρωποι δεν μπορούσαν να πουν μόνοι τους.

Γιατί τελικά δεν είμαστε μόνο η τελευταία μας στιγμή.

Είμαστε όλα όσα αφήσαμε μέσα στους άλλους.

Και όταν ένας κύκλος κλείνει πραγματικά, δεν χρειάζεται πάντα να κλάψουμε επειδή τελείωσε.

Μπορούμε και να ευχαριστήσουμε τη ζωή που μας επέτρεψε να τον ζήσουμε. Κλείνουν οι κύκλοι. Και κάποτε, όταν είμαστε έτοιμοι, ανοίγεται ο δρόμος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους