Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΗ ΒΡΙΣΚΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΤΕΙ Γιατί ο Θορώ εξακολουθεί να ακούγεται τόσο ζωντανός έπειτα από 175 χρόνια «Καθόλου ομίχλη σήμερα το πρωί.

Δεν πρέπει και οι λέξεις μου να είναι τόσο φρέσκες όσο οι σκέψεις μου; Γιατί να χρησιμοποιήσω τη λέξη κάποιου άλλου; Μια γνήσια σκέψη ή ένα αληθινό συναίσθημα μπορούν να βρουν μόνα τους τον τρόπο να εκφραστούν, ακόμη κι αν χρειαστεί να επινοήσουν ιερογλυφικά.

Έχουν ολόκληρο το σύμπαν για τυπογραφικό μέταλλο.

Είναι η έλλειψη πρωτότυπης σκέψης που κάνει το ύφος του ενός ανθρώπου να μοιάζει με του άλλου». Henry David Thoreau, Journal, 8 September 1851 Ο Θορώ αρχίζει από κάτι ελάχιστο: «Καθόλου ομίχλη σήμερα το πρωί». Κι από τον καθαρό πρωινό ορίζοντα περνά σχεδόν αμέσως στην καθαρότητα της σκέψης και της γλώσσας.

Θέλει οι λέξεις του να είναι τόσο φρέσκες όσο οι σκέψεις του.

Όχι δανεισμένες, όχι έτοιμες, όχι φθαρμένες από τη χρήση των άλλων.

Δεν λέει απλώς ότι ένας συγγραφέας πρέπει να γράφει πρωτότυπα.

Λέει κάτι βαθύτερο: η γνήσια σκέψη γεννά τη δική της γλώσσα.

Αν αυτό που έχουμε να πούμε είναι πραγματικά δικό μας, θα αναζητήσει και τον δικό του τρόπο να ειπωθεί.

Κι αν οι υπάρχουσες λέξεις δεν επαρκούν, τότε ας επινοηθούν ακόμη και «ιερογλυφικά». Εδώ βρίσκεται και η υπέροχη εικόνα του αποσπάσματος: «Έχουν ολόκληρο το σύμπαν για τυπογραφικό μέταλλο». Στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν ο Θορώ γράφει αυτές τις γραμμές, οι λέξεις της τυπωμένης σελίδας σχηματίζονται από μικρά μεταλλικά τυπογραφικά στοιχεία, τοποθετημένα ένα - ένα στη σειρά.

Εκείνος παίρνει αυτή την απολύτως υλική εικόνα και την ανοίγει στα μέτρα του κόσμου: για μια ελεύθερη σκέψη, τα τυπογραφικά στοιχεία μπορούν να βρίσκονται παντού — στα δέντρα και στα νερά, στα ζώα, στα σύννεφα, στις εποχές, στους ανθρώπους και στις εμπειρίες τους.

Και ύστερα έρχεται η τελευταία, κοφτή φράση: «Είναι η έλλειψη πρωτότυπης σκέψης που κάνει το ύφος του ενός ανθρώπου να μοιάζει με του άλλου». Δεν κατηγορεί λοιπόν τις κοινές λέξεις.

Όλοι, λίγο πολύ, τις ίδιες χρησιμοποιούμε.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν πίσω από αυτές δεν υπάρχει προσωπική παρατήρηση, εμπειρία και σκέψη.

Τότε οι λέξεις μπορεί να αλλάζουν, αλλά οι φωνές ακούγονται ίδιες.

Ίσως γι' αυτό ο Θορώ εξακολουθεί να ακούγεται τόσο ζωντανός έπειτα από 175 χρόνια.

Δεν αναζητούσε καινούργιες λέξεις για να φαίνεται διαφορετικός.

Προσπαθούσε να κοιτάζει τον κόσμο με τα δικά του μάτια — κι έτσι αναγκαζόταν να βρίσκει και τις δικές του λέξεις.

Λεζάντα φωτογραφίας: Μια παλιά κάσα με τυπογραφικά στοιχεία και το συνθετήριο όπου οι μικρές μεταλλικές μονάδες μπαίνουν στη σειρά και γίνονται λέξεις. Ο Θορώ πήρε αυτή την εικόνα του τυπογραφείου και την έκανε εικόνα της ελεύθερης σκέψης: «Έχει ολόκληρο το σύμπαν για τυπογραφικό μέταλλο». Φωτογραφία: Willi Heidelbach.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους