Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Αλ Καπονε | Που τον εφτασε η Σύφιλη | Πως Πεθανε με το μυαλο 12χρονου Ο Αλ Καπόνε είχε περάσει χρόνια χτίζοντας την εικόνα ενός ανθρώπου που δεν φοβόταν κανέναν.

Στο αποκορύφωμα της δύναμής του, το όνομά του ήταν συνώνυμο της μαφίας του Σικάγο.

Τα παράνομα ποτά, οι εκβιασμοί, τα τυχερά παιχνίδια και οι αιμaτηρές συγκρούσεις με αντίπαλες συμμορίες είχαν δημιουργήσει γύρω του έναν μύθο που έμοιαζε σχεδόν αδύνατο να καταστραφεί.

Τελικά όμως, δεν ήταν κάποιος αντίπαλος γκάνγκστερ αυτός που τον διέλυσε.

Ήταν μια ασθένεια που κουβαλούσε από νεαρή ηλικία και η οποία, ύστερα από δεκαετίες χωρίς την απαραίτητη θεραπεία, κατέστρεψε σταδιακά το σώμα και κυρίως τον εγκέφαλό του.

Και όταν πέθανε, στα 48 του χρόνια, ο άνθρωπος που κάποτε διοικούσε μια ολόκληρη εγκληματική αυτοκρατορία είχε πλέον τη νοητική κατάσταση ενός παιδιού. Ο Αλφόνσο Καπόνε γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1899 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, σε οικογένεια Ιταλών μεταναστών από τη Νάπολη.

Ο πατέρας του, Γκαμπριέλε, ήταν κουρέας και η μητέρα του, Τερέζα, φρόντιζε την οικογένεια. Ο Καπόνε όμως δεν έμεινε για πολύ στον δρόμο της νομιμότητας.

Στα 14 του χρόνια αποβλήθηκε από το σχολείο, αφού είχε χτυπήσει έναν καθηγητή, και σύντομα άρχισε να κινείται στους κύκλους των συμμοριών της Νέας Υόρκης.

Η πραγματική του άνοδος όμως ξεκίνησε όταν μετακόμισε στο Σικάγο.

Εκεί συνδέθηκε με τον Τζόνι Τόριο, ο οποίος έγινε μέντοράς του και τον έφερε στην εγκληματική οργάνωση του Τζιμ Κολοζίμο. Ο Καπόνε εργάστηκε για ένα διάστημα σε έναν από τους οίκους ανοχής που ελεγχόταν από την οργάνωση.

Και κάπου εκεί, σύμφωνα με τις ιστορικές αναφορές για τη ζωή του, προσβλήθηκε από σύφιλη.

Το πρόβλημα ήταν ότι δεν αντιμετώπισε την ασθένεια όπως θα έπρεπε. Ο Καπόνε συνέχισε κανονικά τη ζωή του, ενώ παράλληλα η εγκληματική του καριέρα εκτοξευόταν.

Το 1920, ο Κολοζίμο δολοφονήθηκε. Ο Καπόνε θεωρήθηκε ύποπτος για συμμετοχή στην υπόθεση, αν και δεν καταδικάστηκε για τη δολοφονία.

Μετά τον θάνατο του Κολοζίμο, ο Τόριο ανέλαβε τον έλεγχο και ο Καπόνε άρχισε να αποκτά ολοένα μεγαλύτερη δύναμη.

Με την έναρξη της ποτοαπαγόρευσης, η εγκληματική αυτοκρατορία του γιγαντώθηκε. Ο Καπόνε έγινε ένας από τους ισχυρότερους ανθρώπους του οργανωμένου εγκλήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες και η βίαιη δράση της οργάνωσής του, συμπεριλαμβανομένης της περίφημης Σφαγής του Αγίου Βαλεντίνου, συνέβαλε στη δημιουργία του μύθου γύρω από το όνομά του.

Όμως την ίδια στιγμή, η σύφιλη που δεν είχε αντιμετωπιστεί συνέχιζε την πορεία της.

Το 1931 οι αρχές κατάφεραν τελικά να τον καταδικάσουν για φοροδιαφυγή.

Η ποινή ήταν 11 χρόνια φυλάκισης και ο Καπόνε οδηγήθηκε αρχικά σε ομοσπονδιακή φυλακή στην Ατλάντα.

Το 1934 μεταφέρθηκε στο Αλκατράζ, όταν το περίφημο σωφρονιστικό ίδρυμα άρχισε να λειτουργεί ως φυλακή υψίστης ασφαλείας.

Εκεί συνέβη κάτι που θα ήταν αδιανόητο λίγα χρόνια νωρίτερα.

Ο άνθρωπος που είχε συνηθίσει να διατάζει άλλους βρέθηκε να είναι απλώς ένας ακόμη κρατούμενος. Στο Αλκατράζ εργάστηκε σε διάφορες δουλειές μέσα στη φυλακή.

Η υγεία του όμως άρχισε να καταρρέει.

Η σύφιλη είχε πλέον επηρεάσει το νευρικό του σύστημα και η συμπεριφορά του γινόταν όλο και πιο παράξενη.

Οι γιατροί παρατηρούσαν σύγχυση, προβλήματα στη σκέψη και σταδιακή απώλεια των πνευματικών του ικανοτήτων.

Το 1938 η κατάσταση είχε γίνει τόσο σοβαρή ώστε διαγνώστηκε επίσημα με σύφιλη του εγκεφάλου.

Η επιδείνωση ήταν πλέον εμφανής.

Υπήρχαν στιγμές κατά τις οποίες ο Καπόνε δυσκολευόταν να ακολουθήσει ακόμη και απλές οδηγίες.

Η σύζυγός του, Μέι, ανησυχούσε ιδιαίτερα για την κατάστασή του και προσπάθησε να εξασφαλίσει την αποφυλάκισή του. Ο Καπόνε τελικά αποχώρησε από το Αλκατράζ και τον Νοέμβριο του 1939 αποφυλακίστηκε λόγω της κατάστασης της υγείας του και της καλής διαγωγής του.

Δεν ήταν όμως πλέον ο Αλ Καπόνε που είχε γνωρίσει η Αμερική.

Μετά την αποφυλάκισή του πήγε στη Βαλτιμόρη για θεραπεία.

Παραπέμφθηκε στο νοσοκομείο Τζονς Χόπκινς για την πάρεση που είχε προκαλέσει η προχωρημένη σύφιλη, όμως το νοσοκομείο δεν τον δέχτηκε.

Τελικά νοσηλεύτηκε στο Γιούνιον Μεμόριαλ. Τον Μάρτιο του 1940 έφυγε από τη Βαλτιμόρη και επέστρεψε στο σπίτι του στο Παλμ Άιλαντ της Φλόριντα, όπου θα περνούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Το 1942, όταν η πενικιλίνη άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως, ο Καπόνε ήταν ένας από τους πρώτους Αμερικανούς ασθενείς που έλαβαν τη νέα θεραπεία για τη σύφιλη.

Ήταν όμως πολύ αργά για να αποκατασταθεί η ζημιά που είχε ήδη προκληθεί στον εγκέφαλό του.

Η θεραπεία μπορούσε να περιορίσει την εξέλιξη της ασθένειας, αλλά δεν μπορούσε να αναιρέσει όσα είχαν ήδη συμβεί.

Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν σχεδόν αγνώριστα σε σχέση με την προηγούμενη ζωή του. Ο Καπόνε ζούσε απομονωμένος στην έπαυλή του, με τη σύζυγό του και την οικογένειά του.

Περνούσε χρόνο ψαρεύοντας και κάνοντας απλές δραστηριότητες, αλλά η πνευματική του κατάσταση συνέχιζε να επιδεινώνεται.Υπήρχαν περίοδοι κατά τις οποίες είχε παραισθήσεις.

Μιλούσε για ανθρώπους που είχαν πεθάνει εδώ και χρόνια σαν να βρίσκονταν πραγματικά μπροστά του.

Συχνά περιπλανιόταν στην ιδιοκτησία του με τις πιτζάμες του, ψάχνοντας έναν θησαυρό που πίστευε ότι είχε κρύψει κάπου στο παρελθόν.

Η συμπεριφορά του μπορούσε να γίνει παράξενη ακόμη και με τους πιο απλούς τρόπους.

Μια επίσκεψη στο φαρμακείο μπορούσε να τον ενθουσιάσει σαν παιδί, ενώ είχε αναπτύξει ιδιαίτερη αδυναμία στις τσίχλες.

Παράλληλα, το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών εξακολουθούσε να ενδιαφέρεται για εκείνον.

Πράκτορες παρακολουθούσαν την κατάστασή του και κατέγραφαν την εικόνα ενός ανθρώπου που είχε πλέον απομακρυνθεί εντελώς από τον πανίσχυρο γκάνγκστερ του παρελθόντος.

Το 1946, γιατρός και ψυχίατρος που τον εξέτασαν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η νοητική του κατάσταση αντιστοιχούσε περίπου σε εκείνη ενός 12χρονου παιδιού.

Ο άνθρωπος που κάποτε μπορούσε να διαχειρίζεται μια τεράστια εγκληματική οργάνωση δεν μπορούσε πλέον να λειτουργήσει με τον ίδιο τρόπο.Και τότε ήρθαν οι τελευταίες ημέρες.

Στις 21 Ιανουαρίου 1947, ο Καπόνε υπέστη σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο. Η Μέι ειδοποίησε τον γιατρό του νωρίς το πρωί. Ο Καπόνε παρουσίαζε σπασμούς, παράλυση και σοβαρές νευρολογικές διαταραχές.

Η κατάστασή του ήταν τόσο βαριά ώστε η οικογένεια συγκεντρώθηκε γύρω του και του χορηγήθηκαν τα τελευταία θρησκευτικά μυστήρια.

Ωστόσο, προς έκπληξη των δικών του, ο Καπόνε κατάφερε να ανακτήσει για λίγο τις αισθήσεις του και φάνηκε να παρουσιάζει κάποια βελτίωση.Η βελτίωση όμως δεν κράτησε.

Σύντομα εμφάνισε βρογχική πνευμονία.

Οι γιατροί χρησιμοποίησαν οξυγόνο, πενικιλίνη και φάρμακα για να στηρίξουν την καρδιά του, αλλά ο οργανισμός του εξασθενούσε συνεχώς.

Τα ιατρικά αρχεία των τελευταίων ημερών δείχνουν ότι, παρά την εντατική θεραπεία, η πνευμονία και η καρδιακή ανεπάρκεια επιδεινώνονταν.

Στις 24 Ιανουαρίου υπήρξε ακόμη μία μικρή στιγμή διαύγειας. Ο Καπόνε αναγνώρισε ανθρώπους γύρω του και προσπάθησε να καθησυχάσει την οικογένειά του ότι θα γινόταν καλύτερα.Δεν θα γινόταν.

Το απόγευμα της 25ης Ιανουαρίου 1947, στις 7:25, ο Αλ Καπόνε πέθανε στο σπίτι του στο Παλμ Άιλαντ της Φλόριντα.

Ήταν μόλις 48 ετών.

Το πιστοποιητικό θανάτου ανέφερε ως κύρια αιτία τη βρογχική πνευμονία, με το εγκεφαλικό επεισόδιο να αναφέρεται ως παράγοντας που είχε προηγηθεί.

Έτσι, η άμεση αιτία του θανάτου του δεν ήταν η ίδια η σύφιλη.

Η αθεράπευτη όμως σύφιλη ήταν αυτή που είχε προκαλέσει τη νευρολογική καταστροφή και είχε οδηγήσει στην κατάσταση στην οποία βρισκόταν τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Το εγκεφαλικό επεισόδιο και στη συνέχεια η πνευμονία αποτέλεσαν τα γεγονότα που οδήγησαν στο τέλος. Το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών επίσης καταγράφει ότι πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο και πνευμονία.

Μια εβδομάδα αργότερα η σορός του μεταφέρθηκε στο Σικάγο, όπου έγινε ιδιωτική κηδεία.

Αρχικά τάφηκε στο κοιμητήριο Μαουντ Όλιβετ.

Το 1950, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο κοιμητήριο Μαουντ Κάρμελ, όπου βρίσκονται μαζί με εκείνα του πατέρα του και του αδελφού του. Ο Αλ Καπόνε είχε καταφέρει να γίνει ένας από τους πιο φοβερούς και αναγνωρίσιμους εγκληματίες της Αμερικής. Όμως το τέλος της ζωής του ήταν εντελώς διαφορετικό από την εικόνα που είχε δημιουργήσει. #αληθινέςιστορίες

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους