Original Post

Πλήρες Κείμενο:

To σημερινό στα ΝΕΑ (10/9/2026) Το μίσος για τη διάκριση Ποιος περίμενε τα αποτελέσματα του διαγωνισμού της Πίζα για να διαπιστώσει ότι το ελληνικό σχολείο είναι προβληματικό – και προσωπικά ακούω βερεσέ την προσπάθεια της υπουργού Παιδείας, Σοφίας Ζαχαράκη, να χρυσώσει το χάπι.

Ούτε είναι παρηγοριά στον άρρωστο ότι και στην Ευρώπη το σχολείο έχει πρόβλημα – ανάλογες κοινωνίες είναι και οι ευρωπαϊκές, από το ίδιο πατρόν ψωνίζουμε όλοι.

Σιγά όμως μην περιμέναμε τον διεθνή διαγωνισμό για να μάθουμε ότι οι μαθητές αδυνατούν να κατανοήσουν κείμενο κι ότι είναι σκράπες στα μαθηματικά και τη φυσική.

Οι σοβαροί καθηγητές πανεπιστημίου, τα τελευταία χρόνια, κλαίνε τη μοίρα τους.

Υπάρχουν σχολές και τμήματα που οργανώνουν για τους πρωτοετείς τους μαθήματα του δημοτικού – γλώσσα, γραμματική, πώς να διαβάζουν, πώς να κατανοούν.

Διαβάζω κατά καιρούς στα ΝΕΑ τα κείμενα της καθηγήτριας Αγγέλας Καστρινάκη ως επιτάφιο θρήνο για τις λεγόμενες ανθρωπιστικές σπουδές.

Όντως, πώς να δουλέψεις με φοιτητές που πέρασαν στις φιλολογίες ή στις νομικές σχολές με τη βάση – που παθαίνουν σοκ όταν μαθαίνουν ότι πρέπει και να διαβάσουν; Ποιοι έχουν ευθύνες; Πρακτικά όλοι.

Το πολιτικό σύστημα, που δεν άγγιξε την ουσία του προβλήματος, το είδος της γνώσης που παρέχεται και την ίδια τη λειτουργία των σχολείων, έχει αποτύχει να δημιουργήσει αξιόπιστους μηχανισμούς αξιολόγησης των εκπαιδευτικών.

Οι εκπαιδευτικοί, όλων των ιδεολογιών, δεν θέλουν αλλαγές: μόνο επιπλέον θέσεις εργασίας και αυξήσεις ζητούν, αδιαφορώντας πού θα βρεθούν τα επιπλέον λεφτά αν η οικονομία, που συνδέεται με την εκπαίδευση, δεν είναι ανταγωνιστική – πότε ήταν; Υπάρχει πάντα και η μπίζνα των ιδιαίτερων, με απολύτως μαύρα έσοδα.

Οι μαθητές ζουν σε περιβάλλοντα που τους μαθαίνουν είτε την αδιαφορία για τη γνώση, αφεαυτής ή σε συνδυασμό με το μέλλον τους, είτε τους εθίζουν στον κομφορμισμό των τυπικών προσόντων που αποκτιούνται διά της απομνημονεύσεως, αποκοιμίζοντας όποια κριτική ικανότητα θα μπορούσαν να αποκτήσουν.

Και πολλοί γονείς απλώς προστατεύουν τα βλαστάρια τους, παραδίδοντάς τα έρμαια σε μια λούμπεν, εκχυδαϊσμένη και βίαιη πραγματικότητα – την οποία κι οι ίδιοι συχνά υπερασπίζουν με τα ίδια μέσα.

Τι ελπίδα να υπάρξει σε αυτό το χάλι; Το βασικό συστατικό αυτής της αντίληψης για τα πράγματα είναι η μάζα, ο πολτός – και τα πτυχία του πολτού, που είναι κοινό μυστικό ότι δεν καθρεφτίζουν τίποτα.

Ολο το σύστημα ευνοεί την πολτοποιημένη ομοιομορφία.

Η ιδιαιτερότητα σε αυτή είναι εξοβελισμένη: ο ξεχωριστός μαθητής, ο ξεχωριστός δάσκαλος, ο ξεχωριστός γονιός, ο ξεχωριστός πολιτικός είναι εχθροί.

Ολοι πρέπει να είναι συστατικά αυτού του άμορφου πολτού της μετριότητας.

Γι’ αυτό όσο περιζήτητα είναι άλλο τόσο είναι μισητά τα σχολεία που προσπαθούν να ξεχωρίσουν (τα πρότυπα και τα πειραματικά, εσχάτως τα Ωνάσεια, αλλά και ορισμένα ιδιωτικά ή τα επίσημα σχολεία ξένων κρατών στην Ελλάδα), γι’ αυτό βρίσκονται στο στόχαστρο τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, που υπάρχει φόβος να αλλάξουν τους κανόνες.

Γίνεται κάτι για να αλλάξει η κατάσταση αυτή – που είναι και ταξική και τοξική; Πάντα από τους εύπορους που εξασφαλίζουν καλές σπουδές στα δικά τους παιδιά και απ’ όσους ξέρουν την αξία της γνώσης και της διάκρισης.

Ευτυχώς, πολλοί ξεχωρίζουν.

Αλλά η μεγάλη μάζα βολεύεται με τη μετριότητα που διαθέτει τίτλους σπουδών και κοινωνική επιφάνεια.

Χρειάστηκαν σχεδόν πενήντα χρόνια για να κυριαρχήσει αυτή η στρεβλή στάση απέναντι στα γράμματα.

Θα χρειάζονταν άλλα τόσα για να αλλάξει το κλίμα – αλλά δεν το θέλει η κοινωνία, οπότε πορευόμαστε πλησίστιοι στον πολτό.

Καλή τύχη σε όσους θέλουν να διακριθούν.

Στη δίκη των Τεμπών Έγραφα και χθες για τη μιντιακή αδιαφορία γύρω από τη δίκη των Τεμπών.

Κι όμως.

Η δίκη αυτή έχει πολύ ενδιαφέρον – και ήδη αναδεικνύονται ζητήματα που οι κραυγές όσων επιδίωξαν πολιτικά ή άλλα οφέλη τα άφηναν στο σκοτάδι.

Χθες, όπως διαβάζουμε στον Τύπο της Λάρισας, ήταν η ημέρα της οικογένειας Μασσαλή και της οικογένειας Βούλγαρη, των δύο μηχανοδηγών.

Στις καταθέσεις τους οι γονείς του μηχανοδηγού Δημήτρη Μασσαλή μίλησαν για την πίεση που δέχθηκε η οικογένεια, καθώς, όπως ανέφεραν, βρέθηκαν αντιμέτωποι με ερωτήματα ακόμη και για πιθανή εμπλοκή σε λαθρεμπόριο, κάνοντας αναφορά στις διάφορες εκδοχές για τη θέση του υποτιθέμενου φορτίου ξυλολίου που υιοθετούσαν διάφοροι τεχνικοί σύμβουλοι.

Ο πατέρας του μηχανοδηγού Σπύρου Βούλγαρη διέψευσε κατηγορηματικά αναφορές για δήθεν σχέση του γιου του με τον πρωθυπουργό, ενώ η μητέρα του, Ιωάννα Σταμούλη, είπε ότι «το παιδί μας το σκοτώσανε πολλές φορές» και ζήτησε δικαιοσύνη από το καθ’ ύλην αρμόδιο για την απονομή της – από το δικαστήριο.

Οι οικογένειες των μηχανοδηγών τόνισαν ότι περίμεναν τρία χρόνια για να μιλήσουν ενώπιον της Δικαιοσύνης, δηλώνοντας αποφασισμένες να υπερασπιστούν τη μνήμη των παιδιών τους και να απαντήσουν σε κάθε συκοφαντία.

Η αξιοπρέπεια αυτών των προσώπων είναι αξιοσημείωτη.

Και κάνει έντονο κοντράστ με τη χυδαιότητα της εποχής των ξυλολίων. ΛΕΖΑΝΤΑ Στο σχολείο αυτό, η Πίζα θα τρίβει τα μάτια της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους