Γιώργος Μαζωνάκης: Ο τελευταίος ενο-Ποιητής Ένα τεράστιο κύμα αγάπης, συμπάθειας, λύπης- πάνδημο, γενικευμένο, ειλικρινές. Γιατί; Γιατί δεν ήταν τέλειος σε μια εποχή που πρέπει να φαίνεσαι κοινωνικά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν ανθρώπινος, άνθρωπος των ανθρώπων.

Υπερβολικός, αστείος, δραματικός, εκκεντρικός, ευάλωτος, λαϊκός, αστραφτερός, προκλητικός και ταυτόχρονα παιδί της γειτονιάς, ένας μοναχικός που πάλευε να κρατήσει ζωντανό το ανθρώπινο μέσα του.

Δεν χρειαζόταν να είναι «σωστός» για να τον αγαπήσεις.

Ήταν απλώς ο Μαζώ.

Και ο καθένας έμπαινε στον κόσμο του από διαφορετική πόρτα.

Ήταν εσύ, που κατάφερες να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα.

Όχι, δεν είναι ένας θάνατος ενός αγαπημένου καλλιτέχνη.

Αφήνουμε πίσω μας κάτι από εμάς τους ίδιους.

Ένα κομμάτι της δικής μας ζωής που κουβαλούσε εκείνος.

Τα 54 είναι τρομακτικά γιατί είναι μια ηλικία που δεν την αντέχουμε και δεν την καταλαβαίνουμε ως τέλος κι όταν ένας άνθρωπος που τον έχουμε συνδέσει με τα δικά μας 20, 30, 40 χρόνια πεθαίνει ξαφνικά, ο θάνατός του διαλύει την ψευδαίσθηση ότι ο χρόνος αφορά μόνο τους άλλους.

Και ύστερα είναι η ελευθερία του.

Δεν έγινε ούτε «κανονικός λαϊκός» ούτε «προοδευτικό σύμβολο». Δεν χρειάστηκε να εξηγήσει τον εαυτό του.

Φορούσε ό,τι ήθελε, τραγουδούσε όπως ήθελε, υπήρχε όπως ήθελε.

Και ίσως γι' αυτό τον αγαπάνε τόσο διαφορετικοί άνθρωποι: γιατί ο καθένας μας μπορεί να αναγνωρίσει σ΄αυτόν μια μορφή ελευθερίας που ο ίδιος δεν τόλμησε.

Ναι, είναι κοινωνικό φαινόμενο η καθολική λύπη για τον Μαζωνάκη.

Αυτή την αγάπη δεν την αγοράζεις με επιτυχίες, δεν την φτιάχνεις με PR, δεν την επιβάλλεις με εικόνα.

Χτίζεται επί δεκαετίες και γίνεται δυστυχώς εντελώς ορατή μόνο όταν ο άνθρωπος φύγει.

Η τελευταία του ανάρτηση ήταν για τη συναυλία των 33 χρόνων του στην Τεχνόπολη, «Γιώργοοο βγαίνεις…». Κι αντί να βγει στη σκηνή, βγαίνει ολόκληρη η Ελλάδα να του πει αντίο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους