Διάβασα τυχαία ένα απόσπασμα από κείμενο ενός δημοσιογράφου, στο οποίο υποστηρίζει ότι «κάθε πράξη συναισθηματικής δέσμευσης γίνεται ξένη στον άνθρωπο και αντιμετωπίζεται ως επιζήμια, ενώ ο ίδιος...

Πλήρες Κείμενο:

Διάβασα τυχαία ένα απόσπασμα από κείμενο ενός δημοσιογράφου, στο οποίο υποστηρίζει ότι «κάθε πράξη συναισθηματικής δέσμευσης γίνεται ξένη στον άνθρωπο και αντιμετωπίζεται ως επιζήμια, ενώ ο ίδιος εκπαιδεύεται να λειτουργεί με ένα manual αποδεκτών και προβλεπόμενων συμπεριφορών και ότι ο έρωτας έχει πάψει να είναι έλξη, πόθος και έκφραση, επειδή πλέον γίνεται συζήτηση «γύρω από τη συναίνεση». Και ότι αυτό δημιουργεί έναν «στρατό ηλιθίων» που αντιστρατεύεται την ανθρώπινη φύση.

Είναι εντυπωσιακό πόσο εύκολα κάποιοι βαφτίζουν «ανθρώπινη φύση» την παλιά τους δυσκολία να αναγνωρίσουν ότι και ο άλλος είναι άνθρωπος.

Ας το πούμε καθαρά: η συναίνεση δεν είναι μια ενοχλητική συζήτηση γύρω από τον έρωτα.

Είναι η προϋπόθεση που τον ξεχωρίζει από την εισβολή.

Η συναισθηματική δέσμευση δεν έγινε ξένη επειδή απέκτησε όρια.

Απλώς δεν αρκεί πια να δηλώνει κάποιος τι αισθάνεται, για να αποκτά δικαιώματα πάνω σε εκείνον για τον οποίο το αισθάνεται.

Το συναίσθημά σου σου ανήκει, δεν αποτελεί συμβόλαιο που δεσμεύει και τον άλλον.

Ο έρωτας δεν έχασε τίποτε επειδή ο άνθρωπος απέναντί σου απέκτησε φωνή.

Δεν έπαψε να είναι αυθόρμητος επειδή χρειάζεται να διακρίνεις αν η επιθυμία σου συναντά την επιθυμία του άλλου.

Δεν έγινε «manual» επειδή δεν μπορείς πλέον να θεωρείς κάθε βλέμμα πρόσκληση, κάθε σιωπή συγκατάθεση και κάθε δική σου διέγερση δικαίωμα πάνω στο σώμα κάποιου άλλου. «Manual» χρειάζεται μάλλον εκείνος που αδυνατεί να καταλάβει το αυτονόητο: ότι ο άλλος δεν είναι κομπάρσος στην ερωτική του αφήγηση.

Έχει επιθυμίες, όρια, αμφιβολίες και δικαίωμα να αλλάξει γνώμη.

Και δεν είναι υποχρεωμένος να παραδοθεί, για να μη διαταράξει τη δική σου ιδέα περί αυθορμητισμού.

Κάθε φορά που επικαλούμαστε την «ανθρώπινη φύση» για να υποτιμήσουμε τη συναίνεση, συνήθως δεν υπερασπιζόμαστε τον έρωτα.

Υπερασπιζόμαστε μια παλιά εξουσία: το προνόμιο κάποιου να πλησιάζει χωρίς να χρειάζεται να ακούει, να επιμένει χωρίς να χρειάζεται να σταματά και να ονομάζει «πάθος» την αδυναμία του να δεχτεί το «όχι». Η συναίνεση δεν στρέφεται εναντίον του πόθου.

Απαιτεί απλώς ο πόθος να είναι ανθρώπινος και για τους δύο.

Και αν κάποιος χρειάζεται έναν άνθρωπο χωρίς φωνή για να αισθανθεί ελεύθερος, δεν του στέρησαν την ελευθερία.

Του περιόρισαν την ασυδοσία.

Όσο για τον δημοσιογράφο, ο τρόπος που σκέφτεται δεν είναι ούτε τολμηρός ούτε αντισυμβατικός.

Είναι μια παλιά, βαθιά πατριαρχική και εξουσιαστική αντίληψη, ντυμένη με λέξεις όπως «έρωτας», «ελευθερία» και «ανθρώπινη φύση», ώστε να ακούγεται ποιητική.

Και το ότι αποκαλεί «ηλίθιους» όσους θεωρούν αυτονόητη τη συναίνεση δεν ενισχύει το επιχείρημά του.

Απλώς φανερώνει πόσο τον ενοχλεί ένας κόσμος στον οποίο ο άλλος έχει επιτέλους δικαίωμα να απαντήσει. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους